Μια και το έφερε η…. προηγούμενη ανάρτηση έχει ενδιαφέρον να ρίξει κανείς μια ματιά στη “χωρίς βαρύτητα” ζωή των κοσμοναυτών της 13ης αποστολής Jeff Williams and Pavel Vinogradov.
Αυγ 28 2010
U2 και NASA ή πως η μουσική ενώνει
Οι U2 και η NASA δημιούργησαν ένα βίντεο για να σφραγίσουν τη συνεργασία τους. Το συγκρότημα πλησίασε τους υπέυθυνους της NASA και τους πρότεινε να συμπεριλάβουν έναν διάλογο με τους αστροναύτες τους ISS ( Διεθνής Διαστημικός Σταθμός) στις συναυλίες που δίνουν φέτος ανά την υφήλιο με τον τίτλο U2 360. Οι αστροναύτες συζήτησαν αρκετές φορές με το συγκρότημα πριν ηχογραφηθεί το βίντεο που συμπεριλαμβάνουν οι U2 στην παγκόσμια περιοδεία τους.
Τα μέλη του ΔΔΣ είναι ο αστροναύτης της NASA Μike Barratt, ο Καναδός Bob Thirsk, ο Ευρωπαίος Frank De Winne, ο γιαπωνέζος Koichi Wakata και οι Ρώσοι κοσμοναύτες Gennady Padalka and Roman Romanenko. Στη συναυλία στο Χιούστον του Τέξας (25/8/2010) ο τραγφουδιστής των U2 σχολίασε για τους αστροναύτες του ΔΔΣ :” Αυτοί οι άνθρωποι είναι αφοσιωμένοι στο να προσπαθούν να εξηγήσουν πώς υπάρχει αυτός ο πλανήτης στον κόσμο που αποκαλούμε σπίτι μας”. Από την πλευρά της NASA εξήγησαν ότι η συνεργασία είχε σαν στόχο να γίνει γνωστή στο ευρύ κοινό η ύπαρξη και η δουλειά του Δ Δ Σ.
Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός είναι ένας “μόνιμα επανδρωμένος” διαστημικός σταθμός με κοσμοναύτες από τις ΗΠΑ, την Ευρώπη, τον Καναδά, την Ιαπωνία και τη Ρωσία . Από το 1984 έγινε το μεγαλύτερο στον κόσμο σήμερα ειρηνικό επιστημονικό και τεχνολογικό πρόγραμμα, προϊόν συνεργασίας. Περισσότερες πληροφορίες για τον ΔΔΣ στα ελληνικά μπορεί να βρει κανείς εδώ και στα αγγλικά εδώ. Η ιστοσελίδα της NASA .
Αυγ 28 2010
Ο μαγικός Ορέστης του Χουβαρδά
Γράφει o Δημήτρης Κεραμεύς Ντουμπουρίδης μετά την παράσταση στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων, το Σάββατο 7/8/2010 και δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω , αφού και στο Θέατρο της ΕΗΜ στα Γιάννενα, την Τετάρτη 25 Αυγούστου ζήσαμε την εκεί παράσταση και γίναμε κοινωνοί των ίδιων συναισθημάτων.
