Όταν ήμουν μικρή, εκεί γύρω στα 16, η μαμά μου (ακόμα αναρωτιέμαι γιατί) μ έστειλε να μάθω τυφλό σύστημα δακτυλογράφησης, πληρώνοντας τότε νομίζω 100 δραχμές το μήνα. Τότε βέβαια δεν υπήρχαν ηλεκτρονικοί υπολογιστές τουλάχιστον με την μορφή την σημερινή. Είχαμε όμως τις γραφομηχανές. Διάβαζα λοιπόν τα μαθήματά μου και αφού τα τελείωνα όλα, ξεκινούσα με τα πόδια από το σπίτι μου περπατώντας περίπου 1 ώρα για να φτάσω στο σημείο όπου γινόταν τα μαθήματα! Ότι μου έδειχναν εκεί, έπρεπε να το κάνω εξάσκηση στο σπίτι για να μπορώ να το θυμάμαι! Έτσι ο μπαμπάς μου, μ΄ έπαιρνε στο γραφείο του όποτε μπορούσε και με άφηνε να κάνω πρακτική τα όσα μάθαινα, σε μια τεράστια σιδερένια γραφομηχανή. Ακόμα ηχεί ο ήχος των πλήκτρων της στα αυτιά μου. Μπορώ αν κλείσω τα μάτια μου, να φέρω στην μνήμη μου τα πλήκτρα της, που βούλιαζαν στο κάθε μου άγγιγμα περίπου ως το μέσο των δαχτύλων! Μπορεί αυτά τώρα να μας ακούγονται σαν βγαλμένα από μυθιστόρημα περιστατικά, όμως δεν είναι. Είναι η πραγματικότητα της δικής μου παιδικής ηλικίας. Να πω για την ιστορία πως απέκτησα την ολόδικη μου ηλεκτρονική γραφομηχανή, όταν πήρα το πτυχίο μου από την σχολή δημοσιογραφίας το 1993. Μου την πήραν οι γονείς μου δώρο για την αποφοίτηση. Εκείνη ήταν λευκή (έμοιαζε λίγο του Άρθουρ έτσι λένε το net book που έχω τώρα. Ας πούμε πως ήταν η προγιαγιά του! 🙂 Είχε μια μικροσκοπική μακρόστενη λωρίδιτσα για οθόνη και πριν πατήσεις enter για να περάσει στο χαρτί ότι έγραφες, σου έδινε την ευκαιρία να το δεις και να το διορθώσεις. Είχε και περισσότερες από 5 γραμματοσειρές! Σας λέω ήταν μοναδική! Την έχω ακόμη καινούρια σαν να την πήρα χθες διότι δεν την πολύ χρησιμοποίησα. Μετά από 3 χρόνια κυκλοφόρησαν στο δημοσιογραφικό μας γραφείο, οι πρώτοι ηλεκτρονικοί υπολογιστές.
Τώρα θα μου πείτε γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά ε; Έπεσε στα χέρια μου αυτό το καταπληκτικό δωρεάν προγραμματάκι με το οποίο μπορεί κανείς να μάθει από την θαλπωρή του γραφείου του να δακτυλογραφεί με ταχύτητα και χωρίς να κοιτάζει το πληκτρολόγιο. Έχει και παιχνίδια για να μην πλήξουμε μαθαίνοντας!!! Δεν είναι εντυπωσιακό;
Πραγματοποιήθηκε σήμερα η ημερίδα που διοργάνωσε ο Σύλλογος Νεανικής Δημοσιογραφίας “Λευτέρης Δασκαλάκης”, σε συνεργασία με την Ε.Σ.Η.Ε.Π.Η.Ν, την Ε.Λ.Μ.Ε. και το Σύλλογο Εκπαιδευτικών Α/θμιας Εκπαίδευσης του Νομού Ηρακλείου Δομίνικος Θεοτκόπουλος
Παρακολουθώντας τις εργασίες της εν λόγω ημερίδας λοιπόν αναρωτήθηκα πόσα πράγματα μπορεί να διδαχτεί κανείς συμμετέχοντας στην δημιουργία ενός μαθητικού εντύπου. Η απόλυτη Σχολική Δραστηριότητα με απεριόριστες παιδαγωγικές προεκτάσεις!
