Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Ταινία μικρού μήκους του τμήματος Α1: “Αστείο ή εφιάλτης;”

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Η ταινία αποτελεί παραδοτέο της ερευνητικής εργασίας που εκπονήθηκε το Β΄ τετράμηνο 2017-18 στο τμήμα Α1 με υπεύθυνο καθηγητή τον Σταύρο Φιλιππίδη (ΠΕ86)

Γυρίζοντας μια ταινία μικρού μήκους στο σχολείο.

της Ελένης Μπίνια (Α1)

Στο πλαίσιο της ερευνητικής εργασίας αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε  όλα μαζί  τα παδιά του τμήματος μου (Α1) μια ταινία με ένα αρκετά επίκαιρο θέμα, τον ενδοσχολικό εκφοβισμό. Έχοντας παρακολουθήσει ανάλογες ταινίες με το συγκεκριμένο θέμα στο σχολείο, αλλά και έχοντας συμμετάσχει σε συζητήσεις με τους καθηγητές μας, σκεφτήκαμε πως αυτό το θέμα θα ήταν το κατάλληλο για να εξαλείψουμε τις έχθρες που έχουν αναπτυχθεί για διάφορους λόγους εντός του ενδοσχολικού χώρου, αλλά και, γιατί όχι, να ευαισθητοποιήσουμε τους μαθητές σε αυτό το φαινόμενο. Είναι κάτι καθημερινό και μπορεί να συμβεί στον καθένα μας. Αυτό λοιπόν στάθηκε η αφορμή για να ξεκινήσουμε το  έργο μας.

Ουσιαστικά στην ταινία που προσπαθούμε να γυρίσουμε προβάλλεται ο χώρος του διαδικτύου, ο θύτης προσελκύει το θύμα του διαδικτυακά, χωρίς το ίδιο να αναγνωρίζει το πρόσωπο που της στέλνει όλα αυτά τα απειλητικά μηνύματα. Τελικά όμως, καταλήγουν να είναι συμμαθητές. Όλα ξεκινούν με μια απειλή, με ένα μήνυμα, μόνο αυτό φτάνει για να ταράξει την ήσυχη ζωή του θύματος. Ο εκφοβισμός που ασκείται στην πρωταγωνίστρια, την  Έλενα,  έχει ως αποτέλεσμα να την απομακρύνει από τις παρέες της και από  το σχολείο και να έχει πάντα ένα βλέμμα φόβου για κάθε τι που  συμβαίνει. Ο Σπύρος , από την άλλη, δηλαδή το πρόσωπο που την απειλεί, πιστεύει πως όλα  αυτά είναι μια πλάκα, χωρίς να έχει συνείδηση της σοβαρότητας των παράξεών του.

Οι περισσότερες ταινίες με παρόμοιο θέμα έχουν συνήθως ένα άσχημο και θλιβερό τέλος, εμείς θέλαμε όμως να δώσουμε μια άλλη νότα στην τραγική κατάσταση και να τονίσουμε πως ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξει οτιδήποτε, τα πάντα μπορούν να πάρουν άλλη τροπή, προς το καλύτερο φυσικά. Με αυτό τον τρόπο γεφυρώνουμε ένα χάσμα ανάμεσα σε θύτη και θύμα συμφιλιώνοντας τις δύο πλευρές. Κάθε μαθητής πρέπει να δείχνει κατανόηση να δέχεται και να συγχωρεί, μπορεί να κάνουμε λάθος επιλογές αλλά ποτέ δεν πρέπει να αφήσουμε αυτές τις επιλογές να σταθούν εμπόδιο στη χαρά μας και να μας αποτρέψουν από το να «ζήσουμε».

Για να τελειοποιηθεί όλη η ταινία που έχουμε αναλάβει, ο καθένας μας έχει λάβει από έναν ρόλο που θα βοηθήσει στην ομαλή σύνθεσή της. ‘Έχουμε  χωριστεί σε ανάλογες ομάδες: σεναριογράφοι, σκηνοθέτες, ηχολήπτες, κλακετίστες, ηθοποιοί, cameramen κλπ. Όλοι αυτοί συνεργαζόμαστε για να επιτύχουμε όσο το δυνατόν περισσότερο το καλύτερο αποτέλεσμα , αλλά η διαδικασία ασφαλώς δεν είναι εύκολη, διότι αντιμετωπίζουμε διάφορα προβλήματα όπως π.χ. αδυναμία των ηθοποιών να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες των σκηνοθετών. Πολλές φορές επίσης, για να γυριστεί μια σκηνή με το επιδιωκόμενο όραμα που θέτουν τα ανάλογα πρόσωπα πρέπει εκτελεστεί από πολλές οπτικές γωνίες.

Όλη αυτή η διαδικασία για εμάς θα έλεγα εκ μέρους των συμμαθητών μου πως είναι κάτι  ευχάριστο. Μας έχει καλλιεργηθεί το ομαδικό πνεύμα κάτω από ένα κλίμα συνεργασίας και φιλίας αντιμετωπίζοντας με αισιοδοξία τα τυχόν λάθη και προσπαθώντας για το καλύτερο.

 

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Οι Γιατροί του Κόσμου στο Σχολείο μας

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Οι Γιατροί του Κόσμου είναι μια  ιατρική, ανθρωπιστική, μη κερδοσκοπική οργάνωση. Στην Ελλάδα ιδρύθηκε το 1990, και αποτελούν μέλος του διεθνούς δικτύου των Γιατρών του Κόσμου, το οποίο αποτελείται από 15 αντιπροσωπείες.

 

Αρχή της οργάνωσης είναι ότι κάθε ανθρώπινη ύπαρξη έχει δικαίωμα στην ανθρωπιστική βοήθεια, ανεξάρτητα από το φύλο, την καταγωγή, το σεξουαλικό προσανατολισμό, τη θρησκεία, την ιδεολογία ή την πολιτική πεποίθηση. Κατά συνέπεια,  οι ΓτΚ  δρούν με βάση τις αρχές της ουδετερότητάς τους και της αμεροληψίας. Από την αρχή της δράσης τους, οι ΓτΚ Ελλάδας έχουν δημιουργήσει πλήθος προγραμμάτων  τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό, με στόχο την παροχή βοήθειας σε πληθυσμούς και ομάδες που δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και χρειάζονται ιατρική περίθαλψη. Στόχος των Γτ Κ είναι να εξασφαλίσουν  την ανεμπόδιστη πρόσβαση στην υγεία και να διασφαλίσουν ότι είναι ένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα.

Αυτοί λοιπόν οι γιατροί, την  Πέμπτη 17 και την Παρασκευή 18 Μαΐου 2018,  επισκέφτηκαν το Γυμνάσιο και το Λύκειο Κάτω Μηλιάς.

Η κινητή μονάδα των Γιατρών του Κόσμου αποτελούμενη από μία παιδίατρο (Μιχαηλίδου Αλεξάνδρα), έναν οδοντίατρο (Κουγιουμτζόγλου Ιωσήφ), μία παιδο-οδοντίατρο (Μπαλασούλα Χρυσάνθη), μία ορθοδοντικό (Μαλάμου Ελένη) και μία νοσηλεύτρια (Λαζάρου Αναστασία), εξέτασε όλους τους μαθητές.

Στην αρχή κάποιοι μαθητές ήταν διστακτικοί, αλλά η αμεσότητα όλων των εθελοντών της ομάδας τους κέρδισε και συμμετείχαν τελικά όλοι πρόθυμα στην εξέταση.

