 |
κάθισε λίγο!, είπε, δεν είναι όλα
κόκκινα- η θάλασσα
το πάτωμα στα πόδια
κι έπειτα, το φτυάρι- ψάξε
στο συρτάρι
καφέ ν’ αφήσεις τις στιγμές
όλα ανοίγουν και κλείνουν
σα δωμάτιο, βλέπεις;
ψάξε την πρώτη φορά
η γυναίκα
πήρε απ’την πόρτα το φλυτζάνι της
κι έφυγε
Κάλφα Βάγια