Άκου τι σκέφτηκα:
Μέσα από το ρεπορτάζ, μαθαίνεις να παρατηρείς, ανακαλύπτεις αυτόπτες μάρτυρες και μαζί τους ανακαλύπτεις πως υπάρχουν πιο πολλές από μια αλήθειες! Μαθαίνεις να μην πιστεύεις ότι σου λένε με την πρώτη λοιπόν και αρχίζεις να διασταυρώνεις τις πληροφορίες. Όταν αρχίζεις να γράφεις το ρεπορτάζ σου, τότε μαθαίνεις να διαλέγεις τι από όλα που έμαθες για την ιστορία που γράφεις, αξίζει τον κόπο να αναφερθούν και τι δεν αξίζει. Μαθαίνεις δηλαδή να ξεχωρίζεις τα σημαντικά από τα ασήμαντα, πολύ χρήσιμη δεξιότητα αυτή για την ζωή σου. Αρχίζεις την διήγηση της ιστορίας σου και μαζί ξεκινάς να είσαι προσεχτικός πως το γράφεις και τι γράφεις ώστε να γίνει κατανοητό από τους αναγνώστες σου, που αυτή την φορά δεν θα είναι μόνο η κυρία! Προσέχεις να βάλεις σωστά τις τελείες, τα κόμματα, τα εισαγωγικά, τα θαυμαστικά, να χωρίσεις παραγράφους, να μην έχεις ορθογραφικά λάθη γιατί το γραπτό σου αυτόματα χάνει το κύρος του… Μαθαίνεις να παίρνεις την ευθύνη των όσων λες. Να μην φοβάσαι να πεις την αλήθεια. Την αντικειμενική όμως. Όχι εκείνη που έχεις εσύ στο μυαλό σου… Αποκτάς με λίγα λόγια Κρητική Σκέψη! Το κυρίαρχο ζητούμενο στην εκπαιδευτική διαδικασία!
Μέσα από τη συνέντευξη τι αποκτάς; Μαθαίνεις να ξεχωρίζεις ποιος από όλους τους ανθρώπους που γνωρίζεις, αξίζει να του πάρεις συνέντευξη. Μαθαίνεις να κάνεις εύστοχες ερωτήσεις. Να είσαι περίεργος να ρωτήσεις και να μάθεις πληροφορίες. Μαθαίνεις να ακούς! Να παρατηρείς να συζητάς!
Δεν πρόλαβα να σκεφτώ περισσότερα διότι οι μαθητές και δάσκαλοι τους, μου επιβεβαίωσαν όλα τα παραπάνω με τον καλύτερο τρόπο, μέσα από τα δικά τους μαθητικά έντυπα. Όλα ήταν ένα κι ένα! Θα προσπαθήσουμε κι εμείς φέτος! Ανυπομονώ να μας επισκεφτεί και στο Σχολείο μας η κα Ελίνα Φαρσάρη δημοσιογράφος, χρόνια στο εκπαιδευτικό ρεπορτάζ, να μας μιλήσει για την δουλειά της!
Οι διαφημίσεις που φτιάξαμε σήμερα στο πλαίσιο της ενότητας διατροφή ήταν χρωματιστές, πειστικές, ενημερωτικές! Οι μικροί μου διαφημιστές δεν είχαν να ζηλέψουν σε τίποτα τους επαγγελματίες του είδους! “Μάθε τέχνη κι άστηνε…” 🙂
Από φέτος έχουμε στο σχολείο μας μια εξαιρετική συνάδελφο, που εκτός από καλή δασκάλα είναι και καλή διατροφολόγος. Σήμερα στο πλαίσιο της ενότητας διατροφή στο μάθημα της γλώσσας, Η Μαρία Γάσπαρη, μίλησε στα παιδιά για την ισορροπημένη Κρητική διατροφή, την αξία της, αλλά και τις διατροφικές διαταραχές και τις συνέπειες; τους στην ζωή μας! Ήταν τόσο κατατοπιστική και αναλυτική που όλα τα παιδιά μπήκαν στο νόημα! Κι εμείς οι μεγάλοι μάθαμε πολλά διατροφικά λάθη που κάνουμε καθημερινά! Μαρία σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ!
