Σήμερα, τελευταία μέρα πριν τις διακοπές του Πάσχα, η τάξη μας μετετράπηκε σε εργαστήρι. Πρωί πρωί ανασκουμπωθήκαμε και ζυμώσαμε τα Λαζαράκια μας. Μετά το διάλειμμα ήταν έτοιμα για ψήσιμο και ο κύριος Σωτήρης στο κυλικείο ανέλαβε…χρέη φούρναρη! Τότε εμείς βάψαμε τα πατροπαράδοτα κόκκινα αυγά! Γεμίσαμε με αυτά τα πανέμορφα καλαθάκια που είχαμε φτιάξει από χθες. Κατόπι ήρθε η ώρα να πούμε το Λάζαρο. Κόψαμε βάγια από το δέντρο της αυλής, τα στολίσαμε με κόκκινες κορδέλες και ξεχυθήκαμε σε όλες τις τάξεις! Οι δάσκαλοι κι οι συμμαθητές μας γέμισαν το καλαθάκι μας με καρύδια, σταφίδες και καραμέλες! Τελευταία εξόρμηση η γειτονιά με στάση στην κάβα  και στο αγαπημένο εκκλησάκι του Αγίου Ανδρέα. Καλωσορίσματα, κεράσματα και χαρές!! Και του χρόνου! Καλό Πάσχα!!!!

Μια ευχάριστη έκπληξη ήταν για όλους μας τα γράμματα και οι ζωγραφιές που λάβαμε από τους  μαθητές της Β τάξης του 13ου Δ. Σχ. Πολίχνης στη Θεσσαλονίκη. Ευχαριστούμε πολύ τους καινούριους μικρούς μας φίλους μα και τον δάσκαλό τους, παλιό φίλο κι αγαπητό συνάδελφο!

Το γαϊτανάκι, ένα από τα λίγα έθιμα που διατηρούνται αυτούσια στις μέρες μας, χόρεψαν οι μαθητές του Δ1. Το γαϊτανάκι ήρθε στην Ελλάδα από τον Πόντο και την Μικρά Ασία. Η λέξη γαϊτανάκι είναι υποκοριστικό της μεσαιωνικής λέξης γαϊτάνιν που σημαίνει το μεταξωτο κορδόνι και προέρχεται από την ελληνιστική λέξη γαϊτάνη. Σύμφωνα με την ετυμολογία της λέξης, προέρχεται από την κέλτικη πόλη Γαέτα, όπου παρήγαγαν κορδέλες. Το γαϊτανάκι χρειάζεται δεκατρείς χορευτές. Ό ένας κρατάει τον μεσαίο στύλο και οι άλλη κρατούν δώδεκα κορδέλες, κάθε μια σε διαφορετικό χρωματισμό. Οι χορευτές σχηματίζουν έξι ζευγάρια και χορεύουν αντικριστά, περνώντας μία φορά από κάτω από τον συν-χορευτή τους και μια από πάνω. Τραγουδώντας ένα παραδοσιακό τραγούδι, οι κορδέλες μπλέκονται και σχηματίζουν ένα ωραίο σχέδιο. Σε πολλές κοινωνίες, κυρίως αγροτικές, συμβολίζει την ομόνοια και την συναδέλφωση. Ο κυκλικός χορός κατά περίπτωση, υποδηλώνει τον κύκλο της ζωής, από την ζωή στον θάνατο, από την λύπη στην χαρά και από τον χειμώνα στην άνοιξη. Αυτά τα παραδοσιακά έθιμα σαν το γαϊτανάκι πρέπει να διατηρηθούν ζωντανά διότι είναι πολιτιστική μας κληρονομιά.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα αφήγηση (20 Μαρτίου), παραμυθάδες από το ¨Μυθολόγιο», η Μάνια Μαράτου και η Σύλβια Βενιζελέα, αφηγήθηκαν στους μαθητές του σχολείου μας Λαϊκά Παραμύθια και ιστορίες

Η προφορική αφήγηση συνδέεται με την κοινωνικότητα των ανθρώπων, όταν τα βράδια μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά για να διηγηθούν τις εμπειρίες της ημέρας. Η αφήγηση είναι παλιά όσο ο λόγος. Ιστορίες, μύθοι, θρύλοι, λαϊκά παραμύθια, έχουν μεταφερθεί από γενιά σε γενιά μέσω της προφορικής αφήγησης.

Η προφορική αφήγηση αποτελεί τον πυρήνα της Παγκόσμιας Ημέρας Αφήγησης (World Storytelling Day), που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 20 Μαρτίου. Η Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης έχει τις ρίζες της στην εκδήλωση αφήγησης Η Ημέρα όλων των Παραμυθάδων, που διοργανώθηκε για πρώτη φορά στη Σουηδία, στις 20 Μαρτίου 1991. Η ιδέα βρήκε ενθουσιώδεις υποστηρικτές σε όλο τον κόσμο και από το 2005 απέκτησε παγκόσμιο χαρακτήρα.

Στην Ελλάδα η Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 2010.

Από το 2010 που ξεκίνησε η αναβίωση του εθίμου από το σχολείο μας, κάθε χρόνο το Μάρτιο οι μαθητές της Α΄τάξης ξεχύνονται στους δρόμους και στην πλατεία της γειτονιάς και τραγουδούν τα χελιδονίσματα γιορτάζοντας τον ερχομό της Άνοιξης. Φέτος ήταν μαζί τους και οι μαθητές του Δ2 με τη δασκάλα τους Κωνσταντίνα Μποζονέλου. Κάθε μαθητής της Δ΄τάξης «υιοθέτησε» και ένα παιδί της Α΄τάξης. Αφού τραγουδήσαμε στη γειτονιά και γεμίσαμε το καλαθάκι μας με καραμέλες, περάσαμε όπως πάντα από την εκκλησία του Αγίου Ανδρέα και καταλήξαμε στην ανανεωμένη, πεντακάθαρη και πανέμορφη πλατεία Καλλιγά. Εκεί παίξαμε το παιχνίδι με τις φωλιές και τα χελιδόνια και γυρίσαμε ενθουσιασμένοι στο σχολείο μας.

Ο Χαραλάμπης

Παντρεύουνε τον κάβουρα