Κατηγορία: Χωρίς κατηγορία

ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

ΟΝΟΜΑ: ΖΑΧΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑ ΡΑΦΑΗΛΙΑ

ΤΑΞΗ: Α2

ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ : 2017-18

ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ : ΧΑΡΙΤΟΠΟΥΛΟΥΣΟΦΙΑ

ΜΑΘΗΜΑ : ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΤΙΤΛΟΣ: ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ :  ΔΙΔΩ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΣ :  Α. ΤΑΣΣΟΥ

ΕΚΔΟΤΗΣ :  «ΚΕΔΡΟΣ»

ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ : 1962 (ΑΘΗΝΑ)

ΕΙΔΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ : ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΔΙΔΩΣ ΣΩΤΗΡΙΟΥ

Μεγαλύτερη αδελφή της Έλλης Παππά, γεννήθηκε στο Αϊδίνιο της Μικράς Ασίας και το 1919 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στη Σμύρνη. Ήρθε πρόσφυγας στον Πειραιά και κατόπιν στην Αθήνα μετά τη Μικρασιατική καταστροφή, όπου και σπούδασε, συνεχίζοντας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το 1936 άρχισε να εργάζεται σαν δημοσιογράφος σε διάφορα έντυπα, ενώ το 1944 έγινε αρχισυντάκτρια της εφημερίδας Ριζοσπάστης. Μετά τον Εμφύλιο συνεργάστηκε με το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης και την εφημερίδα Αυγή. Το πρώτο της μυθιστόρημα κυκλοφόρησε το 1959. Τα έργα της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Το μυθιστόρημά της Ματωμένα χώματα έχει κυκλοφορήσει σε 250.000 περίπου αντίτυπα. Το 2001 η Εταιρία Ελλήνων Συγγραφέων καθιέρωσε προς τιμήν της το βραβείο “Διδώ Σωτηρίου”, το οποίο “απονέμεται σε ξένο ή έλληνα συγγραφέα που με τη γραφή του αναδεικνύει την επικοινωνία των λαών και των πολιτισμών μέσα από την πολιτισμική διαφορετικότητα”. Πέθανε στην Αθήνα στις 23 Σεπτεμβρίου του 2004. Σπουδαία έργα της είναι επίσης: Οι νεκροί περιμένουν, Μέσα στις φλόγες, Κατεδαφιζόμενα, Επισκέπτες, Εντολή.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ο Μανώλης Αξιώτης, μας διηγείται τα χρόνια που έζησε ο ίδιος και όλοι οι άνθρωποι  του μικρασιατικού ελληνισμού. Αγρότης τότε, από τον Κιρκιτζέ, με αυτοβιογραφικό λόγο, περιγράφει την οικογενειακή και την προσωπική του ιστορία, και διά μέσου αυτής, καταγράφει την περιπέτεια του μικρασιατικού ελληνισμού.       

Ζούσε σε μια μεγάλη οικογένεια με τους γονείς του και τα άλλα έξι αδέλφια του. Μαζί  στο σπίτι ήταν πάντα και η αδερφή του η Σοφία, η οποία ήταν το πρώτο παιδί της οικογένειας. Η  μητέρα του είχε αποκτήσει 14 παιδιά, αλλά έζησαν μόνο τα 7 από αυτά. Κι από αυτά επέζησαν μόνο τα 4.Πιο δεμένος ο Μανώλης ήταν με τον αδερφό του τον Γιωργή. Ζούσε ειρηνικά μαζί με την οικογένειά του και τα αδέρφια του. Ο πατέρας δούλευε στο χωράφι και έτσι συντηρούσε την οικογένειά του.

Ο Μανώλης Αξιώτης, μαζί με τα υπόλοιπα αδέρφια του, βοηθούσε τον πατέρα του στις γεωργικές δουλειές. Έτσι στερούνταν όλη την γλύκα των παιδικών του χρόνων. Ευτυχώς, ίσως, γι’ αυτόν καταφέρνει στα 16 του χρόνια να φτάσει στη Σμύρνη. Ένας καινούργιος Μανώλης, όπως μας λέει, πηγαίνει στη Σμύρνη για να βρει δουλειά.