“Ένα εικαστικό θαύμα. Μια εικαστική πανδαισία λόγου και κίνησης. Ένα απαύγασμα δεξιοτεχνίας και τελειότητας. Ιδού, ορισμένα μόνο, από τα συστατικά που κάνουν μια παράσταση αξέχαστη. Μια παράσταση που μπήκε ήδη στο πάνθεον των κλασσικών, πλην όμως ανατρεπτικών, παραστάσεων από τις αρχές του περασμένου αιώνα. Ο λόγος βέβαια για τον «Ορέστη» του Ευριπίδη δια χειρός Χουβαρδά. ………….. Εν αρχή βέβαια η μετάφραση του ποιητή Στρατή Πασχάλη, που «έπιασε» μια νέα δυναμική του Ευριπίδειου Λόγου, προσθέτοντας ειρωνική χροιά αλλά και ποιητική έξαρση σ’ ένα κατ’ εξοχήν ποιητικότατο έργο.Η σκηνοθεσία του Διευθυντή του Εθνικού έπεται αλλά και πρωτοπορεί. Στηριζόμενος σε ότι καλύτερο έχει αυτή τη στιγμή το Ελληνικό Θέατρο από πλευράς ανθρωπίνου δυναμικού, στο πολύ καλό, αισθητικά αλλά και λειτουργικά, σκηνικό αλλά και στον καθάριο λόγο της μετάφρασης επιχειρεί και στο τέλος καταφέρνει να παρουσιάσει μια μεταμοντέρνα παραγωγή, που δε μένει μόνο στα κλισέ που επιτυχώς αναπαράγει, αλλά βάζει τη σφραγίδα της σ’ ένα έργο που θα μείνει ως διδασκαλία για τις επόμενες γενιές. Ν’ αρχίσουμε πρώτ’ απ’ όλα απ’ τις καφκικές του επιρροές. Εμφανέστατες απ’ την αρχή ως το τέλος με πρώτο δείγμα τον Χορό που αρχίζει την περιπλάνησή του στο έργο ως αδαές συνονθύλευμα άσχετων και άμαθων νέων για να καταλήξει στην πορεία, συνένοχος, μάρτυρας και τέλος εκφραστής των επί σκηνής δρώμενων. Κατόπιν, τα στοιχεία του χωροχρόνου που εμπλέκονται και εν τέλει απορροφώνται και ξεβράζονται από όλους τους εμπλεκόμενους, χρησιμοποιώντας με επιτυχία μοναδική τα δυο σκηνικά ως χοάνη για να μπαίνουν και να βγαίνουν από το ένα στο άλλο, ως άλλη εύπλαστη μάζα που πλάθει όμως η ίδια τους χαρακτήρες της, δηλαδή τους χαρακτήρες, εν τέλει, της ίδιας της πλοκής. Αποστασιοποιημένο το «μέσα» σκηνικό, αυτό το διάφανο σπίτι, εξωστρεφές και μεγεθυσμένο, λόγω του πρώτου, το «έξω». Στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν με γνώση και σύνεση από τον σκηνοθέτη για να τονίσουν ακόμα περισσότερο τον ήδη «έγκλειστο» χαρακτήρα του έργου. Αν σε όλα αυτά προστεθούν και τα μεταμοντέρνα κλισέ που αναφέρθηκαν πιο πάνω, όπως η «κλοπή λόγου» αλλά και η «κλοπή σώματος», τότε θα πρέπει να μιλάμε για μια καινούρια, σαφέστατη, ενδιαφέρουσα και πλήρως δικαιωμένη οπτική του έργου. Του έργου, του οποίου η ουσία διακατεχόταν από την Ευριπίδεια φιλοσοφία. Δεν παρέκκλινε ούτε μια γραμμή απ’ αυτήν κι αν ξένισε, ίσως, σε κάποια σημεία ήταν η οπτική της ερμηνεία και όχι αυτή καθ’ αυτή η ίδια. Με δανεισμένη την οπτική από το Θέατρο του Παραλόγου, εδώ μπαίνει και ο Κάφκα, αλλά και σαφέστατα επηρεασμένη από το Θέατρο του Μπέκετ και του Πίντερ, ο Χουβαρδάς στήνει τον καμβά