Η παιδίατρος, μέτα από εξέταση των βιβλιαρίων, κατέγραψε ορισμένες παραλείψεις  εμβολιασμών, κυρίως όμως του εμβολίου για τη Mηνιγγίτιδα Β (Bexsero), το οποίο δεν καλύπτεται από τα ασφαλιστικά ταμεία λόγω υψηλού κόστους. Οι παιδίατροι ενημέρωσαν καθέναν ξεχωριστά για την κατάσταση της υγείας του στόματός του και σε όλους δόθηκε από μία οδοντόβουρτσα.

Όταν τελείωσαν την εξέταση όλων, ενημέρωσαν τους μαθητές για την υγιεινή του στόματος και των δοντιών και ποιος είναι ο σωστός τρόπος περιποίησης. Έθιξαν θέματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και παράλληλα μίλησαν για τους τρόπους προφύλαξης από τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.

 

Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε,  στο πλαίσιο της αλληλεγγύης μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, μετά από πρωτοβουλία του λυκείου Athenee de Luxembourg, που έχει αδελφοποιηθεί με το λύκειο της Κάτω Μηλιάς. Αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου πρότζεκ προληπτικής παιδιατρικής και οδοντιατρικής εξέτασης όλων των μαθητών των σχολείων της περιοχής μας (Κάτω Μηλιά, Μοσχοχώρι, Λόφος, Ράχη, Μεσαία Μηλιά, Άγιος Δημήτριος, Ρητίνη, Βρία, Ελάτοχώρι) που έλαβε χώρα μεταξύ 14 και 18 Μαΐου 2018.

Γιατροί του Κόσου: Άνθρωποι ακούραστοι, επιστήμονες που σκοπός της ζωής τους είναι να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο και να παρέχουν βοήθεια όπου τους χρειάζονται. Άνθρωποι γεμάτοι καλοσύνη, αντιμετωπίζουν τις καταστάσεις άλλοτε με χιούμορ, άλλoτε με πόνο και θλίψη.  Άνθρωποι που βρίσκονται όπου υπάρχει πόνος.

Θεωρώ ότι το σχολείο μας ήταν από τα τυχερά, αφού μας επισκέφθηκαν αυτοί οι άνθρωποι και είχαμε την τύχη να τους γνωρίσουμε.

Τους ευχόμαστε καλή συνέχεια στο σπουδαίο έργο τους.

Αξίζει να επισκεφτούμε την ιστοσελίδα τους, να ενημερωθούμε για τις δράσεις τους και να στηρίξουμε όσο μπορούμε την προσπάθειά τους: http://mdmgreece.gr/

 

Αγγελάκης Γεώργιος (Α1)

 

Δημοσιεύθηκε στην Δελφοί

Εκδρομή στους Δελφούς

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ
Τριήμερη εκδρομή στους Δελφούς
26 – 28 Απριλίου 2018
 
Διαμονή: Δελφοί (Delphi Palace)
Από τις 26 μέχρι τις 28 Απριλίου 2018 πραγματοποιήθηκε η τριήμερη εκδρομή στους Δελφούς, στην οποία συμμετείχαν η πρώτη και η Δευτέρα τάξη του γενικού λυκείου Κάτω Μηλιάς. Συνολικά 58 μαθητές ακολούθησαν.
Φτάσαμε στους Δελφούς το μεσημέρι και επισκέφθηκε το Αρχαιολογικό Μουσείο των Δελφών. Σε αυτό το πιο εντυπωσιακό θέαμα είναι ο Ηνίοχος, δεσπόζει επιβλητικός ακόμη και χωρίς το άρμα του. Ξεχωρίζει τόσο για την εκφραστικότητα του προσώπου, όσο και του σώματος. Τα μάτια προσδίδουν σε όλο το σύνολο ακόμη μεγαλύτερη ζωντάνια και παραστατικότητα. Ξεχωρίζουν επίσης η Σφίγγα και το ανάθημα του Δαόχου. Μετά από εκεί ήμασταν ελεύθεροι να περιπλανηθούμε στα σοκάκια των γραφικών Δελφών και κάπως έτσι τους γνωρίσαμε. Το βράδυ επισκεφθήκαμε την Αράχωβα, η οποία με τη σικάτη ομορφιά της γοήτευσε πολλούς. Αξιοθαύμαστη είναι μια εκκλησία στην οποία μπορεί κανείς να πάει ανεβαίνοντας 300 περίπου σκαλιά. Αν και κουραστικά, αξίζει τον κόπο. Τα πέτρινα σοκάκια της γραφικά μεν αλλά και εξίσου σύγχρονα, αφήνουν μια γεύση νοσταλγίας στον επισκέπτη και θέληση να την επισκεφτεί ακόμη μια φορά.
Τη δεύτερη μέρα πρώτα επισκεφθήκαμε το σπίτι του λογοτέχνη και ποιητή Άγγελου Σικελιανού στον πιο ψηλό λόφο των Δελφών. Μάθαμε περισσότερα για τη ζωή του, την επαγγελματική και την προσωπική. Είδαμε φωτογραφίες από παραστάσεις που διοργάνωνε αυτός και η σύζυγός του, Εύα. Εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι η γυναίκα του τον αντιμετώπιζε σαν θεό ή καλύτερα ημίθεο και γι’αυτό η πολυθρόνα του έμοιαζε με θρόνο θεού. Αξιοσημείωτο είναι ότι η γυναίκα του κατασκεύαζε τις στολές των ηθοποιών των παραστάσεων μόνη της στον αργαλειό που διέθετε στο σπίτι, και ακόμη και σήμερα διασώζεται σε ένα από τα δωμάτια του σπιτιού. Μετά από  εκεί ξεκινήσαμε για την Ναύπακτο. Μια ώρα μακριά. Εκεί θαμπώνει τον επισκέπτη το βενετσιάνικο κάστρο. Ένας χώρος κατάλληλος για όποιον αναζητά ηρεμία και γαλήνη. Επόμενος προορισμός: Γαλαξίδι. Για ανθρώπους ήρεμους και μοναχικούς θα το χαρακτηρίζαμε. Καταπράσινα νερά και φιλόξενοι άνθρωποι που προσφέρουν τις γνώσεις τους και τη βοήθειά τους πριν καλά καλά τους ζητηθεί. Μια περιοχή γραφική και παραδοσιακή. Προσφέρεται για διαλογισμό και εσωτερική αναζήτηση. Το βράδυ της ίδιας μέρας αφού επιστρέψαμε από το Γαλαξίδι επισκεφθήκαμε μια ταβέρνα στους Δελφούς, όπου διασκεδάσαμε τρώγοντας και χορεύοντας.
Την τρίτη μέρα και τελευταία επισκεφθήκαμε τον Αρχαιολογικό Χώρο των Δελφών. Κούρασε πολλούς, αλλά στο τέλος όλοι φύγαμε ικανοποιημένοι παρά την κούρασή μας. Σαγήνεψε ο θησαυρός των Αθηναίων. Όσο προχωρά κάνεις τόσο πιο πολύ μαγεύεται από τη θέα. Έπειτα άρχισε το ταξίδι της επιστροφής. Με στάση στις Θερμοπύλες,  στο Κέντρο Ιστορικής Ενημέρωσης Θερμοπυλών, όπου λὐθηκαν απορίες σχετικά με τις μάχες των Σπαρτιατών και όχι μόνο.
Και κάπως έτσι έλαβε τέλος ένα ταξίδι από το οποίο μόνο θετικά στοιχεία μπορούσε κανείς να αποκομίσει …
Τσαούση Κατερίνα
Τσινίκου Ιωάννα
Β2

 

Η πρώτη μέρα της εκδρομής στους Δελφούς ήταν αφενός κουραστική, κυρίως όμως στη διαδρομή. Αρχικά,πήγαμε στο Μουσείο των Δελφών, όπου είδαμε συναρπαστικά αγάλματα και εικόνες και μετά το βράδυ πήγαμε στην Αράχωβα. Έπειτα,τη  δεύτερη ημέρα πήγαμε στην πολύ όμορφη Ναύπακτο, στο Γαλαξίδι και λίγο αργότερα πήγαμε να εξερευνήσουμε το σπίτι του Συκελιανού. Το βράδυ γυρίσαμε πίσω στους Δελφούς και πήγαμε για φαγητό. Τέλος,την τελευταία μέρα το πρωί πήγαμε στον Αρχαιολογικό χώρο των Δελφών και κατα το μεσημέρι επισκεφτήκαμε τις Θερμοπύλες.