Μόλις πρωτοπάει στη Σμύρνη, ενθουσιάζεται με τις ομορφιές της πόλης. Μετά πηγαίνει στον έμπορα, που θα δούλευε. Η δουλειά του όμως διήρκησε μόνο για λίγες ημέρες. Το αφεντικό έκανε πολλές αδικίες, που ο Μανώλης δεν τις άντεχε. Ο Μανώλης, στη συνέχεια, έκανε αρκετές άλλες δουλειές. Όμως, η καλύτερη γι’ αυτόν ήταν η δουλειά σε μία ταβέρνα, που είχε καλό μισθό και καλό φαγητό. 

Μέχρι τότε, η οικογένεια ζούσε μια ειρηνική και ήρεμη ζωή, ώσπου άρχισε ο Βαλκανικός πόλεμος, το 1912. Τα αγόρια της οικογένειας, αναγκάσθηκαν να πάνε στον πόλεμο, από διαταγή ενός Τούρκου. Ο Μιχάλης,   όμως, ο αδελφός του Μανώλη, κατάφερε να λιποταχτήσει. Πήγε τότε στην Ελλάδα και παρουσιάστηκε από μόνος του στον στρατό. Όλοι τον θαύμαζαν και τον είχαν ως το ιδανικό πρότυπο…

Με το κίνημα των Νεότουρκων, άρχισαν οι διωγμοί και οι φόνοι των χριστιανών. Παράλληλα με τους Νεότουρκους, υπήρχαν και κάποιοι ξένοι, κυρίως Γερμανοί, οι οποίοι έθεσαν σε κυκλοφορία ένα φυλλάδιο που έλεγε:«Αν πεινούμε και υποφέρουμε εμείς οι Τούρκοι, αιτία είναι οι γκιαούρηδες, που στα χέρια τους κρατάνε τον πλούτο μας και το εμπόριό μας… Σταμάτησε κάθε δοσοληψία μαζί τους». Έτσι οι Τούρκοι διαμαρτυρήθηκαν…

Το φθινόπωρο του 1914, ο τελάλης του Κιρκιτζέ, ο Κοσμάς, φώναζε λυπημένος, πως ο Σουλτάνος είναι στο πλευρό του Κάιζερ. Όλοι οι Οθωμανοί υπήκοοι, δηλαδή και οι Έλληνες χριστιανοί, από 22-40 ετών, έπρεπε να πάνε κι αυτοί στο μέτωπο, αφού τους διέταξε ο Σουλτάνος. Τους χριστιανούς τους χρησιμοποιούσαν για τις σκληρές δουλειές στα ΑμελέΤαμπουρού (Τάγματα Εργασίας). Οι Γερμανοί πίστευαν πως οι Έλληνες έπρεπε να «φύγουν»από τη μέση, γιατί τους εμπόδιζαν στα μελλοντικά τους σχέδια. Έτσι πάρα πολλοί Έλληνες της Μικράς Ασίας οδηγήθηκαν στα ΑμελέΤαμπουρού. Εκεί τους βασάνιζαν και ζούσαν μια πολύ φριχτή ζωή. Τους έβαλαν να δουλεύουν στους δρόμους και στις σιδηροδρομικές γραμμές. Όλοι προσπαθούσαν, εξαιτίας των φριχτών συνθηκών εργασίας, να λιποταχτήσουν… Μερικοί από αυτούς σκοτώθηκαν και οι υπόλοιποι συνέχιζαν την φριχτή ζωή. Ο Μανώλης ,όμως, τα κατάφερε και λιποτάκτησε από κει. Όταν έφτασε σε ένα κοντινό χωριό τον εντόπισαν και τον έβαλαν να δουλέψει σε έναν Τούρκο μεγαλοκτηματία. Αρχικά προσπάθησε να δραπετεύσει και από εκεί, αλλά δεν τα κατάφερε. Μετά  όμως από αρκετό καιρό, πέτυχε το στόχο του…

