Γλύπτης μιας θάλασσας

τάχα τι γύρεψα;

Κύματα πέτρινα

πια δε μιλούν.

Σκάλισα όμως

πάνω τους πρόσωπα.

Να υπακούν

και στυγνά

κάποτε να γελούν.

Γλύπτης μιας θάλασσας

θάλασσα γύρεψα.

Αλλ’ όμως να!

Με μια μορφή

απρόσιτη, ευγενική.

Να διαβαίνει μοναχική

Κυρά

μες στα άφαντα νερά.

Νίκος Βιολάρης