Απ’ την ώρα αν πάρω ένα λεπτό
κλιμακώνω το σώμα της το κρυφό
απ’ την ώρα στα χέρια μορφή κρατώ
παλιό καιρό κλίνω και χρονογραφώ

τον κορμό και τα μέλη χρονομετρώ
έπαρμα ώρας ένα εξηκοστό
της μέσης των άκρων το ένα λεπτό
το άρωμα που του πρέπει πορφυρό

στο λεπτό μια ανάσα του δίνει σφυγμό
μιας ώρας κρατάω το όνειρο εδώ
στο στόμα τού ρίχνω της φωτιάς το φως

με τον καιρό θα ‘χουμε ίδιο ρυθμό
με το σύμπαν θα ‘χουμε ίδιο εμβαδό
ένα μόνο λεπτό μιας ώρας τροφός.

 Γιώργος Παναγιωτίδης