του προσεκτικά, με λατρεία στην λεπτομέρεια και μην αφήνοντας τίποτα στην τύχη. Από τη μουσική του Μανόλη Καλομοίρη ταιριασμένη εντελώς με τα δρώμενα, από τη χρήση της στατικής τραπεζαρίας, από το πάγωμα του χρόνου, από τους φωτισμούς του Λευτέρη Παυλόπουλου, από τις άψογες ερμηνείες, δουλεμένες μία προς μία για το γενικό άψογο αποτέλεσμα, ο Χουβαρδάς δεν αφήνει τίποτα να «πέσει κάτω», αντιθέτως ανάγει το Θέατρο, στην περίπτωσή μας τον «Ορέστη», ως την, έτσι κι αλλιώς, Μητ(έ)ρα όλων των Τεχνών.Όλα τα άλλα έπονται. Όχι όμως και οι ερμηνείες όλων, οι απίστευτες ερμηνείες όλων των συντελεστών, οι ερμηνείες που εμπεριείχαν άψογο συντονισμό λόγου / κίνησης, οι ερμηνείες που μάγευαν διότι αξιοποιούσαν τα μέγιστα των δυνατοτήτων των ηθοποιών. Χορού και Ρόλων. Πόση στ’ αλήθεια δουλειά έγινε; Πόσος στ’ αλήθεια χρόνος δαπανήθηκε; Διότι αυτό που είδαμε το βράδυ του Σαββάτου στο Αρχαίο Θέατρο των Φιλίππων ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Πέρα από κάθε σκέψη και ανάλυση. Ήταν η απόλυτη ευδαιμονία, η απόλυτη σκέψη, η απόλυτη αγαλλίαση. Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο. Η γλυκύτητα, η σκηνική ομορφιά, η ενδυματολογική προσέγγιση του έργου είχαν κάτι από το Θέατρο του Παύλου Μάτεσι. Ο «Φύλακας Άγγελος», ο Ναύτης στον «Ραμόν Νοβάρο», ο Μαιτρ στην «Τελετή» ήταν εκεί απόλυτα συνυφασμένοι με το λόγο του Ευριπίδη. Με τη μαγική μπαγκέτα του Χουβαρδά μετουσιώθηκαν, εναρμονίστηκαν πλήρως με το περιβάλλον του «Ορέστη» και μας έδωσαν μια παράσταση που θα θυμόμαστε για χρόνια. Συνεχίστε να διαβάζετε »
Αυγ 27 2010
Αναπάντητα ερωτήματα ή πώς κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου
Αναρωτιέται ο τραγουδοποιός : Δεν ξέρω τι να πω στα παιδιά που με κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά και ρωτάν:
Γιατί θα πρεπει στα 18 μου να επιλέξω το επάγγελμα που θα κάνω μέχρι να γίνω 70 χρονών; Η απάντηση ,βέβαια, είνα ιδιαίτερα απλή . Για να αισθανθούν ανακούφιση οι γονείς ότι έπραξαν το χρέος τους ως γονείς και βοήθησαν τα παιδιά τους, τα “ώθησαν” να πάρουν αποφάσεις (μια και πάντα όλοι κόπτονται ότι η απόφαση είναι του 18 χρονου). Ενώ στην ουσία τα κατεύθυναν να πράξουν αυτό που ο ίδιοι θεωρούν σωστό και κατάλληλο για τα παιδιά τους, γιατί αυτοί ως γονείς ξέρουν καλύτερα. Το όνειρο του νεοέλληνα είναι να τελειώσει μια πανεπιστημιακή σχολή το παιδί του μετά την οποία θα αναζητήσει εργασιακή απορρόφηση στο δημόσιο. Πέρα από το ότι δείχνουμε ως λαός ότι δεν έχουμε αντιληφθεί τις ανατροπές που ήρθαν και έπονται, δεν έχουμε αλλάξει καν νοοτροπία, δεν διαφέρουν και πολύ οι σημερινοί γονείς του 2010 από αυτούς του 1984 ή και αυτούς του 1977 για να μην πάω παλιότερα.