Η δεύτερη εβδομάδα του Οκτώβρη έχει καθιερωθεί ως η εβδομάδα παρουσίασης εργασιών για το περιβάλλον. Τα τελευταία 2 χρόνια εκπονήσαμε με τους μαθητές μας μια περιβαλλοντική εργασία για το νερό!
http://marmel.edu.glogster.com/36471594
Η εργασία μας για το νερό έγινε στο πλαίσιο της συμμετοχής του σχολείου μας, (του 1ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Αλικαρνασσού) στο περιβαλλοντικό δίκτυο του Κέντρου Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Ιεράπετρας-Νεάπολης, “Υγρο(τρο)πο-ποιώ την συμπεριφορά μου”
ΓΕΝΙΚΟΙ ΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ
Η δραστηριοποίηση και ευαισθητοποίηση των παιδιών για τους υγρότοπους.
Η συμμετοχή τους και η ανάληψη δράσης για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που παρουσιάζονται για τη διατήρηση και τη σωτηρία τους.
Η γνώση αντίστοιχων προβλημάτων.
Η διαμόρφωση θετικών στάσεων σε κάθε προσπάθεια διατήρησης και προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος.
Η γνωριμία των παιδιών με το φυσικό περιβάλλον του τόπου τους.
Η ανάπτυξη πνεύματος συνεργασίας και ομαδικότητας μεταξύ των μαθητών.
Η καλλιέργεια διαφόρων δεξιοτήτων, όπως να σέβονται οτιδήποτε συναντούν στην φύση, να γνωρίσουν από κοντά τα βρώσιμα χόρτα της Κρήτης και να μάθουν για την διατροφική τους ωφελιμότητα, σχετικές συνταγές που θα δοκιμάσουν για να αγαπήσουν τη γεύση τους.
ΕΙΔΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ
Να δοθεί η ευκαιρία στους μαθητές να αναπτύξουν πρωτοβουλίες.
Να τους δοθεί ελευθερία στη σκέψη, στην έκφραση, στο σχεδιασμό, στην εργασία.
Να αποκτήσουν κίνητρα για δράση.
Να επηρεαστούν θετικά στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.
Να αναπτυχθούν ισότιμες και ποιοτικές σχέσεις μέσα στη τάξη.
Α΄ ΦΑΣΗ
Αφόρμηση- Προβληματισμός.
Κατά τη διάρκεια της προηγούμενης σχολικής χρονιάς ( Δ΄ τάξη ), με τους ίδιους μαθητές, υλοποιήσαμε το πρόγραμμα με θέμα το φράγμα των Μπραμιανών. Επισκεφτήκαμε το φράγμα, παρατηρήσαμε τα πουλιά που ζουν εκεί διαβάσαμε το παραμύθι «Ο Μπραμιανούλης» και διασκευάζοντάς το σε «Μπραμιανούλα» το μετατρέψαμε σε θεατρικό δρώμενο, το οποίο και παρουσιάσαμε στο ετήσιο συνέδριο του δικτύου που έγινε στην Ιεράπετρα και στη νήσο Χρυσή το Σχολικό έτος 2011-2012. Έχοντας λοιπόν αυτή την εμπειρία ήταν ανάγκη να ασχοληθούμε με έναν υγρότοπο στο πιο κοντινό μας φυσικό περιβάλλον. Η ιδέα να γνωρίσουμε και να υιοθετήσουμε το φαράγγι και το ποτάμι του Καρτερού, έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό από τους μαθητές μας, όπως διαφαίνεται και από τον τίτλο του προγράμματος που προέκυψε με παιγνιώδη τρόπο μέσα στη τάξη καθώς κάποια από τα παιδιά κατοικούν στην ευρύτερη περιοχή του Καρτερού.
Β΄ ΦΑΣΗ
Αυτό είναι ένα αδέσποτο που μας ακολούθησε από την Μυρτιά μέχρι το φαράγγι. Τα παιδιά τον ονόμασαν “Καρτερό”! έφαγε τα πάντα! Ότι περίσσευε από κάθε παιδί του το έδιναν!
Η έρευνα οργανώνεται
Οι μαθητές χωρίστηκαν σε ομάδες που η κάθε μια ανέλαβε συγκεκριμένο θέμα.