Τον Αύγουστο, του 1922, ο Μανώλης, βρίσκεται μαζί με τον Ελληνικό στρατό να πολεμά εναντίον των Τούρκων, στο ΑφιόνΚαραχισάρ και προσπαθεί να βρει κουράγιο. Μετά από άγριες και σκληρές μάχες, που κράτησαν ως τις 15 Αυγούστου του 1922, το ελληνικό μέτωπο του πολέμου έσπασε και έτσι όλα τα όνειρα των Ελλήνων  της Μ. Ασίας για την απελευθέρωσή τους από τους Τούρκους ανατρέπονται. Ο Ελληνικός στρατός υποχωρεί ηττημένος. Τις επόμενες μέρες  και νύχτες οι στρατιώτες περπατάνε συνέχεια, ώσπου ένα  πρωί, φτάνουν στον σταθμό, στη Σμύρνη, και βλέπουν όλους τους φαντάρους και τους Έλληνες κατοίκους  των  μικρασιατικών περιοχών, κατάκοπους και μισοπεθαμένους να είναι εκεί συγκεντρωμένοι και να βρίσκονται σε απόγνωση… Όλη αυτήν την εικόνα αντίκρισε μπροστά του, όταν έφτασε στη Σμύρνη και ο Μανώλης. Μόλις φτάνει,  ψάχνει τους δικούς του. Όλοι είναι απελπισμένοι…

Η καταστροφή όμως δεν σταματά εκεί. Όλοι οι άνδρες από 18-45 ετών, συλλαμβάνονται αιχμάλωτοι. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Μανώλης. Όμως καταφέρνει και πάλι να δραπετεύσει και να φτάσει στο τέλος με πολύ κόπο, ελεύθερος, στη Σάμο.

Ο Μανώλης Αξιώτης, ήταν ένας άνθρωπος, που άφησε την καλοπέραση και την άνεση και θυσίασε όλη τη ζωή του για τους ανθρώπους,  για την πατρίδα!!!

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Το μυθιστόρημα αυτό εντυπωσιάζει όλες τις ηλικίες με τον τρόπο που περιγράφονται τα γεγονότα από την συγγραφέα μας. Τα γεγονότα περιγράφονται με λεπτομέρεια και παραστατικότητα. Ο ζωντανός τρόπος περιγραφής κάνει τον αναγνώστη να θέλει όλο και περισσότερο να διαβάζει το βιβλίο για να φτάσει στο τέλος αυτής της ιστορίας.

Αναμφισβήτητα, τα ¨Ματωμένα Χώματα¨ της Διδώς Σωτηρίου είναι ένα εκρηκτικό και σκληρό βιβλίο, μέσα από το οποίο ξεπηδούν όλα τα βασανιστήρια και οι φρικαλεότητες, αλλά και η ελπίδα που δεν εγκατέλειψε ποτέ όλους εκείνους τους ανθρώπους που αγωνίστηκαν παρ’ όλες τις δύσκολες συνθήκες, κάτω από απίστευτα βασανιστικές καταστάσεις.Ζωντανεύουν πολλά επεισόδια από τον διωγμό των Ελλήνων απ’ την Μικρά Ασία. Οι περιπέτειες και οι δυσκολίες των Ελλήνων περιγράφονται έντονα.Η καταστροφή της Σμύρνης και όλων των ελληνικών πόλεων της Μικράς Ασίας περιγράφονται με πολύ λεπτομερειακό τρόπο που γεμίζει με αγωνία τον αναγνώστη. Το περιεχόμενο του βιβλίου είναι λυπηρό, δεν αφήνει ευχάριστα συναισθήματα στους αναγνώστες αλλά στεναχώρια και συγκίνηση.

   Τα « Ματωμένα Χώματα»  είναι ένα υπέροχο βιβλίο, το οποίο οφείλουν όλοι να διαβάσουν ώστε να έχουν μια καθαρή εικόνα της γενναιότητας όλων αυτών των ανθρώπων, για να μάθουν οι νεότεροι και να μη λησμονούν οι μεγαλύτεροι όλα εκείνα τα στοιχεία που οδήγησαν στην προσφυγιά και στον ξεριζωμό ενός ολόκληρου λαού.

ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ:

• ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΣΕΛ 311-314
• Στο τέλος του βιβλίου όταν ο Μανώλης Αξιώτης καταφέρνει να φύγει από τη Σμύρνη εκφέρει αυτά τα λόγια με λύπη και παράπονο «Αντάρτη του ΚιόρΜεμέτ, χαιρέτα μου τη γη όπου μας γέννησε. Ας μην μας κρατάει κακία που την ποτίσαμε με αίμα. Ανάθεμα στους αίτιους!»

Η ΣΜΥΡΝΗ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Η ΣΜΥΡΝΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Σχολικός εκφοβισμός (bullying)

Της Ελένης Μπίνια (Α1)

ΓΕΝΙΚΑ: Ο όρος «σχολικός εκφοβισμός και βία», περιγράφει μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται σκόπιμη, απρόκλητη, συστηματική βία, με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου. Εκδηλώνεται με: χειρονομίες, σπρωξιές, ξυλοδαρμούς, βρισιές, προσβολές, απειλές, εκβιασμούς, καταστροφή προσωπικών αντικειμένων, σεξουαλική παρενόχληση, αποκλεισμό από παρέες και δραστηριότητες, απόσπαση χρημάτων ή αντικειμένων, που συνοδεύεται από απειλές, ή εξαναγκασμό σε αντικοινωνικές πράξεις.

Η ταινία  Bullying (2009) που προβλήθηκε στο σχολείο μας με κύριο θέμα τον σχολικό εκφοβισμό ή αλλιώς κοινό σε όλους bullying,    αγγίζει την  πραγματικότητα βασιζόμενη προφανώς σε αληθινά γεγονότα. Όπως είδαμε και στην ταινία, στη σχολική βία ο θύτης κάνει κατάχρηση της δύναμής του ξεκινώντας αρχικά να ασκεί λεκτική βία και αργότερα σωματική , ενώ το θύμα δεν χρησιμοποιεί βία για τη δική του προστασία  ή ακόμα ντρέπεται να μιλήσει και να εκφραστεί και αυτό έχει ως αποτέλεσμα να απομονώνεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει.

Όμως, η βία στο σχολείο αφορά και τους παρόντες ή τους έχοντες γνώση. Οι μαθητές-παρατηρητές ενθαρρύνουν το θύτη ή δίνουν μήνυμα αποδοχής τέτοιας συμπεριφοράς. Τέτοιοι “παρατηρητές” αποτελούν “λίπασμα” εκδηλώσεων σχολικού εκφοβισμού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως καλύπτοντας και προσπερνώντας ένα τέτοιο περιστατικό ουσιαστικά γινόμαστε συνένοχοι στο «έγκλημα». Έτσι, η σχολική βία είναι πολυδιάστατο φαινόμενο, που αφορά συνολικά το σχολείο. Δυστυχώς, συχνά, τα περιστατικά βίας στα σχολεία αποσιωπώνται.  Οι γονείς μιλούν ελάχιστα για το πρόβλημα με τα παιδιά τους, οι μαθητές-θύματα συχνά αντιδρούν με απόσυρση αποφεύγοντας να ζητήσουν βοήθεια από ενήλικες.

Ο σχολικός εκφοβισμός έχει επιπτώσεις στην υγεία και στην ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Τα θύματα σχολικής βίας νιώθουν άγχος, ανασφάλεια, παρουσιάζουν σχολική άρνηση, κάνουν απουσίες, οδηγούνται σε σχολική αποτυχία, εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες και ψυχοσωματικά προβλήματα, φοβίες, κατάθλιψη, απόπειρες αυτοκτονίας. Τα παιδιά θύτες συχνά διακόπτουν τη σχολική φοίτηση, εμφανίζουν τάσεις φυγής από το σπίτι ή εξελίσσονται σε ενήλικες με παραβατική συμπεριφορά. Οι συνέπειες αυτές πιθανόν να οδηγήσουν σε τραγικά αποτελέσματα, όπως αυτοκτονία, φαινόμενο παρατηρούμενο στις δυτικές κοινωνίες.