Κατα την γνώμη μου ήταν μία πολύ ωραία εμπειρία που εύχομαι να την ξαναζήσω, καθώς εκτός από το ότι είδαμε πολύ ωραία και καινούργια πρράγματα, μάθαμε και την ιστορία των Δελφών και άλλων σημαντικών προσώπων. Πιστεύω πως όποιος έχει την ευκαιρία να τα δει όλα αυτά δεν πρέπει να  χάνει την ευκαρία. Εύχομαι να κάνουμε και άλλες τέτοιες εκπαιδευτικές εκδρομές.

Παπανικολάου Αναστάσιος Α1

Δημοσιεύθηκε στην Βιβλιοπαρουσίαση

Βιβλιοπαρουσίαση: Κων/νος Θεοτόκης, “Η τιμή και το χρήμα”

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΘΕΟΤΟΚΗΣ, “Η ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ”

της Παναγιώτας Γιαννώτα (Α1)

 

 

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης γεννήθηκε το 1872 στην Κέρκυρα και ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Φοίτησε στο “Εκπαιδευτήριο Καποδίστριας”, στη συνέχεια στο “Κερκυραϊκό Γυμνάσιο” και τέλος έκανε τις ανώτατες σπουδές του στο Παρίσι, παρακολουθώντας μαθήματα φιλολογίας, μαθηματικών, ιατρικής
και χημείας, χωρίς ωστόσο να λάβει κανένα δίπλωμα. Πολύγλωσσος από νεαρά ηλικία ασχολήθηκε πέραν της πεζογραφίας με τη μετάφραση και την ποίηση. Σε ηλικία 19 ετών έγραψε στη γαλλική το πρώτο του έργο. Το 1889 ξεκίνησε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης. Το 1896 συμμετείχε
στην επανάσταση της Κρήτης ως εθελοντής και στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στη Θεσσαλία. Στην ελληνική λογοτεχνία η πεζογραφία του Κ. Θεοτόκη είχε σημαντική προσφορά. Στα εκτενή διηγήματά του, όπως “Η τιμή και το χρήμα”, “Οι σκλάβ ι στα δεσμά τους”, διακρίνεται η δραματικότητα της αφήγησης και η ρεαλιστική απόδοση της ζωής σε μια ηθογραφική ατμόσφαιρα, που διαπνέεται από φιλοσοφική διάθεση. Τα σύντομα διηγήματά του αποδίδουν με  απλότητα και λιτότητα την κερκυραϊκή ζωή της εποχής με εικόνες αδρές και σκληρές. Στην ποιητική του συγγραφή κυριαρχούν οι μεταφράσεις του Σαίξπηρ. Γεγονός είναι ότι υπήρξε επηρεασμένος από το Νίτσε. Επίσης έγραψε και μερικά σονέτα που διακρίνονται για τη λεπτότητα αισθήματος. Πέθανε στην Κέρκυρα σε ηλικία 51 ετών από καρκίνο.
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
“Η τιμή και το χρήμα” είναι ένα διήγημα του Κ. Θεοτόκη, το οποίο αναφέρεται στην κοινωνία της Κέρκυρας το 19ο αιώνα. Πιο συγκεκριμένα παρουσιάζει τη ζωή δύο νέων, του Ανδρέα και της Ρήνης. Η Ρήνη προέρχεται από μία φτωχή οικογένεια. Ο Ανδρέας, οποίος ζει με το θείο του, προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του. Για αυτό δε δέχεται να παντρευτεί τη Ρήνη χωρίς να πάρει προίκα. Όμως η μητέρα της Ρήνης αρνείται να του τη δώσει. Έτσι διαδραματίζονται πολλά επεισόδια ανάμεσά τους, με τελικό
σκοπό την απόκτηση αυτών των χρημάτων. Όταν η Ρήνη καταλαβαίνει πως ουσιαστικά εξαγοράζουν την αγάπη της, αποφασίζει να μείνει μόνη, παρά να συμβιβαστεί με έναν πληρωμένο γάμο.

ΚΡΙΤΙΚΗ
“Η τιμή και το χρήμα” είναι ένα ενδιαφέρον βιβλίο , το οποίο αξίζει να διαβαστεί από όλους. Μέσω των γεγονότων που αφηγείται, μας δίνει μία ξεκάθαρη εικόνα για την κοινωνία εκείνης της εποχής, αλλά δείχνει και τη νοοτροπία των ανθρώπων, τους ηθικούς κανόνες που επικρατούν και την κοινωνική θέση της γυναίκας. Δηλαδή παρουσιάζει μία κοινωνία, όπου η γυναίκα πρέπει να
υπακούει σε έναν κώδικα συμπεριφοράς και να ακολουθεί ένα συγκεκριμένο πρότυπο αρετών , δηλαδή να είναι ηθική, τίμια και εργατική. Η θέση της στο γάμο είναι υποβαθμισμένη, αφού για να
παντρευτεί πρέπει να έχει προίκα. Όμως ο συγγραφέας παρουσιάζει τη Ρήνη να αντιδρά στους καθιερωμένους κοινωνικούς θεσμούς και να επαναστατεί. Επίσης φανερώνει πόσο κυρίαρχα και τυραννικά επιβάλλεται το χρήμα, αφού αλλοιώνει το πιο δυνατό ανθρώπινο συναίσθημα, που είναι η αγάπη. Τέλος , αφήνει διαχρονικό μήνυμα ότι τα χρήματα μπορεί να αλλάζουν τη ζωή του ανθρώπου, αλλά δε φέρνουν την ευτυχία.

Δημοσιεύθηκε στην Βιβλιοπαρουσίαση, Χωρίς κατηγορία

Βιβλιοπαρουσίαση: Μαργαρίτα Καραπάνου, “Ναι”

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

 

της Βασιλικής Φώτη (Α2)

Συγγραφέας/εις: Καραπάνου Μαργαρίτα

Κατηγορία: ελληνική λογοτεχνία

Σειρά βιβλίου: Έλληνες Συγγραφείς

ISBN: 9789604101191

Ημερ/νία έκδοσης: 10/1999

Εκδότης: Ωκεανίδα

Σελίδες: 275

Γλώσσα βιβλίου: ελληνικά

Συντελεστές: Θεοδωρόπουλος, Τάκης, 1954-

Τόπος έκδοσης: Αθήνα

ISBN 10: 9604101196

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ

 

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1946. Ήταν κόρη της πεζογράφου και θεατρικής συγγραφέα Μαργαρίτας Λυμπεράκη και του ποιητή και δικηγόρου, Γιώργου Καραπάνου. Το 1959 ακολούθησε τη μητέρα της στη Γαλλία. Σπούδασε κινηματογράφο και φιλοσοφία στο Παρίσι και νηπιαγωγός δι’ αλληλογραφίας στο Λονδίνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα εργάστηκε σαν νηπιαγωγός στην Αθήνα. Παντρεύτηκε αλλά ο γάμος της είχε μικρή διάρκεια.

Πέθανε στις 2 Δεκεμβρίου του 2008 στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν λόγω της πνευμονοπάθειας που την ταλαιπωρούσε.

