Περπάτησες, σχεδόν μια σκιά στα χορτάρια
μέχρι τη γραμμένη πέτρα. Το πρωί
πρασίνιζε στην υγρασία, στη βρεγμένη λάσπη
απ’ τη βροχή. Οι λέξεις

στην πέτρα συγκρατούσαν
μια σύντομη εποχή πόνου, το όνομα
που γράφτηκε στο νερό. Παρακεί,
αλλά σχεδόν κοντά, θα έλεγε κανείς

μόλις σε κάποια βήματα, όμως πού,
άλλη μια πέτρα χαμένη
εκείνη ενός παιδιού στη λάσπη, χωρίς μνήμη.
Κι ακόμα μια πέτρα χωρίς όνομα, όπου μόνον υπήρχε

απλά, ακατέργαστος σχεδόν, σκαλισμένος ένας αμφορέας
τραχύς στην αφή. Ας σε ποτίσει
το νερό της βροχής, πέτρα της άγνοιας,
ας προστατέψει ο δικός της ψίθυρος την ήρεμη γη.

Andrés Sánchez Robayna