Η πρώτη εβδομάδα στο νηπιαγωγείο έκλεισε γλυκά, τρυφερά και αγαπησιαρικα με τον Τσέστερ και το αγαπημένο φιλάκι στο χέρι.
Η ιστορία παλιά και αγαπημένη. Θέλαμε να λειτουργήσει σαν γέφυρα αυτό το πρώτο σαββατοκύριακο και τα νήπιά μας να έρθουν την Δευτέρα, κρατώντας στο χέρι την αγάπη των γονιών τους.
“Όταν νιώσεις μοναξιά και σου λείπει το σπίτι σου, ακούμπησε το χέρι στο μάγουλό σου και σκέψου “Η μαμά μ’ αγαπά… Η μαμά μ’ αγαπά…”
Από το 1993 που κυκλοφόρησε, οι παρηγορητικές λέξεις της Audrey Penn συγκινούν, διασκεδάζουν, πυροδοτούν συζητήσεις για θέματα που απασχολούν μικρούς και μεγάλους. Γι’ αυτό έγινε κλασικό αυτό το βιβλίο: η απάντηση βρίσκεται στις τελευταίες του λέξεις – Σ’ Αγαπώ.”
Ιδέες για δημιουργική αξιοποίηση:
– Συζήτηση για τα συναισθήματα του ήρωα
– Παιχνίδι ζεστό- κρύο με τον Τσέστερ. Ψάχνουμε να βρούμε που κρύφτηκε το μικρό ρακούν.
-παιχνίδι μνήμης
– Κατασκευή με το αποτύπωμα της παλάμης μας.
– Κουκλοθέατρο με τον Τσέστερ. Τα παιδιά όταν “κρύβονται” πίσω από μια κούκλα εκφράζουν πιο εύκολα σκέψεις, προβληματισμούς και συναισθήματα.
Ζωγραφική:Δίνουμε ένα φιλάκι στο χέρι του παιδιού, ζωγραφίζουμε μια καρδούλα και αυτό λειτουργεί σαν αγκαλιά για το παιδί όταν νιώσει την ανάγκη.
-Συνεργασία Σχολείου -Οικογένειας
Ιδέα για ομαλή προσαρμογή της πρώτες μέρες του σχολείου. Δίνουμε ένα φύλο εργασίας με το QR code με τον Τσέστερ και το αγαπημένο φιλάκι στο χέρι. Αφού το διαβάζουν ζωγραφίζει το νήπιο και φέρνει το φύλλο εργασίας στο σχολείο , για να το κοιτάζει , όταν αισθάνεται ότι του λύπει η μαμά του.
Το φιλάκι στο χέρι
Audrey Penn
Ένα βιβλίο που εξοικειώνει τα νήπια με τη ζωή και τις δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο. Μετά την αφήγηση της ιστορίας τα παιδιά ζωγράφισαν στιγμές και συναισθήματα από το νηπιαγωγείο μας και όλες μαζί σύνθεσαν ένα κολάζ , ομαδική εργασία .
Τους ζητήθηκε να σκεφτούν λέξεις που συνδέονται με το σχολείο τις οποίες αντιγράψανε και προστέθηκαν στο κολάζ. Μεταξύ αυτών παιχνίδι, φίλοι, κυρίες!
Γιορτάσαμε την παγκόσμια Ημέρα της τελείας με μια τελεία μετηνπρώτη μας ζωγραφιά!
Μια μέρα εμπνευσμένη από εκείνο το αριστούργημα του Πίτερ Ρέυνολντς, την Τελεία.
Η Λία και η υπέροχη δασκάλα της γίνονται για λίγο το επίκεντρο. Ένα βιβλίο που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, σε διδάσκει την ομορφιά, την καλοσύνη, την ενσυναίσθηση, την κατανόηση,
τη μέγιστη αξία του ρόλου του δασκάλου μέσα από το προσωπικό παράδειγμα κι όχι μέσω κατήχησης και υψωμένου δαχτύλου. Γιατί αυτό το ελάχιστο, ταπεινό σημάδι μας στον κόσμο, η τελεία, η απλή αυτή κουκίδα με τα πολλά ονόματα (τελεία, κουκίδα, βούλα, στίγμα) είναι η πρώτη αρχή να νιώσεις ότι μπορείς να αποτυπώσεις κάτι, να δημιουργήσεις, να αισθανθείς βιωματικά πως μπορείς να τα καταφέρεις, να πιστέψεις σε σένα. Αρκεί ασφαλώς να υπάρχει πλάι σου ένας δάσκαλος, ένας άνθρωπος να κάνει το όχι και τόσο αυτονόητο τελικά: να σου δώσει το χώρο και τη δύναμη να πιστέψεις ότι αυτό που κάνεις αξίζει κάτι.
ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ λοιπόν αναρωτιόμαστε ποια θα είναι η πρώτη ζωγραφιά του παιδιού στο νηπιαγωγείο, τη νέα χρονιά που ξεκινά. Τι πιο απλό, πιο εύκολο από μια απλή τελεία.
