Σε ‘σένα που στέκεις βουβή
στην άκρη κάποιου οβάλ γραφείου,
όμορφη κι “αυστηρή”
μια φιγούρα protypo των ημερών,
σε ‘σένα που μαθαίνοντας να υπολογίζεις
δίχως να σε υπολογίζουν
συγκρατείς πλέον τα ουσιώδη
κι εκείνα που prepei,
άλλωστε οι αριθμοί και τα ψηφία
είναι με το μέρος σου πια,
σε ‘σένα που φυλλομετρώντας γρήγορα τις μέρες
της επιτυχημένης σου πραγματικότητας
ό,τι κι αν βλέπεις πλέον γύρω
τα μάτια σου παραμένουν θολωμένα,
σε ‘σένα που στο άκουσμα κάποιου
“παιδιάστικου” συναισθήματος
μειδιάς παρέα με τους ρεαΛΗΣΤΕΣ
που ενίοτε σε πηδάνε.
Σε ‘μένα, τον οπισθοδρομικό ψευτοεπαναστάτη
που η κριτική μου αυτή
μοιάζει με ανοργασμικής κυρίας
σε θορυβώδεις εραστές.
Σε ‘σένα. Iσως και να ‘χεις dikio.

Κι ένας λόγος για την ποίηση:
“Μικρή μου, αείποτε μπέρδευες τη σκόνη με το χιόνι,
γι’ αυτό κάθε που εκείνο έλιωνε έμενες μόνη.”
(Ας μην μπερδεύουμε την ποίηση με την ωραιοποίηση)

Θοδωρής Παπαϊωάννου