Αυτού του δροσερού βουνού τα εξαίσια κάλλη·

και οι καστανιές οι πράσινες με τα εύσκια φύλλα?

των ρυάκων το μαιάνδρισμα που τη μαυρίλα

του μισεμού εξορίζει και τον πόνο· ή ?πάλι?

ο φλοίσβος της θαλάσσης σ? ώριο περιγιάλι?

της γης τα σβωλαρούδια· οι λόφοι και η ασπρίλα

τους η χρυσή στο ηλιοβασίλεμα· τα κοίλα

των σύγνεφων, που ορχούνται οι ανέμοι? το χαλάλι

        το μέγα των χυμών που η Φύσις θέλει στύψει
απλόχερα να πιω· και η πάσα ποικιλία
των πάντων με πληγώνουν τώρα που μου λείπεις.

Χωρίς εσέ οι ηδονές μού φέρνουν υπνηλία

?αξία έχουν (το πολύ) λιανής, αχνής τολύπης?,

μιας κι η χαρά μικραίνει και αβγαταίνει η θλίψη.

Luis Vaz de Camoes