Πρέπει όλοι (μαθητές, φίλοι, συγγενείς, εκπαιδευτικοί)  να βοηθήσουμε και να συμβάλουμε , ο καθένας με τον δικό του τρόπο και τις δυνατότητες του, ώστε να εξαλειφθεί αυτό το ακραίο φαινόμενο και να το αντιμετωπίσουμε σε πρόωρες καταστάσεις προτού αυτό στιγματίσει την ζωή του θύματος. Για να επιτευχθεί η ομαλή κοινωνικοποίηση και ένταξη των ατόμων στην κοινωνία. Αν όμως κάποιος μαθητής γίνει θύμα μιας τέτοιας μορφής βίας  είναι αδιανόητο να μην μιλήσει και να εξομολογηθεί μια τέτοια κατάσταση.

Το trailer της ταινίας που παρακολουθήσαμε:

https://www.youtube.com/watch?v=hfpbprZIBok

Άμεσα ανταποκρίθηκε η Πυροσβεστική Υπηρεσία Κατερίνης στο αίτημάς μας να πραγματοποιήσει μια ενημέρωση για τις δράσεις της και για τον ρόλο της στην ελληνική κοινωνία.

Το πρωί της Τρίτης 13 Μαρτίου κατέφθασαν  στον χώρο του σχολείου με ένα πυροσβεστικό όχημα οι πυροσβέστες Κωνσταντίνος Καρυώτης (πυρονόμος), Γιώργος Αγγέλης και Απόστολος Πλατής.

Μέσα σε μία μόλις διδακτική ώρα μίλησαν στους μαθητές, συζήτησαν μαζί τους, αφηγήθηκαν προσωπικές εμπειρίες και τους παρουσίασαν τον εξοπλισμό ενός πυροσβεστικού οχήματος που χρησιμοποιείται κυρίως στην συνδρομή σε τροχαία ατυχήματα.

Τους ευχαριστούμε πολύ!

Σε μένα μιλάς;

Ιωάννα Γκόλια Α2

Το σχολείο μας είχε την τιμή να παρακολουθήσει την παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος με τίτλο “Σε μένα μιλάς;” που πραγματοποιήθηκε στις 7-12-2017 στη Μονή Λαζαριστών.

Αρχικά, η παράσταση είναι εμπνευσμένη από το βιβλίο του Γερμανού συγγραφέα Ράινερ Χάχφελντ και έχει να κάνει με την αυτοκτονία ενός εφήβου, του Ματίας ή Μάτσε, και τον ρόλο που έχουν οι υπόλοιποι τέσσερις πρωταγωνιστές σε αυτήν. Νέες ανακαλύψεις, όπως ο βίαιος πατριός του Μάτσε, το ύποπτο σχολικό του τετράδιο, το μυστήριο του όπλου και άλλα πολλά στοιχεία είναι αυτά που θα φέρουν στο φως την υπόθεση. Σε συνδυασμό με αυτά, η παράξενη καθημερινότητα των τεσσάρων εφήβων, του Λάκη, της Λάνα, της Μίνι και του Σβεν, οι φιλίες, οι φόβοι, οι ερωτικές τους σχέσεις και οι επαφές τους με την οικογένεια και το σχολείο, είναι αυτά που θα μας απασχολήσουν κατά τη διάρκεια του έργου.

Ωστόσο, το μήνυμα που αποπνέει η παράσταση δεν είναι άλλο από τον προβληματισμό για το θέμα της βίας ή αλλιώς bulliyng που παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σε αυξανόμενο επίπεδο. Και αυτό, επειδή τα αίτια που οδήγησαν τον Μάτσε στην αυτοκτονία δεν είναι άλλα από καθημερινές καταστάσεις bullying που του ασκούνταν τόσο στο σπίτι, όσο και στο σχολείο.

