Πρωί με την αυγούλα
οι χτίστες ξεκινάν
με κέφι και εργαλεία
ν άρχίσουν τη δουλειά.
Τρικ τρακ με καροτσάκι
φέρνουν τα υλικά
το χτίσιμο ν’ αρχίσουν
που ‘ναι όμορφη δουλειά.
Πατ πατ τοποθετούνε
τα τούβλα στη σειρά τ
ο σπίτι να ψηλώσει
να κάτσουν με χαρά.
Πλιτς πλατς το σοβατίζουν
με λάσπη και μυστρί
το σπίτι να ομορφύνει
να γίνει σαν κουκλί.
Τικ τακ θα του περάσουν
τις πόρτες στη σειρά
παράθυρα μεγάλα
για φως και ζεστασιά.
Τσικ τσακ με κεραμίδια
θα κάνουν τη σκεπή
να μη φοβάται ήλιο
και…
Με ανάλαφρη καρδιά
με όμορφα κεριά
παν στην εκκλησιά
τα καλά παιδιά.
Τα βλέπει από ψηλά
το καμπαναριό
και το λέει στον τρούλο
που ΄χει το σταυρό.
Τ’ ακούνε οι καμπάνες
και χτυπούν τρελά
πέρα δώθε βιαστικά
δώθε κείθε δυνατά.
Δέσ’ τα που ευλαβικά
μπήκαν με χαρά
άναψαν κερί
κάναν προσευχή.
Πως μοσχοβολάει
κάθε τι εκεί δα
Θεέ μου τι χαρά
μοσχοβόλησαν και αυτά.
Μ. Εδελστάιν
Από τις εκδόσεις Δίπτυχο “Καθημερινές δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο”, Αθήνα 1981.
Ο χειμώνας ήρθε,
με την παγωνιά
μάνα μου το τζάκι
καίει στη γωνιά.
Πες μου παραμύθια
όμορφα γιαγιά,
κάτι για λουλούδια,
κάτι για πουλιά.
Γιώργης Κρόκος (από την Ποιητική συλλογή “Παιδικά χαμόγελα” )
Από το βιβλίο “Καθημερινές δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο”, Εκδόσεις Δίπτυχο, Αθήνα 1989.
Στο βουνό ψηλά εκεί
είναι εκκλησιά ερημική.
το σήμαντρό της δεν κτυπά
δεν έχει ψάλτη ουδέ παπά.
Ένα καντήλι θαμπερό
και έναν πέτρινο σταυρό
έχει στολίδι μοναχά
το εκκλησάκι το φτωχό.
Άλλ’ ο διαβάτης σαν περνά
στέκεται και το προσκυνά
και με ευλάβεια πολύ
τον άσπρο του σταυρό φιλεί.
Επάνω στο σταυρό εκει
είναι εικόνα μυστική
μ᾿ αίμα την έγραψε ὁ Θεός
και την λατρεύει ὁ λαός.
Άγγελος Βλάχος
Τρεις φίλοι μου ψαράδες
που έμεναν στο Βόλο
τσακώνονταν για τα καλάμια
μια μέρα και ένα χρόνο.
και δώστου υπολογισμοί και δώστου τσακωμός
να βρούνε πόσα ψάρια
έχει ο ωκεανός.
Λέει ο πρώτος είναι πιο πολλά νομίζω από επτά
χωρίς να υπολογίσω τα ψάρια τα μικρά.
Λέει ο δεύτερος εγώ νομίζω είναι χίλια
χωρίς να υπολογίσω τα μύδια και τα στρείδια.
Και ο τρίτος…
Φύσηξε αέρας μαγικός,
βόρειος, νότιος και ανατολικός
πήρε γράμμα από τη λέξη.
Ποιος θα βρει τι μου’ χει κλέψει;
Αγνωστος δημιουργός. Από την προσωπική μας συλλογή. Μόνο για εκπαιδευτική χρήση
Βόσκει ο σπίνος
μες στο σκίνο
στο σφεντάμι, στη μυρτιά.
Τσίου, τσίου, τριτσίου της βίου
φτερουγίζει, τιτιβίζει
και από κάτω κελαρίζει
το νερό στη ρεματιά.
Από την ποιητική συλλογή του Βασίλη Ρώτα “Αυγούλα”
Από το βιβλίο του Βασίλη Αναγνωστόπουλου “Τάσεις και εξελίξεις της παιδικής λογοτεχνίας 1970 -1980”,Οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1983
Ψιλή βροχούλα έπιασε
κρύφτηκαν τα πουλάκια
και τρέξανε στο σπίτι τους
μούσκεμα τα παιδάκια.
Αμέσως εμφανίστηκαν
ένα σωρό ομπρέλες
μποτάκια και αδιάβροχα
βγήκαν από τις κασέλες.
Μα οι βροχή δυνάμωσε
έγινε μπόρα τώρα
μας ήρθε του φθινόπωρου
η μαγεμένη ώρα.
Άγνωστος δημιουργός. Από την προσωπική μας συλλογή. Μόνο για εκπαιδευτική χρήση.
Πόσο καλή μαζί μου
είν’ η σελήνη!
Κάνω ένα βήμα εγώ,
κάνει και εκείνη.
Στέκομαι εγώ
στέκεται αυτή.
Τρέχω
και εκείνη τρέχει.
Κι όταν φοβάμαι
την κοιτώ
και ο φόβος
πάει, φεύγει.
Μοιάζει με το σκυλάκι μου
που σέρνω από τον λουρί
και με μπαλόνι που κρατώ
στο χέρι απ’ την κλωστή.
Τζιάνι Ροντάρι
“Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και τη γη”, Εκδόσεις Τεκμήριο
Μες στη λαύρα της πυρής καλοκαιριάς
πού το βρίσκεις τόσο κέφι για σκοπό,
όλη μέρα τζιτζικάκι χαρωπό.
Τα σπασμένα πας να βγάλεις του χιονιά
και τυλίγεσαι τον ήλιο στα κλωνιά.
Δεν κοιτάς που λίγο ακόμα θα ψηθείς .
Είσαι κάρβουνο θα ανάψεις θα χαθείς.
Και αν αγάπησες την λαύρα την καυτή
και το θάνατό σου πλάνεψες με αυτή,
δεν κοιτάς το σπουργιτάκι που πετά
και τροφή του, το κορμάκι σου ζητά…
Δεν βαριέσαι……. το τζιτζίκι το τρελό
στα χαμένα μ’ άφησε ώρες να μιλώ.
Αχ σαν είσαι τη ζωής τραγουδιστής
…