Το φιλί με κύματα φθάνει
ο μονόλογος η συννεφιά
το ψηλάφισμα
οι σταγόνες στην άκρη του νερού
το σύμπαν μετά το σύμπαν

Ιδρώνουν τα σκέλη σου
δεν με φοβίζουν

Ο μέλανας ζωμός που δεν αρνήθηκα
ο φάρος που τον κρύβει το πράσινο
τα σπαθιά οι γιορτές και οι ευωχίες
τα λάφυρα στα χέρια

Οι λέξεις σκουριάζουν όταν σωπαίνουν
τα νησιά πνίγονται
οι άγνωστοι περαστικοί κοιτάζουν βιαστικά

Η γέννηση
ενώνει τα πάντα
.
ο ακαθόριστος χρόνος
τις αισθήσεις
.
η παραδοχή
τη μνήμη και τη σοφία

Το πρόσωπό σου είναι τοπίο
Η ρομφαία της λύπης τραγουδιέται
Το ωραίο έχει αφαιρεθεί

Τα ουσιαστικά στον πληθυντικό
…………………………
η πυξίδα για την άνοιξη
το κορμί για την ψυχή
η αλήθεια για το κορμί

Ο πέπλος παραμερίζει
οι ουλές σβήνουν
ο σφυγμός ξεγελάει το παρελθόν
η φωνή σου φτάνει για δύο φορές

Το πηγαινέλα είναι δώρο – το σπέρμα σιωπηλό ευγενικό

Τ’ αόρατα γίνονται ορατά:
οι ρίζες στον πάντοτε Νότο
οι κρίνοι στα ξανθά μαλλιά

Μ ο ύ σ α  κ α ι  σ κ έ ψ η  ε π ι τ ή δ ε ι α  α φ ή γ η σ η
α ν τ ί δ ω ρ ο  κ α ι  κ ρ α σ ί
τ υ φ λ ή  η δ ο ν ή  α σ υ ν ό δ ε υ τ ο  μ ο ι ρ ο λ ό ι
π ο λ ι τ ε ί α  τ’  ο υ ρ α ν ο ύ  γ ν ώ ρ ι μ η  φ υ γ ή
σ τ ά χ τ η  σ τ ο  δ έ ρ μ α  ξ ε δ ι ψ α σ μ έ ν η  σ τ ι γ μ ή
α τ α ύ τ ι σ τ η  γ υ ν α ί κ α

Τι να πρωτοπεί ο στίχος μου για σένα;

Οι αυταπάτες στο χώμα καίγονται
Το σάλιο κυλάει ανάμεσα

Η πλησμονή
κατοικεί στο στήθος του Κύκνου

Βασίλης Ρούβαλης