Σε λίγο θα βγει το φεγγάρι. Βράδυ φθινοπώρου.

Συνέχεια, δώσ? του να γυρνοβολούν παντού σκιές. Τάχα

τα μάτια μου ποια νύχτα φυλλωμένη μες στου χώρου

τους ψίθυρους και τις φωνές σφαλίζει; Οπλές μονάχα

 

ακούω. Να ψαύσω θέλω με τον λόγο αρχαίους τόπους.

Ψηλαφητά στο σκότος θά ?βρω (λες;?) ποτέ την κρήνη

ή εις μάτην ψάχνω μες στην πλησμονή το magnum opus

που τα έτη τα μπαγιάτικα απ? τα φρέσκα θα διακρίνει;

 

Κι αν πάλι τώρα μου στερούν το δάσος του φθινόπω-

ρου, ανοίγουν ?να!? τα μάτια μου, και σα χωράφια απλώνουν

με δέντρων δύναμη βγαλμένη απ? των κορμών τον κόπο

που αγέρα και νερό ρουφούν και σε αψιούς οπούς ενώνουν.

 

Γιατί, άραγε; Αχ, γιατί; Οι κραυγές εκβάλλονται ματαίως

σε μια εποχή όπου  το σκοτάδι αφρόντιστη γαλήνη

εγγυάται? σαν κλαδί ετσακίστη ο θρήνος ο πηγαίος.

Το δάσος εκοιμήθη πια ? τις ρίμες τις κεντά η σελήνη.

 
JAROS?AW IWASZKIEWICZ