Αξιοσημείωτος είναι και ο διάλογος που ακολούθησε μετά την επιτυχή παράσταση ανάμεσα στους ηθοποιούς και σε μας τα παιδιά, ο οποίος  στηρίχτηκε στην ειλικρίνεια, την κατανόηση του θέματος, την ανταλλαγή απόψεων και την πληροφόρηση. Ένας διάλογος, ο οποίος έθεσε πολλά ερωτήματα που ως τώρα δεν απασχολούσαν πολλούς από μας, αλλά κάπου αλλού σίγουρα ήταν παράγοντες απρόσμενων πράξεων ακόμη και αυτοκτονίας. Τα ερωτήματα που τέθηκαν είχαν να κάνουν με τα αίτια που οδηγούν κάποια παιδιά στο να ασκήσουν βία, την αντιμετώπιση αυτών των παιδιών από κάθε άνθρωπο αλλά και από την κοινωνία γενικότερα και τα αποτελέσματα της βίας. Αυτή, ήταν αναμφισβήτητα μια εποικοδομητική συζήτηση, που ίσως αναθεώρησε την κοσμοθεωρία πολλών παιδιών, ευαισθητοποίησε πολλούς σκληρούς χαρακτήρες και άλλαξε την στάση πολλών προς το φαινόμενο αυτό. Και αυτό, επειδή συνειδητοποιήσαμε πως όλοι έχουμε ασκήσει βία σε κάποιον, ακόμη και αν δεν το καταλάβαμε και σε όλους έχει ασκηθεί βία σε τόσο μικρό επίπεδο, που μπορεί και να περιοριζόταν σε μια κουβέντα.

Σε μένα μιλάς;

Παναγιώτα Γιαννώτα (Α1)

Το σχολείο μας πραγματοποίησε την Πέμπτη 7/12/2017 εκπαιδευτική εκδρομή στη Θεσσαλονίκη, κατά την οποία παρακολουθήσαμε μια ενδιαφέρουσα παράσταση. Θέμα ήταν το bulling στο σχολείο. Είδαμε ένα μαθητή να φτάνει στην αυτοκτονία εξαιτίας της βίας που βίωνε στο σχολείο, αλλά και στο σπίτι του. Παράλληλα, είδαμε κι έναν άλλο μαθητή να περνάει τα ίδια, όμως αυτός, αντιμετώπισε το πρόβλημα εντελώς διαφορετικά. Αντιστάθηκε στην ενοχλητική και βίαιη συμπεριφορά του παιδιού που δημιουργούσε τα προβλήματα και βοήθησε να ξεσκεπαστεί όλο αυτό που συνέβαινε στο σχολείο. Στην περίπτωσή του ενδιαφέρθηκαν οι καθηγητές και προσπάθησαν να δώσουν λύση. Εξομάλυναν μια δύσκολη κατάσταση και οδήγησαν τα παιδιά από την εχθρότητα στη φιλία.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν δίπλα μας. Τόσο κοντά που θα έπρεπε να μας ανησυχούν και να μας κινητοποιούν για να υποστηρίζουμε τους αδυνάτους, αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς μας. Πολλές φορές όμως κλείνουμε τα μάτια και τα αυτιά μας, γιατί απλά δεν συμβαίνει σε μας και πιστεύουμε πως δεν θα συμβεί ποτέ.

Και αναρωτιέμαι, μήπως στο σχολείο που πάμε καθημερινά, συμβαίνουν  τέτοια περιστατικά και  δεν το έχουμε αντιληφθεί ή δεν δίνουμε τη σημασία που πρέπει; Μήπως, έτσι γινόμαστε συνένοχοι εν γνώσει μας ή εν αγνοία μας στη βία;

Σε μένα μιλάς;

Τσαούση Αικατερίνη – Τσινίκου Ιωάννα (Β2)

Λίγα λόγια για την παράσταση

Το λεξιλόγιο, οι συνήθειες και οι σκέψεις των ηρώων της παράστασης αντιπροσωπεύουν αρκετά αν όχι πιστά τις συνήθειες και τον τρόπο έκφρασης των παιδιών του δικού μας περιβάλλοντος !