Το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Η Κασσάνδρα και ο Λύκος» κυκλοφόρησε το 1976. Το δεύτερο, «Ο Υπνοβάτης», τιμήθηκε με το βραβείο καλύτερου ξένου μυθιστορήματος στη Γαλλία το 1988. Βιβλία της έχουν εκδοθεί σε διάφορες χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία, η Ολλανδία, η Ιταλία, η Σουηδία και το Ισραήλ.

Λίγες ημέρες πριν τον θάνατό της κυκλοφόρησαν τα δύο τελευταία της αυτοβιογραφικά βιβλία. Το «Δε μ’ αγαπάς. Μ’ αγαπάς» στο οποίο περιλαμβάνονται 117 γράμματα που της έστειλε η μητέρα της από το Παρίσι και το «Η ζωή είναι αγρίως απίθανη», στο οποίο περιέχεται τα ημερολόγιο που τηρούσε από ηλικία δεκατριών έως τριάντα τριών ετών (1959-1979).

 

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

 Ο κόσμος της Μαργαρίτας Καραπάνου είναι εκρηκτικός. Χτισμένος με τα υλικά της ψυχασθένειας, βυθίζεται στον πυθμένα της ύπαρξης, χάνεται στη δίνη μιας κινούμενης άμμου από συναισθήματα, φόβους και ερωτικές φαντασιώσεις που αποδεικνύονται δυνατότερες από την οποιαδήποτε πραγματικότητα. Ομως ο κόσμος της Μαργαρίτας Καραπάνου δεν είναι απελπισμένος, αφού εκεί στην περιδίνηση της πτώσης του ανακαλύπτει την κατάφασή του, αυτό το «Ναι» που ακούγεται τόσο μαγικό, όσο η γραφή της βραβευμένης συγγραφέως.

Καταξιωμένη διεθνώς συγγραφέας η Μαργαρίτα Καραπάνου είναι γνωστή για την υφολογία της. Δυνατές εικόνες, ψυχογραφήματα, συγκρούσεις, έρωτας, πάθη…

Στο “Ναι” η υπόθεση είναι η εξιστόρηση -σαν από φύλλα ημερολογίου- το χρονικό της μανιοκατάθλιψης που πλήττει μια γυναίκα.

 

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ξεκίνησα κι εγώ να περιπλανιέμαι στη ζωή της Λώρας. Από τις πρώτες λέξεις, η Μαργαρίτα Καραπάνου, καταφέρνει να σε καθηλώσει. Με γραφή που φτάνει στο κόκαλο σε κάνει θες δε θες να ακολουθήσεις την πορεία της ηρωίδας της

«Στην κλινική μού άρεσε πολύ. Μου βάζανε ορούς, μου κάνανε ηλεκτροσόκ, μου μιλούσανε άσχημα, μου κάνανε συνέχεια ενέσεις. Εγώ όμως έγραφα με τον ορό, έγραφα ακριβώς μετά τα ηλεκτροσόκ, ακόμα ζαλισμένη και παράλυτη, έγραφα μέσα στον ύπνο μου που ήταν γεμάτος εφιάλτες. Ήταν ωραία…»  ,

την αρρώστια της

«Μανιοκατάθλιψη…. Αυτή την αρρώστια έχω… Είναι πολύ σοβαρή….

Αλλά έχει πλάκα… Μ’ αρέσει…. Πας πάνω, κάτω, δεξιά, αριστερά, λοξά και ίσια πού και πού…

Τι να κάνουμε, καλή είναι…».

Η Λώρα είναι βαριά άρρωστη. Ζει ανάμεσα σε πράγματα που συμβαίνουν και σε πράγματα που δεν υπήρξαν ποτέ στην πραγματικότητα. Ζει στα όρια. Φλερτάρει με την αυτοκτονία

«Η αυτοκτονία είναι η πιο γλυκιά πράξη… Κόβεις τις φλέβες σου βαθιά μ’ ένα χρυσό νυστέρι όλο διαμάντια, ρουφάς το αίμα σου και πεθαίνεις από την ηδονή…

Αλλά εδώ στην κλινική δεν μπορώ…

Θα περιμένω να γυρίσω σπίτι… Βιάζομαι…».

Κάθε μέρα βυθίζεται όλο και πιο πολύ στο σκοτάδι. Δεν υπάρχει πουθενά μια ελπίδα να φωτίσει λίγο τη ζωή της. Νιώθει μόνη. Ακόμη και ο Θεός της έχει γυρίσει την πλάτη

«Θεέ μου, γιατί μ’ εγκαταλείπεις; Σ’ αγαπώ… και ξέρω ότι μ’ αγαπάς… Μια νύχτα μου χάιδεψες το μέτωπο και δροσίστηκα… Έχω ακόμα τη γεύση του χεριού σου… Αλλά δε με βοήθησες…».

 Μόνη της παρηγοριά η σκυλίτσα της η Λούκα….

« “Λούκα”, τη ρωτάω, “εσύ τουλάχιστον μ’ αγαπάς;”

“Σε λατρεύω”, μου απαντάει η Λούκα και μου γλείφει τη μύτη.

Κοιμόμαστε αγκαλιά…»     

Η ώρα περνά . Έξω έχει πια βραδιάσει ..δεν μπορώ να σηκώσω τα μάτια μου από το βιβλίο. Η Καραπάνου με λόγο απλό μα κοφτερό δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Ζεις την κάθε στιγμή από τη ζωή της Λώρας. Κλαίς με τις δυσκολίες της, τη θαυμάζεις για το θάρρος  και τη διάθεση της να τις αντιμετωπίσει με χιούμορ ζεις την αγωνία της αν θα καταφέρει να νικήσει την αρρώστια

« “Δεν γίνεται να συνεννοηθούμε; Να τα βρούμε;” ρωτάω την αρρώστια.

“Ίσως… Θα δω… Θα το σκεφτώ…” μου απαντάει.»

 Το ταξίδι μου είναι σύντομο. Σιγά σιγά φτάνω προς τις τελευταίες σελίδες.. βυθισμένη  σε όσα ζει η ηρωίδα. Μα κάπου εκεί, λίγο πριν το τέλος έρχεται η λύτρωση. Η Λώρα, βρίσκει τη  δύναμη και κάνει την ανατροπή. Αφήνει πίσω της το σκοτάδι και έχοντας στο πλευρό της τον Ice, τον γιατρό που την παρακολουθούσε και με τον οποίο είναι ερωτευμένη, τραβά πάλι για το φως, φωνάζοντας ένα δυνατό «ΝΑΙ» στην ευτυχία, στην ελπίδα, στη ζωή.

« “Λώρα, θα με παντρευτείς;”

 “Ναι”, ψιθυρίζω. “Ναι… Ναι… Ναι…”

 ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΜΕ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕ:

«Τραγουδώ στον Ιce:

Είμαι μανιοκαταθλιπτική από 20 ετών, και τώρα είμαι 50 , τι λέω γίνομαι 51, ωω Θεε μου μετά γίνομαι 52

Έχω πάρει ένα μεγάλο Νόμπελ λογοτεχνίας, αλλά πάλι μανιοκαταθλιπτική είμαι, τι να το κάνω;

Kαι ωω θέέ μου είμαι χοντρή , τι να το κάνω πάλι το βραβείο;

Έχω  ένα σκυλάκι που λατρεύω , αλλά σε λίγα χρόνια θα πεθάνει, ωω Θέε μου γιατί μου συμβαίνουν εμένα αυτά τα πράγματα;

Άμα βγαίνω έξω πάλι σπίτι θα γυρίσω , ποιο το νοήμα  τότε;»

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΤΟ «ΝΑΙ»:

 «Η Καραπάνου αφηγείται την κάθοδο στον Άδη με αμεσότητα που σοκάρει.Την δυσβάσταχτη αφήγηση ελαφραίνουν το σουρεαλιστικό χιούμορ, τα επιδέξια, κάποτε δαιμονικά περάσματα της ποπ κουλτούρας (το βιβλίο είναι γεμάτο ροκ μουσική),η φανερή ύπαρξη ενός στιβαρού καλλιτεχνικού χεριού. Γιατί ασφαλώς ένα βιβλίο σαν το «Ναι» δεν θα μπορούσε να είναι γραμμένο από έναν οποιοδήποτε μανιοκαταθλιπτικό, αλλά μόνο από ένα ενσυνείδητο συγγραφέα. Εντέλει; Εντέλει, η Λώρα, η βασανισμένη αφηγήτρια της αρρώστιας, επιστρέφει στην ζωή, καταφάσκει λέει «ΝΑΙ». Αυτό δηλώνει το «Ναι». Χάπι εντ; Μάλλον όχι. Πρόκειται για την ίδια την ζωή».

ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ,δημοσιογράφος

 «Μαγικά βλάσφημο, τολμηρό, ακραίο, ανατρεπτικό. Σε κάνει να κλαίς από τα γέλια, να χτυπιέσαι κάτω, να κλαις, να γελάς μαζί, σε κάνει άνω κάτω. Κι όμως το διαβάζεις απνευστί. Το ρουφάς στην κυριολεξία. Η Καραπάνου ως συγγραφέας μας αποκαλύπτεται με με απίστευτη τόλμη, πρωτοτυπια και εκρηκτική φαντασία»

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ, δημοσιογράφος & μεταφράστρια


 Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

Το «Ναι» είναι ένα από εκείνα τα κείμενα στα οποία θα επιστρέφω ξανά και ξανά, αφού με εντυπωσίασε όχι μόνο σαν γραφή, αλλά σαν νόημα, σαν ουσία.

Αυτό ήταν το πρώτο βιβλίο της Μαργαρίτας Καραπάνου που έπεσε στα χέρια μου και διαβάζοντάς το, ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου, ένιωσα μια ελληνίδα συγγραφέα να με συγκλονίζει τόσο, να με ταρακουνά. Αυτό το βιβλίο είναι τόσο σκληρό, τόσο αληθινό και τόσο αυτοβιογραφικό, που δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ μπροστά στο θάρρος της συγγραφέως του.H Μαργαρίτα Καραπάνου είχε αυτήν την μαγική ικανότητα να σε καθηλώνει από τι πρώτες κιόλας λέξεις , να ακουμπά τι σκέψεις της επάνω σου με ένα εκρηκτικό τρόπο, ικανό να αφυπνίσει τις αισθήσεις σου μονομιάς. Πρόκειται για ένα μοναδικό βιβλίο!

 

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Βιβλιοπαρουσίαση: Διδώ Σωτηρίου, Ματωμένα Χώματα

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΟΝΟΜΑ: ΖΑΧΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑ ΡΑΦΑΗΛΙΑ

ΤΑΞΗ: Α2

ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ : 2017-18

ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ : ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΥΣΟΦΙΑ

ΜΑΘΗΜΑ : ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ: ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ :  ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ :  Α. ΤΑΣΣΟΥ

ΕΚΔΟΤΗΣ :  «ΚΕΔΡΟΣ»

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ : 1962 (ΑΘΗΝΑ)

ΕΙΔΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ : ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΔΙΔΩΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

Μεγαλύτερη αδελφή της Έλλης Παππά, γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας και το 1919 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Ήρθε πρόσφυγας στον Πειραιά και κατόπιν στην Αθήνα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, όπου και σπούδασε, συνεχίζοντας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το 1936 άρχισε να εργάζεται σαν δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα, ενώ το 1944 έγινε αρχισυντάκτρια της εφημερίδας Ριζοσπάστης. Μετά τον Εμφύλιο συνεργάστηκε με το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης και την εφημερίδα Αυγή. Το πρώτο της μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1959. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το μυθιστόρημά της Ματωμένα χώματα έχει κυκλοφορήσει σε 250.000 περίπου αντίτυπα. Το 2001 η Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων καθιέρωσε προς τιμήν της το βραβείο “Διδώ Σωτηρίου”, το οποίο “απονέμεται σε ξένο ή έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα”. Πέθανε στην Αθήνα στις 23 Σεπτεμβρίου του 2004. Σπουδαία έργα της είναι επίσης: Οι νεκροί περιμένουν, Μέσα στις φλόγες, Κατεδαφιζόμενα, Επισκέπτες, Εντολή.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο Μανώλης Αξιώτης, μας διηγείται τα χρόνια που έζησε ο ίδιος και όλοι οι άνθρωποι  του μικρασιατικού ελληνισμού. Αγρότης τότε, από τον Κιρκιτζέ, με αυτοβιογραφικό λόγο, περιγράφει την οικογενειακή και την προσωπική του ιστορία, και διά μέσου αυτής, καταγράφει την περιπέτεια του μικρασιατικού ελληνισμού.       

Ζούσε σε μια μεγάλη οικογένεια με τους γονείς του και τα άλλα έξι αδέλφια του. Μαζί  στο σπίτι ήταν πάντα και η αδερφή του η Σοφία, η οποία ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας. Η  μητέρα του είχε αποκτήσει 14 παιδιά, αλλά έζησαν μόνο τα 7 από αυτά. Κι από αυτά επέζησαν μόνο τα 4.Πιο δεμένος ο Μανώλης ήταν με τον αδερφό του τον Γιωργή. Ζούσε ειρηνικά μαζί με την οικογένειά του και τα αδέρφια του. Ο πατέρας δούλευε στο χωράφι και έτσι συντηρούσε την οικογένειά του.

Ο Μανώλης Αξιώτης, μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια του, βοηθούσε τον πατέρα του στις γεωργικές δουλειές. Έτσι στερούνταν όλη την γλύκα των παιδικών του χρόνων. Ευτυχώς, ίσως, γι’ αυτόν καταφέρνει στα 16 του χρόνια να φτάσει στη Σμύρνη. Ένας καινούργιος Μανώλης, όπως μας λέει, πηγαίνει στη Σμύρνη για να βρει δουλειά.

Μόλις πρωτοπάει στη Σμύρνη, ενθουσιάζεται με τις ομορφιές της πόλης. Μετά πηγαίνει στον έμπορα, που θα δούλευε. Η δουλειά του όμως διήρκησε μόνο για λίγες ημέρες. Το αφεντικό έκανε πολλές αδικίες, που ο Μανώλης δεν τις άντεχε. Ο Μανώλης, στη συνέχεια, έκανε αρκετές άλλες δουλειές. Όμως, η καλύτερη γι’ αυτόν ήταν η δουλειά σε μία ταβέρνα, που είχε καλό μισθό και καλό φαγητό. 

