Βρέχει, βρέχει και χιονίζει
κι η γιαγιά μου κοσκινίζει
μια κουλούρα να μου κάνει
να ‘χει απάνω και σουσάμι,
να την πάω του τσαγκάρη
να μου κάνει παπουτσάκια
με τα κόκκινα γαζάκια
να πατώ στα πετραδάκια,
να μαζεύω λουλουδάκια,
να τα πάω στον μπαμπά, να μου δώσει αυτός χαλβά,
να μου πάρει λουκουμάκια
τυλιγμένα στα χαρτάκια.
Δημοτικό
Ποτέ δεν θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα
μην τάχα σαν κι εμένα
και εκείνα δεν πονούν;
θα τα χαϊδεύω πάντα
προστάτη τους θα γίνω
ποτέ δεν θα τα αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.
Σα δε μιλούν εκείνα
και ο λόγος αν τους λείπει
μήπως δεν νιώθουν λύπη
δεν νιώθουν και χαρά;
μήπως καρδιά δεν έχουν
στα στήθη τους κρυμμένη
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;
Ιωάννης Πολέμης
Του Μαγιού ροδοφαίνεται η μέρα
που ωραιότερη η φύση ξυπνάει
και την κάνουν λαμπρά και γελάει
πρασινάδες ακτίδες νερά.
Άνθη κι άνθη βαστούνε στο χέρι
παιδιά κι άντρες, γυναίκες και γέροι
ασπροεντύματα, γέλια και κρότοι
όλοι οι δρόμοι γιομάτοι χαρά.
Ναι, χαρείτε του χρόνου την νιότη
άντρες,γέροι, γυναίκες παιδιά.
Διονύσιος Σολωμός
Είδα χθες βράδυ στ’ όνειρό μου
τον νεογέννητο Χριστό,
τα βόδια επάνω του φυσούσαν
όλα το χνότο τους ζεστό.
Το μέτωπο του ήταν σαν ήλιος
και μέσα η φάτνη η φτωχική
άστραφτε πιο καλά από μέρα
με κάποια λάμψη μαγική.
Βοσκοί πολλοί και βοσκοπούλες
τον προσκυνούσαν ταπεινά
ξανθόμαλλοι άγγελοι στεκόνταν
κι έψαλλαν γύρω του “Ωσαννά”
Τέλος Άγρας
Ψιχαλίζει ψιχαλίζει
στην μικρή μας την αυλή
το φθινόπωρο αρχίζει
τ’ αγαπώ πολύ πολύ.
Το ‘χω μέσα στην καρδιά μου
και πετάω απ’ τη χαρά
να μαζεύω στην ποδιά μου
φύλλα κίτρινα ξερά.
Θεέ μου όταν πιάνει μπόρα
τα παιδάκια τα φτωχά
και τα σπουργιτάκια τώρα
μην τα αφήνεις μοναχά.
Και έτσι όταν ψιχαλίζει
στη μικρή μας την αυλή
το φθινόπωρο που αρχίζει
θα μου αρέσει πιο πολύ.
Ιωσήφ Κυπριανός.
Σαν διαβάζω ένα βιβλίο
λες και μπαίνω σε ένα πλοίο
για ταξίδι μακρινό
μαγεμένος αντικρίζω
κάθε τι που δεν γνωρίζω
και που τόσο λαχταρώ.
Σαν διαβάζω ένα βιβλίο
οι φτερούγες μου είναι δύο
και πετώ ψηλά ψηλά
πιο ψηλά και από τον Άρη
από τον ήλιο από το φεγγάρι
από τα αστέρια τα πολλά
δύτης γίνομαι και πάω
μες στη θάλασσες βουτάω
στο γαλάζιο το βυθό
άχ βιβλίο αγαπημένο
είσαι η πόρτα συ που μπαίνω
σε ένα κόσμο μαγικό.
Μαρία Γουμενοπούλου
Όλα μου φαίνονται όμορφα
και απλά και ποθητά
το κύμα, ο βράχος, το βουνό,
τ’ άστρο, που με κοιτά.
Ως και ένα φύκι πράσινο,
που λάμπει στον αφρό
και παίζει και χοροπηδά
μ’ αγάπη το θωρώ.
Ως και τ’ αγκάθι τ’ αγαπώ,
που γύρω του γερτά
η καρδερίνα μου η ματιά
πασίχαρα πετά.
Όλο τον κόσμο να μου πουν
σου δίνουμε, αν μισείς
-τις ομορφιές με μιας θα πω
δεν της μισεί κανείς.
Γιώργης Κρόκος
Μες στο κρύο ένα σπουργίτι
τριγυρνά έξω από το σπίτι
τουπ, τουπ, τουπ πηδά στο χιόνι
ποδαράκια αποτυπώνει
λες και γράφει όπως χορεύει
γράμματα τρελά μπερδεύει
και έτσι, για να διασκεδάσω
προσπαθώ να τα διαβάσω:
-“Καλέ φίλε, τσίρι, τσίρι
κάνε μου ένα χατίρι
φίλεψέ με, τσίρι τσίρι
μία σταλίτσα ψωμοτύρι”.
Τώρα πια μαζί μου παίζει
και του κάνω το τραπέζι.
Θέτη Χορτιάτη
Καλέ Θεούλη,
εμείς είμαστε καλά.
Κάνε εσύ καλέ Θεούλη,
να ‘χουν όλα τα παιδάκια
ένα ποταμάκι γάλα
μπόλικα αστεράκια
μπόλικα τραγούδια.
Κάνε εσύ, καλέ Θεούλη,
να ‘ναι όλοι καλά
έτσι που κι εμείς να μη
νιώθουμε πολύ ντροπή
για την τόση μας χαρά.
Γιάννης Ρίτσος
Να ‘το το φεγγάρι πάλι
σαν ανθρώπινο κεφάλι
που του κόψαν τα μαλλιά του
και του πήραν τη λαλιά του.
Το φεγγάρι μοιάζει τώρα
σαν ρολόι δίχως ώρα,
σαν ματάκι από ελάφι
και σαν τρύπα από χρυσάφι.
Φεγγαράκι λυπημένο,
μοναχούλι μου, καημένο,
μόλις λίγο μεγαλώσω
θα ‘ρθω να σε ανταμώσω.
Φώντας Λάδης