μιά εικόνα που δεν ανήκει

σε κανέναν αδιάκοπα

περιφέρεται

.

χαμόγελο που βυθίζεται στο νερό

.

φύκια είναι τα μαλλιά της

κοχύλι αστραφτερό η μύτη της

.

γεννήθηκε στην κόψη του αφρού

μιά φράση καθαρού νερού της φτάνει

.

ο ελαφρά ανασηκωμένος μαστός της νέας γυναίκας σιγά σιγά καλύπτει

το φεγγάρι μειώνοντάς το συνεχώς μέχρι την έκλειψη

.

κοίτασμα φήμης

η εικόνα πάντα εγκυμονεί

.

ηδυ

πόρος

.

μεθυσμένη η υγρασία

και λιγομίλητοι

οι αρτεσιανοί χυμοί

οι λογισμοί νερόχαροι

τά σπάρτα ξελιγώνονται

με την ανυπομονησία τω χελιών

φουσκώνουνε σκορπίζουνε

τα ρούχα μας ανήσυχα

.

και αν γλεντούσαμε έτσι

στάζοντας άλαλη χαρά

.

τον οργασμό της σημασίας

.

εγώ ζηλόκοττα

πουλί φανατισμένο

ψάρι φαρμακερό

.

χάνω την πίστη μου σε τί

.

στενεύουνε τα μάτια μου

.

εικόνα που υποκρίνεται

τώρα αναπαύεται εκεί

.

όταν το βλέμμα

αρχίζει να ρωτά

το νόημα η εικόνα

κοιτάζεται να δει αν είναι

ακόμη στον καθρέφτη

.

κοιμάμαι τώρα γιατί ταξιδεύω

.

να ξυπνήσω στα σύνορα της

γλώσσας μου με την εικόνα της

 

 

Νίκος Αργυρόπουλος