Μέχρι τότε, η οικογένεια ζούσε μια ειρηνική και ήρεμη ζωή, ώσπου άρχισε ο Βαλκανικός πόλεμος, το 1912. Τα αγόρια της οικογένειας, αναγκάσθηκαν να πάνε στον πόλεμο, από διαταγή ενός Τούρκου. Ο Μιχάλης,   όμως, ο αδελφός του Μανώλη, κατάφερε να λιποταχτήσει. Πήγε τότε στην Ελλάδα και παρουσιάστηκε από μόνος του στον στρατό. Όλοι τον θαύμαζαν και τον είχαν ως το ιδανικό πρότυπο…

Με το κίνημα των Νεότουρκων, άρχισαν οι διωγμοί και οι φόνοι των χριστιανών. Παράλληλα με τους Νεότουρκους, υπήρχαν και κάποιοι ξένοι, κυρίως Γερμανοί, οι οποίοι έθεσαν σε κυκλοφορία ένα φυλλάδιο που έλεγε:«Αν πεινούμε και υποφέρουμε εμείς οι Τούρκοι, αιτία είναι οι γκιαούρηδες, που στα χέρια τους κρατάνε τον πλούτο μας και το εμπόριό μας… Σταμάτησε κάθε δοσοληψία μαζί τους». Έτσι οι Τούρκοι διαμαρτυρήθηκαν…

Το φθινόπωρο του 1914, ο τελάλης του Κιρκιτζέ, ο Κοσμάς, φώναζε λυπημένος, πως ο Σουλτάνος είναι στο πλευρό του Κάιζερ. Όλοι οι Οθωμανοί υπήκοοι, δηλαδή και οι Έλληνες χριστιανοί, από 22-40 ετών, έπρεπε να πάνε κι αυτοί στο μέτωπο, αφού τους διέταξε ο Σουλτάνος. Τους χριστιανούς τους χρησιμοποιούσαν για τις σκληρές δουλειές στα ΑμελέΤαμπουρού (Τάγματα Εργασίας). Οι Γερμανοί πίστευαν πως οι Έλληνες έπρεπε να «φύγουν»από τη μέση, γιατί τους εμπόδιζαν στα μελλοντικά τους σχέδια. Έτσι πάρα πολλοί Έλληνες της Μικράς Ασίας οδηγήθηκαν στα ΑμελέΤαμπουρού. Εκεί τους βασάνιζαν και ζούσαν μια πολύ φριχτή ζωή. Τους έβαλαν να δουλεύουν στους δρόμους και στις σιδηροδρομικές γραμμές. Όλοι προσπαθούσαν, εξαιτίας των φριχτών συνθηκών εργασίας, να λιποταχτήσουν… Μερικοί από αυτούς σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι συνέχιζαν την φριχτή ζωή. Ο Μανώλης ,όμως, τα κατάφερε και λιποτάκτησε από κει. Όταν έφτασε σε ένα κοντινό χωριό τον εντόπισαν και τον έβαλαν να δουλέψει σε έναν Τούρκο μεγαλοκτηματία. Αρχικά προσπάθησε να δραπετεύσει και από εκεί, αλλά δεν τα κατάφερε. Μετά  όμως από αρκετό καιρό, πέτυχε το στόχο του…

Τον Αύγουστο, του 1922, ο Μανώλης, βρίσκεται μαζί με τον Ελληνικό στρατό να πολεμά εναντίον των Τούρκων, στο ΑφιόνΚαραχισάρ και προσπαθεί να βρει κουράγιο. Μετά από άγριες και σκληρές μάχες, που κράτησαν ως τις 15 Αυγούστου του 1922, το ελληνικό μέτωπο του πολέμου έσπασε και έτσι όλα τα όνειρα των Ελλήνων  της Μ. Ασίας για την απελευθέρωσή τους από τους Τούρκους ανατρέπονται. Ο Ελληνικός στρατός υποχωρεί ηττημένος. Τις επόμενες μέρες  και νύχτες οι στρατιώτες περπατάνε συνέχεια, ώσπου ένα  πρωί, φτάνουν στον σταθμό, στη Σμύρνη, και βλέπουν όλους τους φαντάρους και τους Έλληνες κατοίκους  των  μικρασιατικών περιοχών, κατάκοπους και μισοπεθαμένους να είναι εκεί συγκεντρωμένοι και να βρίσκονται σε απόγνωση… Όλη αυτήν την εικόνα αντίκρισε μπροστά του, όταν έφτασε στη Σμύρνη και ο Μανώλης. Μόλις φτάνει,  ψάχνει τους δικούς του. Όλοι είναι απελπισμένοι…

Η καταστροφή όμως δεν σταματά εκεί. Όλοι οι άνδρες από 18-45 ετών, συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Μανώλης. Όμως καταφέρνει και πάλι να δραπετεύσει και να φτάσει στο τέλος με πολύ κόπο, ελεύθερος, στη Σάμο.

Ο Μανώλης Αξιώτης, ήταν ένας άνθρωπος, που άφησε την καλοπέραση και την άνεση και θυσίασε όλη τη ζωή του για τους ανθρώπους,  για την πατρίδα!!!

 

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το μυθιστόρημα αυτό εντυπωσιάζει όλες τις ηλικίες με τον τρόπο που περιγράφονται τα γεγονότα από την συγγραφέα μας. Τα γεγονότα περιγράφονται με λεπτομέρεια και παραστατικότητα. Ο ζωντανός τρόπος περιγραφής κάνει τον αναγνώστη να θέλει όλο και περισσότερο να διαβάζει το βιβλίο για να φτάσει στο τέλος αυτής της ιστορίας.

Αναμφισβήτητα, τα ¨Ματωμένα Χώματα¨ της Διδώς Σωτηρίου είναι ένα εκρηκτικό και σκληρό βιβλίο, μέσα από το οποίο ξεπηδούν όλα τα βασανιστήρια και οι φρικαλεότητες, αλλά και η ελπίδα που δεν εγκατέλειψε ποτέ όλους εκείνους τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν παρ’ όλες τις δύσκολες συνθήκες, κάτω από απίστευτα βασανιστικές καταστάσεις.Ζωντανεύουν πολλά επεισόδια από τον διωγμό των Ελλήνων απ’ την Μικρά Ασία. Οι περιπέτειες και οι δυσκολίες των Ελλήνων περιγράφονται έντονα.Η καταστροφή της Σμύρνης και όλων των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας περιγράφονται με πολύ λεπτομερειακό τρόπο που γεμίζει με αγωνία τον αναγνώστη. Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι λυπηρό, δεν αφήνει ευχάριστα συναισθήματα στους αναγνώστες αλλά στεναχώρια και συγκίνηση.

   Τα « Ματωμένα Χώματα»  είναι ένα υπέροχο βιβλίο, το οποίο οφείλουν όλοι να διαβάσουν ώστε να έχουν μια καθαρή εικόνα της γενναιότητας όλων αυτών των ανθρώπων, για να μάθουν οι νεότεροι και να μη λησμονούν οι μεγαλύτεροι όλα εκείνα τα στοιχεία που οδήγησαν στην προσφυγιά και στον ξεριζωμό ενός ολόκληρου λαού.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

  • ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕΛ 311-314
  • Στο τέλος του βιβλίου όταν ο Μανώλης Αξιώτης καταφέρνει να φύγει από τη Σμύρνη εκφέρει αυτά τα λόγια με λύπη και παράπονο «Αντάρτη του ΚιόρΜεμέτ, χαιρέτα μου τη γη όπου μας γέννησε. Ας μην μας κρατάει κακία που την ποτίσαμε με αίμα. Ανάθεμα στους αίτιους!»

Η ΣΜΥΡΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ


Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Δημοσιεύθηκε στην 25 Μαρτίου

Αφιέρωμα στην 25η Μαρτίου- “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

 Η γιορτή που ετοίμασαν οι καθηγήτριες του σχολείου Γαβρή Αναστασία (ΠΕ03) και Κωτσού Ελένη (ΠΕ09) για την επέτειο της Επανάστασης του 1821 ήταν ένα αφιέρωμα στον αγώνα των Μεσσολογγιτών όπως τον είδε ο Διονύσιος Σολωμός στο ποίημά του “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι”.