Ομάδα ποιότητας νερού
Ομάδα πανίδας
Ομάδα χλωρίδας
Ομάδα καταγραφής ανθρώπινων παρεμβάσεων
Ομάδα καταγραφής ρύπανσης
Ομάδα καταγραφής διαδρομής
Γ΄ ΦΑΣΗ
Πρώτη-διερευνητική επίσκεψη
Οργανώθηκε μια πρώτη διερευνητική επίσκεψη με τη συμμετοχή κάποιων μαθητών συνοδευόμενων με τους γονείς τους. Ο σκοπός αυτής της επίσκεψης ήταν να εντοπιστούν οι δυσκολίες για να οργανωθεί η επόμενη επίσκεψη με το σύνολο των μαθητών. Παράλληλα συλλέχθηκε και δείγμα νερού και έγινε μια μέτρηση επί τόπου.
Δ΄ ΦΑΣΗ
1. Μετρήσεις και αξιολόγηση του δείγματος μέσα στη τάξη με τη συμμετοχή όλων των μαθητών.
Ε΄ ΦΑΣΗ
1. Επίσκεψη με το σύνολο των μαθητών.
2. Οι μαθητές ανά ομάδες εργασίας, παρατηρούν και καταγράφουν σε τετράδιο που έχουν προετοιμάσει και διακοσμήσει το εξώφυλλο του στη τάξη.
3. Πραγματοποιείται πορεία κατά μήκος ενός τμήματος του φαραγγιού.
4. Σε κατάλληλο χώρο οι μαθητές ανά ομάδες, συζητούν τις εμπειρίες τους και τις εκφράζουν με δρώμενα που παρουσιάζουν η κάθε ομάδα στις άλλες.
5. Δημιουργία ηλεκτρονικής αφίσας στον ιστότοπο http://marmel.edu.glogster.com/36471594
Προγραμματίζονται επισκέψεις και επαφές με φορείς και αρμόδιες υπηρεσίες προκειμένου να γίνει ενημέρωση από τους μαθητές στους αρμόδιους φορείς για όσα είδαν.
Σχεδιάστηκε δραματοποίηση του μύθου του Νεραιδόσπηλιου και προγραμματίστηκε η υλοποίησή του την επόμενη σχολική χρονιά.
Δημιουργία ηλεκτρονικού βιβλίου σε μορφή Flip snack με φωτογραφίες και ζωγραφιές.
Δημιουργία ηλεκτρονικού διαδραστικού παιχνιδιού με τίτλο “το νερό… νεράκι”
Οι Γιατροί χωρίς σύνορα ονόμασαν έτσι την οργάνωσή τους γιατί δεν βάζουν σύνορα στο ποιον θα βοηθήσουν. Βοηθούν όποιον έχει ανάγκη ανεξαρτήτου χρώματος, θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων, ανεξαρτήτου καταγωγής.
Σήμερα μας επισκέφθηκε στο σχολείο μας (το 1ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Αλικαρνασσού Ηρακλείου Κρήτης) μια ομάδα της εθελοντικής αυτής οργάνωσης. Η επίσκεψή τους έγινε στο πλαίσιο της διοργάνωσης σχετικού προγράμματος του γραφείου Σχολικών Δραστηριοτήτων της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης του Νομού Ηρακλείου.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακή η διάθεση προσφοράς αυτών των ανθρώπων και πολύ δύσκολο το έργο τους.
Η αμοιβή τους τεράστια, αλλά όχι σε χρήματα. Τα πρόσωπά τους ήρεμα και χαμογελαστά… Το βλέμμα τους όλο πληρότητα. Πραγματικό μάθημα ζωής!
Πολύ συγκινητικές οι ιστορίες που μας διηγήθηκαν για τον μικρό που ήταν έτοιμος να πεθάνει κι όμως τα κατάφερε να επιβιώσει μετά από τη δική τους ουσιαστική παρέμβαση!
Όπως και η ιστορία του μικρού Πεπίτο (τον βάφτισε έτσι άτυπα ή μαία που τον βοήθησε να γεννηθεί, η οποί ήταν Ισπανίδα), που γεννήθηκε 800 γραμμάρια, τόσο μικροσκοπικός και αδύναμος.