Τι είναι αυτό που ωθεί 18χρονα παιδιά να αναζητούν την εργασιακή ασφάλεια και σταθερότητα από την τρυφερή αυτή ηλικία; Την ίδια στιγμή που θα έπρεπε να τα απασχολεί η διεύρυνση των γνώσεών τους , η ενασχόληση με θέματα και επιστήμες ή τέχνες που πραγματικά τα ενδιαφέρουν και όχι να δίνουν ραντεβού με την επαγγελματική αποκατάσταση. Το άγχος και η πίεση με την οποία φορτίζονται οι νέοι από τα μικράτα τους. Η ανασφάλεια και η αγωνία για το αβέβαιο μέλλον που οι μεγάλοι πιπιλίζουν αναμασώντας την ίδια καραμέλα επί χρόνια.
Για ποιο λόγο οι γονείς βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση; Αφού το μόνο που επιδιώκουν είναι το καλό και η ευτυχία των παιδιών τους; Ποιοι είναι οι λόγοι, οι αιτίες και ποιες οι αφορμές που δεν τους αφήνουν να απομακρυνθούν από νοοτροπίες και τάσεις του παρελθόντος;
Αυγ 23 2010
«Θα ‘ρθει μια μέρα που θ’ αλλάξουν όλα;»
Θ.Τερζόπουλος,Προμηθέας
…. «Η ίδια η Ελλάδα είναι η πέτρα, αντιδιαλεκτική όπως η τραγωδία. Πολλαπλασιάστηκε σε “πρόσωπα” με αγωνιώδη χαρακτηριστικά, αποξηραμένα, φορτισμένα από μια αρχαία συγκίνηση….».
Λόγια του Θόδωρου Τερζόπουλου, σκηνοθέτη και ιδρυτή της ομάδας ΑΤΤΙΣ το 1985 .
«Χρόνια ολόκληρα ο Θ. Τερζόπουλος δουλεύει στο εξωτερικό. Είναι περισσότερο γνωστός και αναγνωρισμένος εκεί απ’ ό,τι στην Ελλάδα».
Και συνεχίζει:
«Στο εξωτερικό οι θεατές έρχονται διαβασμένοι. Δεν βιάζονται να δοξάσουν ή να απορρίψουν. Στην Ελλάδα το σύστημα μικραίνει τα πράγματα…….. Με απούσα τη διάθεση εκπαίδευσης, χωρίς ικανότητα πρόσληψης και σύνθεσης, οι θεατές επιθυμούν να ακούσουν την ιστοριούλα και να δακρύσουν. Θέλουν δηλαδή την κατάργηση της γλώσσας προς όφελος του συναισθηματικού λόγου. Σκόπιμα δημιουργώ ρωγμές και σκοτεινά σημεία. Θέλω ο θεατής να σκεφτεί, να ταραχτεί».
Θεωρεί ότι η προσαρμογή και δημιουργία “γλυκών και οικείων” οδηγεί σε εφήμερα κατασκευάσματα που δεν εξελίσσσονται στο χρόνο, κοινώς ανεμοσκορπίσματα.
« Οι νέοι πρέπει να επιμένουν αναζητώντας προσωπικό στίγμα».
Διαβάζοντας τη συνέντευξη σκέφτηκα ότι θα μπορούσαν τα λεγόμενα κάλλιστα να αφορούν και την εκπαίδευση μια και τείνουμε προς το αν-εκπαίδευτοι αλλά και α-παίδευτοι, επιδεικνύοντας μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το εύπεπτο.
Κρατώ τη διαρκή εξέλιξη και τον “δια βίου” επαναπρισδιορισμό των προσωπικών αναζητήσεων.
Τα αποσπάσματα είναι από τη συνέντευξη του Θ.Τερζόπουλου στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.
