Κι αν σέρνομαι κάτι με πατάει
κι αν με πατάει μπορεί και να πετάει
μέσα μου να πετάει κι αν σέρνομαι
κι αν έχω μέσα μου ορίζοντα κάτι σκοτεινό
κι αν έχω δωμάτιο ύπνου άναρχο μέσα μου
που δεν κάηκε ποτέ
που δεν άνοιξα ποτέ κι ένα παράθυρο κλειστό
ένα μόνο αν έχει παράθυρο
κι αν είναι κλειστό και το σκοτάδι πίσω του πολύ στερεό
δεν είναι παράθυρο αυτό.

Κι αν είναι σκοτάδι στο αίμα μου μια εκδρομή
και σβήνει και κλείνει από πριν το φως
κι αν σέρνομαι και πνίγεται στον ορίζοντα αυτό
κάτι που πνίγεται πολύ
κι αν με πατάει ο πνιγμός
κι οι τοίχοι μαυρίζουν όπως σέρνομαι
μαυρίζουν πιο πολύ κι αν όσα σέρνονται εκεί
πνιγμένα στον ορίζοντα αυτό
κι αν είναι μόνο μια γραμμή
κι εγώ που σέρνομαι άλλη μια γραμμή
οι τοίχοι δώδεκα γραμμές
δεν είναι δωμάτιο αυτό.

Κι αν όσα το σκίζουν όλο αυτό σκίζονται μαζί
οι τοίχοι κάνουν το δωμάτιο κάνουν και τη σιωπή
πέφτουν μέσα μου πέφτω κι εγώ
και πιο μέσα αν είναι η σιωπή μόνο μια οπή
πέφτω κι εκεί στο αίμα μου μια εκδρομή
δώδεκα γραμμές δωμάτιο ωρολόγιο σκοτεινό
κι αν όλο αυτό σέρνεται και πνίγεται μαζί
σωπαίνει σβηστό το φως κι οι γραμμές σβηστές κι αυτές
δεν είναι σκοτάδι αυτό.

Κι αν είναι παράθυρο γυμνό που με κοιτάει από κει
που σέρνεται που πέφτει και κλείνει συνεχώς
μέσα μου αν είναι που πέφτω και πέφτουν κι οι τοίχοι μαζί
κι αν είναι παράθυρο από χαρτί
και το χαρτί πετάει και καίγεται στα σκοτεινά
στη σιωπή της σιωπής γραμμές
κι όλο αυτό μόνο μια εκδρομή δωματίου μόνο μια γραμμή
που δε γράφτηκε ποτέ
που δεν έσβησα ποτέ κι ένα παράθυρο κλειστό.

Γιώργος Παναγιωτίδης