1.

Το υπαγορεύει η μηχανή της ειμαρμένης
με τα αρχέγονα φτερά και τις ατράκτους.

Περιπολούνε έγχρονοι (sik)  φρουροί στις διαβάσεις,
ως τη μεθόριο. σταθμοί της ηλικίας. Τέρμα το
αμέριμνο. Το άσκοπο σαξόφωνο που ξενυχτά
στις μπυραρίες (κι ας έχω γράψει: στην ασωτεία μόνον
είναι απών ο χρόνος).
Τέρμα το κάθε σφύζον σκέρτσο. Κι ας είναι αυτό
που ξεπατώνει ναρκοπέδια και λεγεώνες.

Τα μέλη τόσο αυτάρκη. Σε ξένα σώματα βλασταίνουν.
Ξεχνιούνται και μιλάνε μ? ενός άλλου τις κωφάλαλες κινήσεις.
Σε προσεχή Ξενώνα, ασύγγνωστα θα μοιραστούνε ξένους ύπνους.
Χωρίς ποτέ να μαρτυρήσουν μια τέτοια γλίσχρα συγκυρία
Θύτες και θύματα μαζί στην ίδια κλίνη. Εναγκαλισμοί
νεκρόφιλοι, φαντάζομαι. Θα πείτε.

Κουτάβι που επείγεται με ορμή να γίνει κτήνος.
Αρνί ν? ακούσει μαυρομάνικο βέλασμα χασάπη.
Κόρη να γίνει Μάνα με μια κραυγή καυτού κενού
στο νεροχύτη χωρίς βρέφος
Αντί πορφύρας αίσθημα του θέρους
Αντί γλυκός πανσές ωδίνης.

Μανόλης Πρατικάκης