Αυγ 22 2010
Η πανσέληνος του Αυγούστου
Ενενήντα αρχαιολογικοί χώροι και μουσεία σε όλη τη χώρα συμμετέχουν στις φετινές εκδηλώσεις της αυγουστιάτικης Πανσελήνου, που διοργανώνει τα τελευταία χρόνια το Υπουργείο Πολιτισμού. Οι εκδηλώσεις για την τελευταία πανσέληνο του καλοκαιριού θα πραγματοποιηθούν στις 24 Αυγούστου 2010, ημέρα Τρίτη, από τις 19:00μ.μ έως 01:00π.μ.
Η Είσοδος είναι Ελεύθερη!!
Αυγ 21 2010
Το ταξίδι …
Το ταξίδι στο χρόνο αποδεικνύεται για κάποιον πολύ δύσκολη υπόθεση, μια απρόσμενη περιπέτεια. Απόλαυση είναι αυτός ο Scrat της Εποχής των παγετώνων 1,2,3 και 4 που θα κυκλοφορήσει το 2012. Αναμένουμε!
ΥΓ το βίντεο μπορεί να παρουσιαστεί και στις μικρές τάξεις με …. μα τι λέω Σαββατόβραδο είναι , από Δευτέρα πάλι…
Αυγ 17 2010
Το καναδικό όραμα για την εκπαίδευση
Από το ning edupln το παρακατω οπτικοακουστικό κομμάτι. Δημιουργήθηκε από το New Brunswick Department of Education του Καναδά, για να προκαλέσει συζήτηση ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς της δημόσιας εκπαίδευσης στο New Brunswick. Ο 21ος αι. παρέχει μοναδικές προκλήσεις για την εκπαίδευση παγκοσμίως ( εδώ στα βαλκάνια φτάνει ο απόηχος). Για να ακολουθήσουμε την παγκόσμια αλλαγή, πρέπει να επικεντρωθούμε σε νέες δεξιότητες και η δημόσια εκπαίδευση να προσαρμοστεί ώστε να “κρατήσει” τους μαθητές.
Βλέποντας το πρώτο μέρος του θυμήθηκα ένα άρθρο της terra computerata , “Όσα δεν ξέρει ένας δεκάχρονος” . Οι συσκευές που αντιπροσώπευαν τη ζωή μας μέχρι σχεδόν χθες, σήμερα πλέον δεν υπάρχουν. Πόσο μάλλον ο τρόπος που διδάσκουμε.
Περισσότερα εδώ.
Αυγ 17 2010
«Δύσκολες» ταινίες, «Inception», του Κρίστοφερ Νόλαν
«Inception», ένας γρίφος για θεατές
Με την «ανεξιχνίαστη» πλοκή του, το νέο φιλμ του Κρίστοφερ Νόλαν έχει προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον στο κοινό«Μπαμπά, τι νομίζεις ότι σήμαινε όταν το τοτέμ άρχισε να κουνιέται πέρα δώθε;» Πολλοί γονείς θα ακούσουν δύσκολες ερωτήσεις σαν κι αυτήν καθώς θα βγαίνουν από το σινεμά έχοντας δει το «Ιnception» (στην Ελλάδα θα αρχίσει να προβάλλεται στις 24/8). Μερικοί αναπόφευκτα θα απαντήσουν: «Εεε… τι ακριβώς έκανε το τοτέμ;» προκαλώντας μεγάλη απογοήτευση στα βλαστάρια τους.
Ακόμα και ο Λεονάρντο ντι Κάπριο, πρωταγωνιστής της περίπλοκης ταινίας του Κρίστοφερ Νόλαν, έχει προτρέψει τους θεατές να δουν δυο φορές το «Inception». Πιστεύει ότι η δεύτερη φορά αποσαφηνίζει τα δύσκολα σημεία της πλοκής και επιτρέπει να αναδειχτούν καλύτερα οι ερμηνείες. Απορημένοι θεατές που δεν έχουν τον χρόνο να πάνε να ξαναδούν την ταινία αναζητούν απαντήσεις στο twitter, όπου το φιλμ επανειλημμένα εμφανίζεται στην κορυφή της λίστας με τα πιο πολυσυζητημένα θέματα.
