Αρχικά στην ώρα του διαλείμματος παίξαμε με τα παιδιά το παιχνίδι της μικρής Ελένης. Μάθαμε και το τραγουδάκι:

«Η μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει
γιατί δεν την παίζουνε οι φιλενάδες της!
Σήκω επάνω, τα μάτια κλείσε,
τον ήλιο κοίτα κι αποχαιρέτησε!”

Προκειμένου να βοηθηθούν τα παιδιά να κατανοήσουν το πρόβλημα που αντιμετώπιζε η μικρή Ελένη, χρησιμοποιήσαμε ένα πλαστικοποιημένο σκίτσο ενός κοριτσιού χωρίς χαρακτηριστικά προσώπου στο ρόλο της μικρής Ελένης, όπου τα παιδιά συμπλήρωναν με πλαστελίνη τα χαρακτηριστικά του προσδίδοντάς όποια συναισθηματική έκφραση πίστευαν ότι ταιριάζει καλύτερα.

Ζητήθηκε από τα παιδιά να πουν μια λέξη που πίστευαν ότι ταιριάζει με τη μικρή Ελένη. Η λέξη μπορεί να ήταν κάποιο επίθετο (μικρή, λυπημένη, θυμωμένη…). Τις λέξεις έγραφε η νηπιαγωγός όπως της τις υπαγόρευαν τα παιδιά σε αυτοκόλλητα χαρτάκια και τα παιδιά τα κολλούσαν στο σκίτσο. Όσες χαρακτήριζαν εξωτερικά τη μικρή Ελένη έμπαιναν στο περίγραμμα του σκίτσου και όσες περιέγραφαν πώς νιώθει έμπαιναν στο εσωτερικό.

Η τεχνική που ακολουθούθηκε στη συνέχεια ήταν αυτή του «παιχνιδιού ρόλων» χρησιμοποιώντας ένα παιχνίδι παζλ , προκειμένου τα παιδιά να βρουν βιωματικά μια λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπιζε η μικρή Ελένη.

Τέλος δόθηκε φύλλο εργασίας στο οποίο αποτυπώθηκε πότε και γιατί η μικρή Ελένη ήταν λυπημένη και πότε χαρούμενη.