Με την αφή το θειάφι γίνεται χρυσάφι,

θεόπτες πάλι από τύχη· έξω το φως

φθείρεται, αργεί η θύελλα να ξεσπάσει

έλα εδώ, χώμα, κοντά στα μεγάλα

ψέματα, στα μαύρα μαλλιά της έκστασης •

δώσε τα πουλιά στο ποτάμι τους, κράτησε

για σένα το μέλλον των κοραλλιών, ή έστω

τα ζώα των χρωμάτων, καμία λίμνη

καμία πηγή δεν είναι αδιάφορη˙

ένα λιοντάρι μαθαίνει να γλύφει σωστά

τα δάχτυλα των ποδιών μας στην άκρη

των οργασμών, στα γόνατα πέφτει ο καιρός

για λίγα χάδια, φοβάται την άνοιξη

τρέχει να κρυφτεί στο λαιμό σου το παρελθόν.

 

Γιώργος Βέης