Τρεις κοτούλες στην αυλή
άσπρη, μαύρη, παρδαλό
βρήκαν ένα σκουληκάκι
και τσιμπάνε η μία την άλλη.
Ευθύς τρέχει ο πετεινός
Κορδωτός, καμαρωτός.
Σαν τον είδανε, σκόρπισαν,
Το σκουλήκι παρατήσαν.
Και το βλέπει ο πετεινός,
ο μεγάλος στρατηγός,
Και ορμά για να το φάει.
Μ’ αυτό κρύβεται και…πάει.
Κική Γεωργίου
Από το Ανθολόγιο λογοτεχνικών κειμένων για το Νηπιαγωγείο
Ήρθαν τα νέφη του Βοριά,
στ᾿ αλόγατα καβάλα
και ξεπεζέψανε βαριά
στα όρη τα μεγάλα.
Καθένα σε κορφή κοντά
οχυρωμένο αχνίζει,
καθένα αστράφτει και βροντά
και πόλεμο αρχίζει.
Ρίχνουν για σκάγια τη βροχή,
για βόλια το χαλάζι
και πλημμυρά στην εξοχή
και τα σπαρμένα αρπάζει.
Βγαίνει ο γεωργός, αντί σπαθί,
μ᾿ ένα τσαπί και φτυάρι-
ποιος μπορεί ν ᾿ αντισταθεί
σε ορμητικό χειμάρρι;
Στρέφει τα μάτια στα ψηλά
και τον Θεό κοιτάζει,
το δάκρυ του κατρακυλά
Κλοκ, κλοκ, κλοκ, μ᾿ ένα θυμό
στην αυλή γυρνά η κλώσσα
με το φουντωτό λαιμό
και με τα παιδιά τα τόσα.
Κλώσσα, φίλη μου παλιά,
τι θυμώνεις σα ζυγώνω;
Δεν σου αγγίζω τα πουλιά
μόνο σου τα καμαρώνω.
Μια τα κράζεις τρυφερά,
κάτι που βρες να μοιράσουν,
μια από κάτω απ᾿ τα φτερά,
τα σκεπάζεις, να ησυχάσουν.
Γεώργιος Βιζυηνός
Τα νέφη αστράφτουν στο βουνό,
βροντούν και μπουμπουνίζουν,
σκεπάσανε τον ουρανό,
το κύμα φοβερίζουν.
Ο νέος ναύτης τραγουδεί
και το πανί του σιάζει:
«εγώ είμαι ελληνικό παιδί,
το νέφος δε με σκιάζει!»
Αγέρας πέφτει στα πανιά
τα σκίζει και τ᾿ αρπάζει
και συνταράζει τα σκοινιά
και το κατάρτι σπάζει.
Ο νέος ναύτης τραγουδεί,
παρών όπου προστάζουν:
«εγώ είμαι ελληνικό παιδί,
άνεμοι δε με σκιάζουν!»
Η θάλασσα λυσσομανά
και κυματεί κι αφρίζει
το πλοίο του καταπονά,
…
Τα ρόδια σου βαρύνανε
Θα σπάσουν τα κλαδιά
Λιγάκι ακόμα κράτα τα
Μικρούλα μου Ροδιά.
Ν’ανοίξουνε, να σπάσουνε
Σαν κόκκινη καρδιά
Να τα μαζέψω ανοίγοντας
Απλόχωρη ποδιά
Μέσα σε ένα μηλαράκι
βρήκα ένα σκουληκάκι
Θύμωσα τότε που λες
και του βάζω τις φωνές
Φίλε βγες από το μήλο
γιατί δεν θα σε έχω φίλο
Μα εκείνο ούτε κουνιέται ούτε σειέται ούτε λυγιέται
Με απορία το ρωτώ “γιατί κάνεις το κουφό;”
Μα επιτέλους μ’απαντάει
“όποιος τρώει δεν μιλάει!!!”
Στο σχολείο μία φορά
τα παιδάκια με χαρά
τραγουδούσαν χαρωπά
με χαμόγελα ζεστά.
Ήταν όλα τους μικρούλια
όμορφα και ζωηρούλια
δεν είναι άλλο πιά σχολείο
από τον νηπιαγωγείο.
Και όταν έρθει μεσημέρι
πιάνονται όλα από το χέρι
παραμύθι για να ακούσουν
πριν στο σπίτι τους γυρίσουν.
Πέρα δώθε στην αυλή
μα με προσοχή πολλή
παίζουν με τα κουβαδάκια
φτιάχνοντας μικρά πυργάκια.
Ήρθε η γλυκιά μανούλα
…
Η χελώνα και ο λαγός
συναντήθηκαν μια μέρα
και είπανε να παραβγούν
ποιός θα πάει πρώτος πέρα.
Ο λαγός που ήξερε
πόσο αργά πάει η χελώνα
ξάπλωσε ένα κοιμηθεί
δίπλα σε έναν αχυρώνα
Κούτσα- κούτσα μια και δυό
η χελώνα πρώτη φτάνει
χρόνια τώρα ο λαγός
μες στο παραμύθι χάνει.
Γιώργος Σακελλαρίδης
Κάθε Καθαρή Δευτέρα
ανοιξιάτικέ μου αέρα,
στα παιδιά μας λες: εντάξει
ο αετός σας θα πετάξει.
Φύσα αγέρα λεβεντιά
παίξ’ αετό με τα παιδιά
φεύγει ο αετός ψηλά
και στον άνεμο μιλά.
πιο μικροί και πιο μεγάλοι.
Ένας χάρτινος στρατός
ξάφνου κολυμπάει στο φως.
Του αγέρα οι…
Θεός τον ήλιο οδηγεί
που πρέπει ν᾿ ανατείλει,
πώς να περάσει από τη γη
το φως του να μας στείλει.
Θεός ορίζει τα ψηλά
ο ήλιος όταν σβήνει,
να φέγγουν τ᾿ άστρα τα πολλά
κι η κάτασπρη σελήνη.
Και τα λουλούδια, που χυτά
στη γη μοσκοβολούνε,
Θεός τα έμαθε κι αυτά
πότε και πού ν᾿ ανθούνε.
Και το μικρό-μικρό πουλί,
που ψάλλει στο κλωνάρι,
Θεός του είπε να λαλεί
να κελαηδεί με χάρη.
Θεός χαρίζει στα παιδιά
…