Διάφανοι οι αιθέρες, από κρύσταλλο

η χαράδρα του πρωινού,

τα λευκά βουνά τα γυάλινα, οι κινήσεις των κυμάτων,

όλη ετούτη η θάλασσα∙ όλη ετούτη η θάλασσα

που το βαθύ καθήκον της εκπληρώνει,

η θάλασσα η αυτάρεσκη

η θάλασσα την ώρα αυτή την όλο μέλι, όπου το ένστικτο

σα μέλισσα βομβίζει νυσταγμένη…

Ήλιος, έρωτας, κρίνα ολάνοιχτα, μαρίνες,

εύθραυστα κλαδιά ξανθά, τρυφερά ως σώματα,

χλωμές αμμουδιές απέραντες.

Διάφανοι οι αιθέρες, από κρύσταλλο

οι φωνές, η σιωπή.

Στις όχθες του έρωτα, της θάλασσας, του πρωινού,

πάνω στην άμμο τη ζεστή που τρέμει εμπρός στο άσπρο

καθένας μας καρπό θυμίζει που για το θάνατο ωριμάζει.

Idea  Vilarino