Αδερφή μου, άσε τον κόσμο να πηγαίνει μπροστά
γιατί πάντα ο κόσμος θα πηγαίνει μπροστά.
Ασε τον κόσμο και στάσου εδώ, ακριβώς εδώ
με το πρόσωπο φθαρμένο απ’ την ελπίδα
λίγο λοξά, καρτερικά, σαν των αγίων
στην αιώνια πορσελάνη των ναών?
με τιμωρημένα μάτια έλα και στάσου
μες στα φτωχά λουλούδια που σου χάρισα
γιατί δεν μπόρεσα, δεν μπόρεσα, αδερφή μου
να κόψω για σένα τα δάκρυα του ήλιου.

Ηλιε της ανταμοιβής και της ποινής
από την αρχαιότητα θερίζοντας σπαρτά
δόξα για ν’ ανοίξεις στη θάλασσα
ησύχασε τον κόπο σου? ζητώ μονάχα
μιαν ιδέα από το φως, ίσα-ίσα
από την ζέστη, έναν σπινθήρα απ’ τη δροσιά
για την αδελφή μου μονάχα το ζητώ
για το χαμόγελο, για τα φτωχά της χείλη
που ανοίγουν λοξά στο πρωινό
το τέλος ενός ολόκληρου κόσμου.

Σωτήρης Σελαβής