Θερμοκοιτίδα εκεί ούτε στην φαντασία τους δεν υπήρχε. Δημιούργησαν λοιπόν μια αυτοσχέδια θερμοκοιτίδα με χαρτόκουτο που του έβαλαν μέσα πλαστικά μπουκάλια με χλιαρό νερό. Τον τάιζαν με σωληνάκια και κατάφεραν να τον μεγαλώσουν μέχρι που άρχισε να κάνει μόνος του κινήσεις θηλασμού, οπότε κι άρχισε να πίνει το γαλατάκι της μαμάς του. Όμως οι συνθήκες σκληρές εκτός νοσοκομείου και η επιβίωση έγινε αδύνατη μετά την απομάκρυνση του από αυτό.
Είδαμε σε βίντεο και φωτογραφίες παιδιά σκελετωμένα από την ασιτία και την έλλειψη νερού. Σπίτια από καλάμια και πλαστικό. Νοσοκομεία που μόνο στο όνομα θυμίζουν νοσοκομείο. Σχολεία ανύπαρκτα!
Το μόνο που υπάρχει σε πληθώρα σε αυτές τις περιοχές είναι τα κουνούπια που μεταφέρουν μικρόβια από τον ένα άνθρωπο στον άλλο. Αρρώστιες, εξαφανισμένες χρόνια από τις δυτικές χώρες, όπως η Ιλαρά, μπορεί και να αποβούν μοιραίες για την ζωή των παιδιών εκεί!
Και να σκεφτείς πως με 25 ευρώ μπορούν να εμβολιαστούν για την ιλαρά 17 παιδιά!
Οι αριθμοί των ανθρώπων που έχουν την ανάγκη τους, την ανάγκη μας, απίστευτοι! 190.000.000 εκατομμύρια! Ασύλληπτος αριθμός όχι μόνο για τα μικρά παιδιά αλλά και για μας τους μεγάλους!
Σ αυτόν τον χάρτη φαίνονται οι χώρες στις οποίες πραγματοποιούν αποστολές. http://www.msf.gr/countries
Εδώ υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον διαδραστικό παιχνίδι που σε βάζει για λίγο στο κλίμα. http://www.msf.gr/playandlearn/
Κι εδώ είναι το πρόγραμμά τους για όσο βρίσκονται στην πόλη μας. http://www.msf.gr/cwb/heraklion
Οι πιο επιτυχημένοι άνθρωποι είναι εκείνοι που καταφέρνουν να μετατρέψουν το μειονέκτημα που έχουν σε πλεονέκτημα.
Αν πάρουμε σαν δεδομένο πως κανείς δεν είναι τέλειος τότε θα δεχτούμε πως όλοι μας έχουμε έστω κι ένα μειονέκτημα.
Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να ζούμε άνετα μαζί του. Τα παιδιά όμως το βιώνουν βασανιστικά. Το βλέπουν σαν ένα βουνό που είναι έτοιμο να τους πλακώσει.
Είναι χρέος μας νομίζω να παρατηρήσουμε «το ράγισμα» στο δοχείο όπως έκανε η ηλικιωμένη κυρία της παρακάτω κινέζικης ιστορίας.
Και τότε είναι στο χέρι μας αν θα πετάξουμε το δοχείο στα αζήτητα ή θα το κάνουμε χρήσιμο και περιζήτητο!
Το ραγισμένο δοχείο (Κινέζικος μύθος)
Πριν πολλά χρόνια, σε μια επαρχία κάπου
στην Κίνα, ζούσε μια ηλικιωμένη γυναίκα η οποία
κουβαλούσε καθημερινά νερό από ένα μακρινό
ρυάκι με δύο μεγάλα δοχεία περασμένα σε ένα
μακρύ ξύλινο κοντάρι το οποίο στήριζε στους
ώμους της.
Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα
όλη την ποσότητα νερού που μπορούσε να χωρέσει.
Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς
διαδρομής, από το ρυάκι στο σπίτι, έφθανε με τη
στάθμη του νερού έως τη μέση. Έτσι για δύο ολόκληρα
χρόνια η γυναίκα κουβαλούσε καθημερινά μόνο
ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της.