Σχολικός εκφοβισμός: Υπάρχει στα σχολεία μας κάθε μορφή βίας και είναι αρκετοί αυτοί που δεν αντιδρούν. Πολλοί είναι αυτοί που ντρέπονται και φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και έτσι οδηγούνται σε  συμπεριφορές και αντιδράσεις που τελικά βλάπτουν τον εαυτό τους.

Η παράσταση ήταν τραγικά επίκαιρη

Μας έκανε να προβληματιστούμε και να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στον τρόπο με τον οποίο συμπεριφερόμαστε στους συμμαθητές μας και κατά επέκταση στους ανθρώπους γύρω μας.

Οι μαθητές γράφουν για την παράσταση που παρακολούθησε το σχολείο την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου.

Η παράσταση “Το αγόρι με τη βαλίτσα” που παρακολούθησε το σχολείο μας νομίζω θα μείνει αξέχαστη σε όλους μας. Μια παράσταση που αγγίζει ένα επίκαιρο θέμα, την προσφυγιά. Μια παράσταση χωρίς εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια αλλά στηριγμένη στο παιχνίδι, στη φαντασία, στον αυτοσχεδιασμό και το βασικότερο, στα αληθινά συναισθήματα. Οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί, «μπήκαν στο πετσί του ρόλου», όπως λέμε. Έζησαν την κάθε στιγμή και αυτό φάνηκε ιδιαίτερα από τη συγκίνηση τους στο τέλος της παράσταση.

Όσον αφορά την υπόθεση του έργου, η παράσταση αναφέρεται σε ένα παιδί, στον μικρό Ναζ, ο οποίος ζει μαζί με την οικογένεια του στη Μέση Ανατολή. Όταν ξεσπά όμως πόλεμος αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Δυστυχώς όμως, τα χρήματα δεν είναι αρκετά για να ταξιδέψουν όλοι. Έτσι οι γονείς του αποφασίζουν να τον στείλουν μόνο του στο Λονδίνο, στον αδερφό του. O Ναζ διασχίζει βουνά, θάλασσες και ερήμους νομίζοντας πως είναι ο Σεβάχ ο θαλασσινός, με μοναδική συντροφιά την Κρίσια,ένα κορίτσι που γνωρίζει σε αυτό το ταξίδι και έχουν τον ίδιο προορισμό. Στη βαλίτσα που έχει μαζί του σε όλο αυτό το μακρύ και δύσκολο ταξίδι κουβαλάει τς ιστορίες του πατέρα του!

Ήταν μια υπέροχη παράσταση, που θίγει ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα και νομίζω πως μας ευαισθητοποίησε όλους, μικρούς και μεγάλους σχετικά με το πρόβλημα της προσφυγιάς και της αναγκαστικής και βίαιης μετανάστευσης. 

Φώτη Αναστασία (Β3)

Την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής εκδρομής του σχολείου μας , παρακολουθήσαμε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος «Το αγόρι με τη βαλίτσα».  Το θέμα αναφέρεται σ’ ένα αγόρι που ταξίδευε για πολλά χρόνια, και πέρασε κακουχίες μέχρι να φτάσει τελικά στο Λονδίνο με σκοπό μια καλύτερη ζωή, μια αποκατάσταση που θα εξασφάλιζε με τον καλύτερο τρόπο το μέλλον του. Προβάλλοντας μας το επίκαιρο θέμα που βιώνουμε, τη μετανάστευση, οι ηθοποιοί, με το υποκριτικό τους ταλέντο και με την απίστευτα ωραία σκηνοθετημένη παράσταση, μας προσέφεραν αξίες, ιδέες και ηθικά μηνύματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό και την καρδιά μας. Άνοιξαν οι ορίζοντες μας, και φυσικά όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις καταφέραμε να δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος, ν’ αλλάξει η αντίληψή μας δηλαδή για τους ανθρώπους αυτούς, τους μετανάστες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ πως όλοι είμαστε άνθρωποι και σε όλους αξίζει ένα καλύτερο μέλλον, ένα καλύτερο αύριο.                                                                                              

    Σαμαράς Γιώργος (Α1)

Την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, παρακολουθήσαμε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος την θεατρική παράσταση «Το αγόρι με τη βαλίτσα» του Μάικ Κένι, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Σιώνα.

