Στης γιαγιάς το περιβόλι
είναι μια πορτοκαλιά
που έχει πάνω πορτοκάλια
στρογγυλά και ζουμερά.
Σκαρφαλώνω σαν γατάκι
στα μεγάλα της κλαδιά
κόβω-κόβω πορτοκάλια
και γεμίζω μια αγκαλιά.
Ξαφνικά νιώθω ζαλάδα
εκεί που βρίσκομαι ψηλά
πίνω μια πορτοκαλάδα
κι είναι όλα μια χαρά.
Άγνωστος δημιουργός. Από το προσωπικό μου αρχείο. Για εκπαιδευτική χρήση.
Τσουλήθρες και τραμπάλες
για όλα τα παιδιά
μέσα στην πρασινάδα
η παιδική χαρά.
Ο μύλος και η κούνια
μ’ αρέσει πιο πολύ
από το ‘να στο άλλο πάω
σαν ξένοιαστο πουλί.
Άγνωστος δημιουργός. Από το προσωπικό μου αρχείο. Για εκπαιδευτική χρήση.
Είμαι ένα παιδάκι,
που χοροπηδά
κ’ είμαι μια ψυχούλα
κ’ είμαι μία καρδιά.
Έχω δύο ματάκια,
όλο που γελούν
και έχω δύο χειλάκια
που γλυκομιλούν.
Έχω μία μανούλα
που με λέει ανθό
και φιλιά μου δίνει,
να μην μαραθώ.
Έχω κι έναν ήλιο.
Αχ πως μ’ αγαπά!
Τόνε λέω πατέρα
και λαμποκοπά.
Γιώργης Κρόκος
Βροντές και αστραπές
μας φέρνει η καταιγίδα η φοβερή.
Μαζευόμαστε στα σπίτια μας
και γιαγιά μας λέει παραμύθια η καλή
και ο μπαμπάς από την αγορά
μας φέρνει κάστανα να ψήσουμε στη φωτιά
και οι τσοπάνοι από τα βουνά
μαζεύουνε τα πρόβατα στη στάνη
κοντά ο ουρανός άνοιξε ξανά
και ο ήλιος φέγγει τη γη θαμπά
και μεγάλη παίρνουν χαρά
τα παιδιά στη μικρή γειτονιά .
καταιγίδα όμορφη γλυκιά.
Στεργιανή Τερετίδου, Ελαιοχώρι Καβάλας
από την εφημερίδα “Ερευνητές” της Καθημερινής
Οι Μάγοι
Μια νύχτα κρύα σκοτεινή
γεμάτη από μυστήρια,
φθάσαν’ οι μάγοι στη σπηλιά
με κόπους και μαρτύρια.
Πλούσια δώρα στο Χριστό
γονατιστοί προσφέρουν,
και τη χαρά τους δεν μπορούν
να δείξουν όσο θέλουν.
Ποιήματα λαϊκής παράδοσης ή αγνώστου πατρός από τη προσωπική μας πείρα ή ιστολόγια του διαδικτύου που δεν αναφέρουν το συγγραφέα τους.
Μες στον καθάριο ουρανό
γυρνούνε τα αγεράκια
μαζεύουν όπου βρουν αχνό
τον κάνουν συννεφάκια.
μα αχνός όπου μαζευτεί
είναι νερό που τρέχει
και δεν μπορεί να κρατηθεί
για τούτο βρέχει βρέχει.
Στη γη η βροχή κατρακυλά
και γίνεται ρυάκι
τα ρυάκια σμίγουνε πολλά
και κάνουν ποταμάκι.
Μα το ποτάμι που ενωθεί
μ’ ένα ποτάμι άλλο
κάνει νερό πλατύ βαθύ
και ποταμό μεγάλο.
Και έτσι…
Μες την αχνόφεγγη βραδιά
πέφτει ψιλό-ψιλό το χιόνι,
γύρω στην έρμη λαγκαδιά
στρώνοντας κάτασπρο σεντόνι.
Ούτε πουλιού γροικάς λαλιά,
ούτ’ ένα βέλασμα προβάτου,
λες κι απλωμένη σιγαλιά είναι κει
ολόγυρα θανάτου.
Μα ξάφνου πέρα απ’ το βουνό
γλυκός σημάντρου ήχος γροικιέται,
ωσάν βαθιά απ’ τον ουρανό
μέσα στη νύχτα να σκορπιέται.
Κι αντιλαλεί τερπνά-τερπνά
…
Το μωρό μας το καλό
το αγκαλιάζω, το φιλώ.
Έχει μόνο ένα δοντάκι
και γελά σαν γεροντάκι.
Τι καλόκαρδο μωρό!
Φανταστείτε το γαμπρό.
Φανταστείτε τον πατέρα
και παππούλη κάποια μέρα.
Γιώργης Κρόκος.
Από το Ανθολόγιο Φθινοπωρινό για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας. Αναγνωστόπουλος Β.
Λέξη τη λέξη πλάθεται
το ποίημα, Ευθυμούλα,
όπως με στάλες γίνεται
και το νερό λιμνούλα.
Νότα τη νότα φτιάχνεται
και το γλυκό τραγούδι,
όπως με ανθοπέταλα
του κήπου το λουλούδι.
Και βελονιά τη βελονιά
το κέντημα τελειώνει,
όπως της γης το πράσινο
σπειρί σπειρί φυτρώνει.
Κύπρος Τόκας.
Από το Ανθολόγιο Φθινοπωρινό για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας, Αναγνωστόπουλος Β., Στολισμένη Τ., εκδόσεις. Καστανιώτη
Έφθασε ο καινούργιος χρόνος
φέρνει όνειρα κι ελπίδες
και στα στήθη μας ανάβει
πόθους, όνειρα κι ελπίδες.
Έφθασε ο καινούργιος χρόνος
φέρνει ως δώρο την ειρήνη
την αγάπη των ανθρώπων
της ψυχής τους τη γαλήνη.
Έφθασε ο καινούργιος χρόνος
θα μας γιάνει κάθε πόνο
θα μας διώξει κάθε θλίψη
και θα αφήσει ένα μόνο.
Την υγεία κι ευτυχία