Φυσικά το τέλειο δοχείο ένοιωθε υπερήφανο που
εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον
οποίο είχε κατασκευαστεί. Το ραγισμένο δοχείο ήταν
δυστυχισμένο που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά
απο αυτά που έπρεπε κι ένοιωθε ντροπή για την ατέλεια του.
Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή
και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.
“Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου
ζητήσω συγγνώμη!”
“Μα γιατί;” ρώτησε η γριά. “Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;”
“Ε, να ! Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω
της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα και εσύ!”
Η γυναίκα χαμογέλασε:
“Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι
υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη
μεριά του άλλου δοχείου; Πρόσεξα την ατέλειά σου και την
εκμεταλλεύτηκα.” “Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και
εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και τα
τοποθετώ το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ δεν θα είχα
τόση ομορφιά να στολίζει το σπιτικό μου!”
Σας έχει τύχει ποτέ μαθητής του οποίου οι γονείς να ορκίζονται πως κάθε μέρα διαβάζει στο σπίτι περισσότερο από 4 ώρες και να σας είναι αδύνατο να το πιστέψετε επειδή η απόδοσή του είναι κάτω του μετρίου;
Σας έχει τύχει ποτέ το ίδιο σας το παιδί να διαβάζει για ώρες και οι βαθμοί του να είναι απογοητευτικοί;
Επειδή εμένα μου έχουν συμβεί και τα δυο. Κι επειδή είμαι εντελώς σίγουρη πως οι γονείς δεν λένε ψέματα, πράγματι το παιδί τους κάθεται ακίνητο πάνω από το βιβλίο πολλές ώρες, αναρωτήθηκα τι φταίει.
Όχι δεν μιλάμε για παιδιά που έχουν ούτως ή άλλως διαγνωσμένες ή μη μαθησιακές δυσκολίες.
Μιλάμε για παιδιά που δεν έχουν κανένα πρόβλημα απλά ο τρόπος που διαβάζουν δεν είναι σωστός ή δεν οργανώνουν σωστά το χρόνο τους, ή … υπάρχουν αρκετοί παράγοντες που ίσως προκαλούν αυτήν την ανισότητα στα ποσά χρόνος και απόδοση.
Βρήκα πολύ χρήσιμες τις συμβουλές αυτού του διαδικτυακού σεμιναρίου και είπα να τις μοιραστώ μαζί σας μιας και σε λίγο ξεκινάμε όλοι μας τη νέα σχολική χρονιά.
Κάθε αρχή και δύσκολη αλλά ας μη ξεχνάμε πως η αρχή είναι το ήμισυ του παντός!
Καλό είναι να μην το δούμε μόνοι μας. Ας το δούμε με τα παιδιά μας αλλά και όποιον άλλον ενήλικα εμπλέκεται στην μελέτη του παιδιού. Είναι λίγο μεγάλο αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο.
Εκείνο που με δυσκόλευε περισσότερο όταν ήμουν μικρή, εννοώ στην ηλικία του δημοτικού και ίσως και του γυμνασίου, ήταν το ότι δεν μπορούσα να διακρίνω ποιος απ΄όλους τους γνωστούς που έκανα τότε παρέα ήταν καλός φίλος για μένα.. Παρατηρώντας τους μαθητές μου αλλά και τα παιδιά μου κάθε χρόνο, ανακαλύπτω πως τελικά δεν ήμουν η μόνη… Όλα τα παιδιά έχουν μια δυσκολία σ αυτό. Και είναι τόσο φυσιολογικό… Μεγαλώνοντας το καταλαβαίνεις. Αλλά τότε σου φαίνεται βουνό. Πιστεύεις σε κάποιον και μετά από λίγο εκείνος κάνει κάτι που εσύ το θεωρείς προδοσία. Είναι όμως προδοσία, ή είναι απλά ένας άλλος διαφορετικός τρόπος σκέψης και οπτικής της ζωής; Επιπλέον είναι κάποιοι άνθρωποι που σου προξενούν συναισθήματα ανταγωνισμού, ή σε κάνουν να μην νιώθεις άνετα, άρα δεν είσαι ο εαυτός σου. Κι εκεί αρχίζουν όλα…
Γι αυτό και δεν κάνουν όλοι για όλους. Είναι λοιπόν σημαντικό να μαθαίνουμε μεγαλώνοντας να αναγνωρίζουμε ανθρώπους με κοινούς παρονομαστές με μας… Έτσι ίσως βρούμε πραγματικούς φίλους.