Όσον αφορά την υπόθεση, πρόκειται για την ιστορία του μικρού Ναζ, ο οποίος ζει σε μια χώρα της Μέσης Ανατολής. Κάποια στιγμή ξεσπάει πόλεμος, κι έτσι αναγκάζεται να φύγει από τη χώρα του με την οικογένειά του, προκειμένου να σωθούν. Η οικογένειά του όμως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει εισιτήρια για όλα τα μέλη της, κι έτσι οι γονείς του Ναζ αποφασίζουν να στείλουν μόνο αυτόν στον αδερφό του στο Λονδίνο. Έτσι ο Ναζ αποχωρίζεται την οικογένειά του και ξεκινά μόνος ένα μεγάλο, γεμάτο δυσκολίες ταξίδι. Στην πορεία όμως θα συναντήσει μια κοπέλα, την Κρίσια. Με μόνη συντροφιά αυτό το κορίτσι θα ταξιδέψει ως την Αγγλία, διασχίζοντας ερήμους, βουνά και θάλασσες. Μαζί του δεν κουβαλάει τίποτα περισσότερο από τις ιστορίες που του έλεγε ο πατέρας του. Φαντάζεται ότι είναι ο Σεβάχ ο θαλασσινός, και παρομοιάζει συνεχώς τις δικές του περιπέτειες μ’αυτές του Σεβάχ.  Φτάνοντας στην Αγγλία θα συναντήσει πολλές δυσκολίες, καθώς θα αντιληφθεί πως η ζωή εκεί δεν είναι τόσο εύκολη όσο το φανταζόταν. Τέλος, συνειδητοποιεί πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.     

 Το αγόρι με τη βαλίτσα καταφέρνει να περάσει σημαντικά μηνύματα στον θεατή μέσα από απλά μέσα. Δεν χρησιμοποιούνται εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια αλλά τα βασικά συστατικά του θεάτρου, τα οποία είναι το παιχνίδι, η μεταμόρφωση, τα αληθινά αισθήματα, ο αυτοσχεδιασμός, η φαντασία και προ πάντων η άμεση επικοινωνία των ηθοποιών με το κοινό. Το έργο αυτό θίγει ένα εξαιρετικά λεπτό ζήτημα, το οποίο είναι η προσφυγιά και η αναγκαστική μετανάστευση. Το θέμα αυτό είναι πολύ επίκαιρο στις μέρες μας και αυτή την ανάλαφρη παράσταση διευκολύνει τα παιδιά να ευαισθητοποιηθούν σχετικά με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Μέσα από τα κωμικά της στοιχεία κρατάει σε επαγρύπνηση το κοινό και του προκαλέι το ενδιαφέρον. Είναι μια παράσταση η οποία μέσα από απλά υλικά, λιτά σκηνικά και λίγους ηθοποιούς περνάει σημαντικά μηνύματα με μια ευχάριστη πνοή.

Στο τέλος της παράστασης όλοι μείναμε ικανοποιημένοι, έκπληκτοι αλλά και συγκινημένοι, χειροκροτώντας τους ηθοποιούς, οι οποίοι φάνηκαν να απολαμβάνουν το ρόλο τους. Ήταν μια υπέροχη παράσταση, η οποία θα μας μείνει αξέχαστη τόσο για τους ηθοποιούς της, όσο και για τον μοναδικό τρόπο μετάδοσης των μηνυμάτων της.

 Ιωάννα Τσινίκου,  Δημήτρης Τσινίκος (Α2)

Συντελεστές της παράστασης:
Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Σιώνας
Βοηθός σκηνοθέτη: Στεφανία Ζώρα
Σκηνικά- Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Χάρης Πάλλας, Θάνος Στόκας (ζωγράφος)
Μουσική: Δημήτρης Τασούδης
Χορογραφία: Έντγκεν Λάμε
Οργάνωση παραγωγής: Δημοσθένης Πάνος