Είναι νωρίς ακόμη μεσ? στον κόσμο αυτόν, μ? ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα μ? ακούς
Το χαμένο μου το αίμα καί το μυτερό, μ? ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι πού τρέχει μέσ? στους ουρανούς
Καί των άστρων τούς κλώνους τσακίζει, μ? ακούς
Είμ? εγώ, μ? ακούς
Σ? αγαπώ, μ? ακούς
Σε κρατώ καί σε πάω καί σου φορώ
Το λευκό νυφικό τής Οφηλίας, μ? ακούς
Πού μ? αφήνεις, πού πάς και ποιος, μ? ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ? τούς κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες καί των ηφαιστείων οι λάβες
Θα ?ρθει μέρα, μ? ακούς
Να μάς θάψουν κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μάς κάνουν πετρώματα, μ? ακούς
Να γυαλίσει επάνω τούς η απονιά, ν? ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μάς ρίξει
Στα νερά ένα-ένα, μ? ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ? ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ? ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες μ? ακούς
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ? ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ? ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά καί νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ? ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ? ακούς

Το λουλούδι αυτό τής καταιγίδας καί μ? ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Καί δεν γίνεται ν? ανθίσει αλλιώς, μ? ακούς
Σ? άλλη γη, σ? άλλο αστέρι, μ? ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα δεν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε, ο ίδιος, μ? ακούς

Καί κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ? άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ? ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ? ακούς
Μέσ? στη μέση τής θάλασσας
Από το μόνο θέλημα τής αγάπης, μ? ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ? ακούς
Με σπηλιές καί με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς
Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά καί ποιος κλαίει – ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει ? ακούς;
Είμ? εγώ πού φωνάζω κι είμ? εγώ πού κλαίω, μ? ακούς
Σ? αγαπώ, σ? αγαπώ, μ? ακούς.

Οδ. Ελύτης