Σχολαστικά καταγράφοντας τα σημεία τ’ αδόμητα
χρόνων αρχαίων κι εποχών σημερινών,
σκουπιδότοπους, τόπους νεκρών
και σκουριασμένου μετάλλου,
μέτρα σπαταλημένα στην αποσύνθεση,
έδαφος στέρεο σε τούτο το στέρεο σύμπαν·

σαν επαγγελματίας με μόνη του έπαρση
τα επηρμένα σκέλη του ανθρώπινου λόγου
και τις ακολουθίες των αριθμών
επινοώ και απαλλοτριώνω,
ζυγίζοντας μέσα στη χούφτα μου τη συλλαβή
και τη λέξη,
το βραδύ του ανάπαιστου
και το γοργό του ιάμβου,
την ελεήμονα πράξη της αντιπαροχής.

Με κέρδος εργολαβικό να ζω ανάμεσά σας.

– Να χτίσουμε, να χτίσουμε, μίλησε η φωνή.
Υπάρχει χώρος
μες στον χώρο που υπάρχει·
και υπάρχει γνώση για να επενδυθεί
στα κοσμικά συμφέροντα
το λογικό και το έμψυχο του νου.
Σχεδιάστε τις τομές και τις κατόψεις,
σκιάστε τις ακάλυπτες πλευρές·
υπάρχουν τρόποι να στεγάσουμε το μάταιο
μέσα σε θέσφατα σχημάτων και μορφών,
άσυλο να προσφέρουμε στο μάταιο,
ηχώ στην ίδια τη φωνή του στους θαλάμους.

– Να χτίσουμε, να χτίσουμε·
υπάρχει έρημος να χτίζουμε διαρκώς
σώζοντας απ’ τη σήψη τα φαινόμενα
και η έρημος που ήδη έχει χτιστεί
στους πρόποδες και τα πρανή των πύργων.

Ηταν αργά βράδυ, σαν έφτασε ο Κ. στο χωριό που το σκέπαζε βαθύ
χιόνι… Κι ούτε ένα αδύναμο φωτάκι δεν έδειχνε πως κάπου υπήρχε ο
μεγάλος Πύργος.

Πάλι λοιπόν ο κύριος χωρομέτρης!
Ενας κοινός απατεών που τάχα έχει κληθεί
για να χωρομετρήσει το απροσμέτρητο,
αυτό που ονομάζουν θεία χάρη
χωρίς ποτέ να ‘χει αποκαλυφθεί
η ενοχή που κρύβει τ’ όνομά της,
η θλίψη που αδάκρυτη περνά,
κλείνοντας πίσω της αθόρυβα τις πόρτες.

Χωρίς ποτέ κανένας να μου πει
στ’ αλήθεια χωρομέτρης τι σημαίνει.

Σταύρος Ζαφειρίου