Μουσική, ποίηση και ζωγραφική επιστρατεύτηκαν για να συνειδητοποιήσουμε  πως σε όλους τους αγώνες, ατομικούς και συλλογικούς,  πρέπει να έχουμε πάντας στον νου μας τον στίχο του εθνικού μας ποιητή:

“Η δύναμή σου πέλαγο κι η θέλησή μου βράχος”

Δημοσιεύθηκε στην Πείραμα Ερατοσθένη

Το πείραμα του Ερατοσθένη στο σχολείο μας

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Στις 20 Μαρτίου 2018  και στις 12:38, την ώρα που ο ήλιος βρίσκεται στο υψηλότερο σημείο της τροχιάς του,  οι μαθητές της Α΄τάξης του λυκείου μας επανέλαβαν το πείραμα του Ερατοσθένη, που θεωρείται ένα από τα 10 σημαντικότερα πειράματα στην ιστορία της Φυσικής.

 

Μετρώντας το ύψος και τη σκιά ενός αντικειμένου και γνωρίζοντας την απόσταση του τόπου της μέτρησης από τον Ισημερινό, μπορούμε να υπολογίσουμε την ακτίνα της Γης.

Η μέση ακτίνα της Γης είναι 6371 Km.Με τη βοήθεια του goggle earth βρέθηκε ότι η απόσταση του σχολείου μας από τον ισημερινό είναι 4475,592 Km.

Οι μαθητές χωρίστηκαν σε 7 ομάδες. Η σύνθεση των ομάδων, καθώς και τα αποτελέσματα των μετρήσεων ήταν τα εξής:

1η Ομάδα: Γκούτζιου Βασιλική, Τζίλας Αποστόλης, Φωτίου Ανδρέας, Φωτίου Θωμάς, Τουλίκας Αργύρης.

2η Ομάδα: Μαλάμος Θανάσης, Μπαλαούρας Λευτέρης, Ευαγγελόπουλος Δημήτρης, Αγγελάκης Γιώργος, Σάββας Βασίλης, Παπανικολάου Τάσος.

3η Ομάδα: Βαλτασάρη Παναγιώτα, Γκόλια Ιωάννα, Ζάχου Θεοδώρα, Φώτη Βασιλική, Χανδόλια Λαμπρινή.

4η Ομάδα: Γιαννώτα Παναγιώτα, Νάτσιου Βάγια, Κουκουλιάτα Ξανθούλα, Κωστοπούλου Χρυσάνθη, Κραμποκούκης Ανδρέας, Πάτσιος Δημήτρης.

5η Ομάδα: Γκουτζιλίκα Ευαγγελία, Μποστανίτη Δωροθέα, Σησιού Μαρία, Χανδόλια Ελένη, Χασιακή Χριστίνα.

6η Ομάδα: Κούβαρου Βαρβάρα, Γκούτζα Μυρτώ, Σουπιάδης Σάββας, Σιώκας Κώστας, Τσινίκος Ραφαήλ.

7η Ομάδα: Σαϊδέ Μαργαρίτα, Παπανικολάου Ραφαέλα, Μπίνια Ελένη, Ευαγγελοπούλου Χρυσάνθη, Μπίνια Κατερίνα.

A/A Ομάδας Ύψος Αντικειμένου (cm) Μήκος Σκιάς (cm)

Ακτίνα Γης (Km)

 Σφάλματα ως προς τη Μέση Ακτίνα
Απόλυτo (Km) %
1 61,1 52,2 6254 -117 -1,84
2 31,2 26,5 6411 40 0,63
3 40,8 33,8 6411 40 0,63
4 32 25 6748 377 5,92
5 40,7 36 6106 -265 -4,16
6 31,4 26,1 6411 40 0,63
7 31 24 6489 118 1,85

 

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη διαδικασία του πειράματος, μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του ΕΚΦΕ Σερρών στη διεύθυνση http://ekfe.ser.sch.gr

Για τη μυθιστορηματική απόδοση του πειράματος του Ερατοσθένη σάς προτείνουμε το μυθιστόρημα του Ντενί Γκετζ, «Τα αστέρια της Βερενίκης.»

Μενέλαος Κατσίκας ΠΕ0401

 

Δημοσιεύθηκε στην Χωρίς κατηγορία

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

Της Ελένης Μπίνια (Α1)

ΓΕΝΙΚΑ: Ο όρος «σχολικός εκφοβισμός και βία», περιγράφει μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται σκόπιμη, απρόκλητη, συστηματική βία, με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου. Εκδηλώνεται με: χειρονομίες, σπρωξιές, ξυλοδαρμούς, βρισιές, προσβολές, απειλές, εκβιασμούς, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, σεξουαλική παρενόχληση, αποκλεισμό από παρέες και δραστηριότητες, απόσπαση χρημάτων ή αντικειμένων, που συνοδεύεται από απειλές, ή εξαναγκασμό σε αντικοινωνικές πράξεις.

Η ταινία  Bullying (2009) που προβλήθηκε στο σχολείο μας με κύριο θέμα τον σχολικό εκφοβισμό ή αλλιώς κοινό σε όλους bullying,    αγγίζει την  πραγματικότητα βασιζόμενη προφανώς σε αληθινά γεγονότα. Όπως είδαμε και στην ταινία, στη σχολική βία ο θύτης κάνει κατάχρηση της δύναμής του ξεκινώντας αρχικά να ασκεί λεκτική βία και αργότερα σωματική , ενώ το θύμα δεν χρησιμοποιεί βία για τη δική του προστασία  ή ακόμα ντρέπεται να μιλήσει και να εκφραστεί και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να απομονώνεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει.

Όμως, η βία στο σχολείο αφορά και τους παρόντες ή τους έχοντες γνώση. Οι μαθητές-παρατηρητές ενθαρρύνουν το θύτη ή δίνουν μήνυμα αποδοχής τέτοιας συμπεριφοράς. Τέτοιοι “παρατηρητές” αποτελούν “λίπασμα” εκδηλώσεων σχολικού εκφοβισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως καλύπτοντας και προσπερνώντας ένα τέτοιο περιστατικό ουσιαστικά γινόμαστε συνένοχοι στο «έγκλημα». Έτσι, η σχολική βία είναι πολυδιάστατο φαινόμενο, που αφορά συνολικά το σχολείο. Δυστυχώς, συχνά, τα περιστατικά βίας στα σχολεία αποσιωπώνται.  Οι γονείς μιλούν ελάχιστα για το πρόβλημα με τα παιδιά τους, οι μαθητές-θύματα συχνά αντιδρούν με απόσυρση αποφεύγοντας να ζητήσουν βοήθεια από ενήλικες.

Ο σχολικός εκφοβισμός έχει επιπτώσεις στην υγεία και στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Τα θύματα σχολικής βίας νιώθουν άγχος, ανασφάλεια, παρουσιάζουν σχολική άρνηση, κάνουν απουσίες, οδηγούνται σε σχολική αποτυχία, εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες και ψυχοσωματικά προβλήματα, φοβίες, κατάθλιψη, απόπειρες αυτοκτονίας. Τα παιδιά θύτες συχνά διακόπτουν τη σχολική φοίτηση, εμφανίζουν τάσεις φυγής από το σπίτι ή εξελίσσονται σε ενήλικες με παραβατική συμπεριφορά. Οι συνέπειες αυτές πιθανόν να οδηγήσουν σε τραγικά αποτελέσματα, όπως αυτοκτονία, φαινόμενο παρατηρούμενο στις δυτικές κοινωνίες.

Πρέπει όλοι (μαθητές, φίλοι, συγγενείς, εκπαιδευτικοί)  να βοηθήσουμε και να συμβάλουμε , ο καθένας με τον δικό του τρόπο και τις δυνατότητες του, ώστε να εξαλειφθεί αυτό το ακραίο φαινόμενο και να το αντιμετωπίσουμε σε πρόωρες καταστάσεις προτού αυτό στιγματίσει την ζωή του θύματος. Για να επιτευχθεί η ομαλή κοινωνικοποίηση και ένταξη των ατόμων στην κοινωνία. Αν όμως κάποιος μαθητής γίνει θύμα μιας τέτοιας μορφής βίας  είναι αδιανόητο να μην μιλήσει και να εξομολογηθεί μια τέτοια κατάσταση.

