Γύρισα στα ξανθά παιδιάτικα λημέρια,
γύρισα στο λευκό της νιότης μονοπάτι,
γύρισα για να ιδώ το θαυμαστό παλάτι,
για με χτισμένο απ’ τών Ερώτων τ’ άγια χέρια.
Το μονοπάτι το ‘πνιξαν οι αρκουδοβάτοι,
και τα λημέρια τα ‘καψαν τα μεσημέρια,
κ’ ένας σεισμός το ‘ρριξε κάτου το παλάτι,
και μέσ’ στα ερείπια τώρα και στ’ αποκαΐδια
απομένω παράλυτος? σαύρες και φίδια
μαζί μου αδερφοζούν οι λύπες και τα μίση?
και το παλάτι ένας σεισμός το ‘χει γκρεμίσει.