Ποιο είναι όμως το προφίλ του καλού φίλου; Βρήκα αυτή τη φωτογραφία στο “Λεξμάθεια” και νομίζω πως τα λέει όλα με λίγες λέξεις! Θα μου πείτε όλοι έχουμε μάτια, αυτιά, καρδιά, στόμα, κεφάλι ώμους, και χέρια! Το θέμα είναι πως τα χρησιμοποιούμε!! 🙂
Σήμερα αποφάσισα να τακτοποιήσω την βιβλιοθήκη μου. Όσοι έχουν έρθει σπίτι μου ξέρουν πως είναι τεράστια. Μιλάμε για περισσότερα από 1500 βιβλία. Κάποια ράφια, ειδικά εκείνα που είναι πολύ ψηλά έχω χρόνια να τα κοιτάξω με λεπτομέρεια. Ένα βιαστικό ξεσκόνισμα κι αυτό ήταν όλο. Κι ενώ ήμουν αποφασισμένη σήμερα να πετάξω ότι σημειώσεις έχουν πλέον παλιώσει, ότι φακέλους με εργασίες δεν χρειάζομαι γιατί τα έχω στον υπολογιστή και άλλα τέτοια μήπως και βρω λίγο χώρο για ότι νέο προκύπτει, πέφτει στα χέρια μου ένα χειροποίητο τετράδιο που μου είχε χαρίσει το πρώτο τμήμα που είχα ξεκινώντας την καριέρα μου σαν δασκάλα το 2000. Είχα ήδη 2 χρόνια προϋπηρεσία όταν μπήκα σ αυτό το τμήμα της Ε΄τάξης του 47ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου Κρήτης σαν αναπληρώτρια, αλλά ως γνωστόν τους αναπληρωτές τους καλούν να αναπληρώσουν κάποιο κενό στα μέσα της χρονιάς. Αυτά τα παιδιά τα πήρα σχεδόν από την αρχή της
σχολικής χρονιάς. Μιλάμε για 1999-2000. Είχαμε γίνει μια εκπληκτική ομάδα! Τόσο δεμένη και αγαπημένη που η δουλειά ήταν διασκέδαση και χαρά! Δυστυχώς έμεινα μόνο μια χρονιά για την ομάδα τους. Η μοίρα του αναπληρωτή βλέπετε… Κι ο αποχωρισμός ήταν ιδιαίτερα φορτισμένος!
Σήμερα ενήλικες πλέον επιτυχημένοι φοιτητές, ή εργαζόμενοι είναι φίλοι μου και καμαρώνω σαν να είναι πραγματικά μου παιδιά.
Το λεύκωμα το οποίο δημιούργησαν γράφοντας ο καθένας σε μια ξεχωριστή σελίδα και βάζοντας πάνω στη σελίδα την φωτογραφία τους είναι τόσο συγκινητικό! Είναι ένα από τα ομορφότερα δώρα που έχω πάρει από μαθητές μου. Το πιο διαχρονικό! Ξέρω πως έχουν περάσει 13 χρόνια, πως πέρασαν από τη ζωή τους πάρα πολλοί συνάδελφοι μου και πως ίσως τίποτα από αυτά που μου γράφουν να μην τα εννοούν πια. Εμένα όμως με γύρισαν πίσω διαβάζοντας ο,τι μου έγραψαν τότε, σήμερα το πρωί κι αποφάσισα να τους κάνω ένα αφιέρωμα για να τους πω πόσο τ αγαπώ και τα σκέφτομαι ακόμα. Εύχομαι πάντα να είναι καλά τυχερά και γερά!
Στην τελευταία φωτογραφία είναι οι συνάδελφοι μου. Ο μοναδικός άντρας της παρέας είναι ο τότε δ/ντης του σχολείου (συνταξιούχος σήμερα) κος Γεώργιος Βάμβουκας, με τον οποίο είχαμε εξαιρετική συνεργασία!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
