Ολα τα ομορφαίνει η βροχή, εκτός απ’ την αλήθεια
Κι έτσι διαπραγματεύτηκα το θέλω
που πάνω του σκίζεται η νύχτα
όπως τα σύννεφα στις ακροκορφές των δέντρων.

Οπως η θάλασσα, μετρώ το χρόνο με ανθρώπους
που νανουρίζει ο θάνατος με θρόισμα περιστεριού
και χαϊδεύει το πρόσωπο του Θεού σαν άσπρο γλαροπούλι
μ’ ένα φτερό στις δώδεκα κι ένα φτερό στο κύμα.

Οπως η θάλασσα, βύθισα στα σπλάχνα μου το αύριο
μ’ αντάλλαγμα το χθες και προκαταβολή το τώρα.
Μα πράγματι, δεν ήξερα πως χθες δεν ήμουν πια ο ίδιος
εκείνος που όταν τον άγγιζαν έλαμπε σα χρυσάφι.

Και τώρα, ο ένας ήλιος που απέμεινε, αργεί πια να γυρίσει.

Ιούλιος Μιχαήλ Ευλάμπιος