Το θρίλερ, που εκτυλίσσεται εν πολλοίς μέσα στον εγκέφαλο των πρωταγωνιστών του στη διάρκεια του ύπνου, μοιάζει πολύ στη δομή του με βιντεογκέιμ. Στήνει έναν κόσμο όπου η αφήγηση είναι αναστρέψιμη και πολλά πράγματα μπορούν να συμβαίνουν την ίδια στιγμή, με διαφορετικές ταχύτητες.
Η συζήτηση στο Ιντερνετ εστιάζει ως επί το πλείστον στο νόημα των διαφορετικών ονειρόκοσμων που έχει δημιουργήσει ο Νόλαν. Η πραγματική δεξιοτεχνία του Νόλαν, από εμπορική άποψη, είναι ότι δημιούργησε μια ταινία που ήδη λειτουργεί σαν το κομπιούτερ γκέιμ που πιθανότατα θα γίνει σύντομα.
Η τέχνη τού να προκαλείς το κοινό με μια ανεξιχνίαστη πλοκή ή μια ανατρεπτική αφηγηματική τεχνική έχει μακρά και ένδοξη ιστορία, σύμφωνα με τον κριτικό του Observer Φίλιπ Φρεντς.
«Πολίτης Κέιν» (1941). Σήμερα φαίνεται αφηγηματικά προσιτή, αλλά όταν άρχισε να προβάλλεται η περίφημη ταινία του Ορσον Ουέλς, βασισμένη χαλαρά στη ζωή του μεγιστάνα του Τύπου Ουίλιαμ Ράντολφ Χερστ, το κοινό μπερδεύτηκε από την ασυνήθιστη δομή της και το καινοτόμο εύρημα ενός ψυχολογικού κλειδιού, της λέξης «Rosebud», που πλαισιώνει την αρχή και το τέλος του φιλμ.
«Blow-Up» (1966). Στην ταινία του Αντονιόνι, ο Ντέιβιντ Χάμινγκς ερμηνεύει έναν Αγγλο φωτογράφο που πιστεύει ότι υπήρξε μάρτυρας ενός εγκλήματος. Ο θεατής δεν είναι ποτέ σίγουρος, παρότι πρόσφατα εξετάστηκαν φωτογραφίες που είχαν τραβηχτεί στη διάρκεια των γυρισμάτων και έδειξαν ότι πράγματι υπήρχε ένα όπλο στην κρίσιμη σκηνή.
«2001: Οδύσσεια του Διαστήματος» (1968). Στην ταινία του Κιούμπρικ, σε σενάριο του Αρθουρ Κλαρκ, ένα παράξενο αντικείμενο ανακαλύπτεται στη Σελήνη και οδηγεί σε μια διαστημική αναζήτηση για την καταγωγή του ανθρώπινου είδους και του σύμπαντος.
«The Matrix» (1999). Το θρίλερ των αδελφών Γουατσόβσκι έχει πρωταγωνιστή έναν χάκερ, ο οποίος μαθαίνει πως δεν ζει στον πραγματικό κόσμο. Η ανθρωπότητα έχει αιχμαλωτιστεί από μηχανές που παγιδεύουν το μυαλό των θυμάτων τους μέσα σε μια τεχνητή πραγματικότητα που αποκαλείται Matrix.
«Mulholland Drive» (2001). Η σουρεαλιστική ιστορία του Ντέιβιντ Λιντς έχει ως πυρήνα ένα αυτοκινητικό δυστύχημα στο Μαλχόλαντ Ντράιβ του Λος Αντζελες, όπου μια γυναίκα χάνει τη ζωή της. Η ταινία ήταν σχεδιασμένη ως τηλεοπτική σειρά και μεγάλο μέρος του μυστηρίου της θεωρείται πως οφείλεται στο ότι ο Λιντς συμπύκνωσε την ιστορία στα πιο βασικά της στοιχεία.
