Κάποιοι, αλήθεια, θα πεθάνουν κάτω

τα βαριά κουπιά των κατέργων τραβώντας,

πάνω στο τιμόνι είναι άλλοι, ξέρουν

των πουλιών τις πτήσεις και τις χώρες των άστρων.

 

Κάποιοι κείνται πάλι με κορμιά κουρασμένα

πάντοτε στις ρίζες της περίπλοκης ζωής,

έχουν όμως άλλοι τους θρόνους στημένους

δίπλα σε Σιβύλλες και μεγάλες Αυγούστες,

κι έτσι κάθονται όπως στο δικό τους το σπίτι

μ’ ελαφριά τα χέρια και ελαφρύ το κεφάλι.

 

Μα της κάθε ζωής ο ίσκιος πέφτει

στις ζωές επάνω των ανθρώπων των άλλων,

κι είναι οι πιο ελαφριές στις πιο βαριές

όπως στον αέρα και το χώμα δεμένες.

 

Ξεχασμένων λαών από χρόνια καμάτους

δεν μπορώ απ’ τα βλέφαρα να διώξω

μήτε απ’ την ψυχή μου που τρέμει να διώξω

πτώσεις βουβές άστρων μακρινών.

 

Μοίρες πλέκονται πολλές στη δική μου κοντά,

η ύπαρξη δονεί την κάθε μοίρα,

και δεν είναι ο μόνος κλήρος μου της ζωής μου

η λιγνή φλόγα κι η λύρα.

Hugo Von Hofmannsthal