Το trailer της ταινίας που παρακολουθήσαμε:

https://www.youtube.com/watch?v=hfpbprZIBok

 

 

 

Δημοσιεύθηκε στην Γρεβενά

Επίσκεψη στο Σωφρονιστικό Κατάστημα Γρεβενών

Δημοσιεύθηκε την από ΓΕΛ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ

γράφουν οι Κατερίνα Τσαούση και Ιωάννα Τσινίκου (Β2)

Στις 28 Φεβρουαρίου η Β’ τάξη του Γενικού Λυκείου Κάτω Μηλιάς επισκέφτηκε το Σωφρονιστικό κατάστημα Γρεβενών. Στο συγκεκριμένο ίδρυμα κρατούνται περίπου 600 άντρες φυλακισμένοι με μέγιστο αριθμό φιλοξενίας ατόμων  τα 597 άτομα, εκ των οποίων γύρω στα 60 άτομα απουσίαζαν από το κατάστημα για διάφορους λόγους (υγεία, άδειες, δίκες).

Για να μπορέσουμε να εισέλθουμε στο χώρο, υποβληθήκαμε σε αυστηρό έλεγχο, καθώς δεν επιτρεπόταν να φέρουμε μεταλλικά στοιχεία. Στη συνέχεια μάς υποδέχθηκαν οι υπεύθυνοι της φυλακής, οι οποίοι είχαν αναλάβει την ξενάγησή μας. Αρχικά, περιηγηθήκαμε στον χώρο όπου γίνεται η υποδοχή των ενήλικων  επισκεπτών αλλά και των μικρών παιδιών, για τα οποία το κατάστημα κράτησης των Γρεβενών έχει διαμορφώσει τον πρώτο παιδότοπο σωφρονιστικού ιδρύματος  στην Ελλάδα. Ο συγκεκριμένος χώρος έχει ζωγραφιστεί από έναν κρατούμενο της φυλακής και στόχος του είναι να προσφέρει στους γονείς που βρίσκονται υπό κράτηση τη δυνατότητα να περνούν χρόνο με τα παιδιά τους, χωρίς ο χώρος να θυμίζει φυλακή.

Έπειτα περάσαμε από τον χώρο στον οποίο γίνεται η υποδοχή των νέων κρατουμένων, και ενημερωθήκαμε για τις διαδικασίες στις οποίες υποβάλλονται σε πρώτη φάση, προτού εισαχθούν σε κάποιο κελί με τους υπόλοιπους κρατούμενους.

Στη συνέχεια, επισκεφθήκαμε κάποιους χώρους στους οποίους δίνεται η ευκαιρία στους κρατούμενους να απασχοληθούν. Συγκεκριμένα, συναντήσαμε κάποιους από αυτούς, οι οποίοι υπό την καθοδήγηση μιας καθηγήτριας μάθαιναν να ράβουν και να κατασκευάζουν ρούχα, ενώ μας  έδειξαν οι ίδιοι κάποια από τα έργα τους.

Ακόμη, ενημερωθήκαμε πώς δίνεται η δυνατότητα στους κρατουμένους να συνεχίσουν τις σπουδές τους ακόμη και μέσα από τη φυλακή, καθώς κι ότι πολλοί από αυτούς έχουν λάβει με επιτυχία το πτυχίο τους. Στους χώρους αυτούς στεγάζεται και βιβλιοθήκη, η οποία περιλαμβάνει πάνω από 4.000 τίτλους βιβλίων.

Σε εκείνο το σημείο της περιήγησής μας, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε κάποια λόγια από μια εισαγγελέα, η οποία τύχαινε να βρίσκεται στο κατάστημα εκείνη τη μέρα.

Τμήμα της ξενάγησής μας ήταν και η δυνατότητα να περπατήσουμε στο διάδρομο με τα πειθαρχικά κελιά, τα κελιά της απομόνωσης, καθώς και την αυλή, στην οποία οι συγκεκριμένοι φυλακισμένοι περνάνε κάποιο διάστημα της μέρας τους, ο χώρος της οποίας φυσικά είναι περιορισμένος.

Ακόμη, μείναμε έκπληκτοι μόλις πληροφορηθήκαμε πως στο χώρο της φυλακής στεγάζεται και εκκλησία, οι αγιογραφίες της οποίας έχουν επίσης φιλοτεχνηθεί από κάποιον φυλακισμένο,  ο οποίος διδάχτηκε τη συγκεκριμένη τέχνη κατά το διάστημα της κράτησής του. Εκεί  έχουν πραγματοποιηθεί ως τώρα όλα τα μυστήρια, εκτός από αυτό της κηδείας, καθώς επίσης κάθε Τετάρτη το μεσημέρι πραγματοποιείται κατήχηση, την οποία αναλαμβάνει ένας ιερέας.

Τέλος, κατευθυνθήκαμε στον χώρο του σχολείου δεύτερης ευκαιρίας, το οποίο αφορά ενήλικες οι οποίοι επιθυμούν να λάβουν το απολυτήριο γυμνασίου. Εκεί συναντήσαμε κάποιους φυλακισμένους οι οποίοι μας μίλησαν για την εμπειρία τους στη φυλακή, τα βιώματά τους, τα συναισθήματά τους αλλά και τις εντυπώσεις τους από την ευκαιρία που τους προφέρεται να συμμετέχουν σε τόσες δραστηριότητες, μέσω των οποίων έχουν τη δυνατότητα να μειώσουν και την ποινή τους. Αξιοσημείωτο ήταν το γεγονός πως πλέον οι κρατούμενοι μπορούν περίπου δύο φορές το μήνα να συνομιλούν μέσω βιντεοκλήσης με τους δικούς τους ανθρώπους.

Οι υπεύθυνοι στο σχολείο ανέλαβαν να μας ενημερώσουν για τον τρόπο λειτουργίας του σωφρονιστικού συστήματος, αλλά και τους στόχους του, αναφερόμενοι στα μέσα που επιστρατεύουν ώστε να επιτύχουν την ομαλότερη επανένταξη του ατόμου στην κοινωνία μετά από την αποφυλάκισή του.

Συμπερασματικά, από την επαφή μας με αυτό το χώρο συνειδητοποιήσαμε την αδιαμφισβήτητη αξία απόκτησης και διατήρησης της ατομικής μας ελευθερίας. Αντιληφθήκαμε πως δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για κάτι δεδομένο, εφόσον από τη μια στιγμή στην άλλη ο καθένας μας θα μπορούσε να τη χάσει. Επίσης, ο κάθε άνθρωπος αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία και το αυτό χαρακτηρίζει απόλυτα τη φιλοσοφία του σύγχρονου σωφρονιστικού συστήματος, το οποίο δρα με σεβασμό στον άνθρωπο και στοχεύει στη βελτίωση και ολοκλήρωσή του ως προσωπικότητας,  προκειμένου να επανενταχθεί ομαλά στο κοινωνικό σύνολο.

Ευχαριστούμε ιδιαίτερα τους ψυχολόγους και τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους του καταστήματος καθώς και τους καθηγητές του ΣΔΕ για την προθυμία με την οποία μας φιλοξένησαν και μας ξενάγησαν στον χώρο εργασίας τους.

Ήταν μια υπέροχη εμπειρίας για όλους μας και δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τα μαθήματα ζωής που αποκομίσαμε από αυτή την ιδιαίτερη εκδρομή.