Ιούν 29 2019

Υπάρχει και μια εκπαίδευση – Βαγγέλης Ιντζίδης (29/6/2019)

Υπάρχει και μια εκπαίδευση στην οποία οι μαθητές επεξεργάζονται την πραγματική απόδειξη από τη μετακίνηση του δασκάλου τους με ταξί.

Υπάρχει και μια εκπαίδευση - Βαγγέλης Ιντζίδης

Υπάρχει και μια εκπαίδευση στην οποία οι μαθητές έχουν

(1) να βρουν λέξεις και φράσεις που σχετίζονται με χρόνο

(2) να διακρίνουν σε αυτές τις λέξεις και φράσεις πότε ο χρόνος συνδέεται με τη διαδικασία της μετακίνησης (Έναρξη αναμονής) και πότε μετασχηματίζεται σε αξία χρηματική(έναρξη νόμιμης απόδειξης- λήξη νόμιμης απόδειξης)

(3) να προσδιορίσουν ποιοι συμμετέχουν έμμεσα και ποιοι άμεσα σε αυτή τη διαδικασία και αν υποδηλώνεται μια ιεραρχία ανάμεσά τους (Περιφέρεια Αττικής – ΔΟΥ Παλαιού Φαλήρου – ΑΔΗΜ – Ιωάννης/Εκμεταλλευτής)

(4) να βρουν λέξεις και συντομογραφίες οι οποίες δημιουργούν ένα σημασιολογικό πεδίο (λόγου χάρη ΔΟΥ – ΦΠΑ κ.λπ.)

(5) να φτάσουν την επεξεργασία τους ίσαμε την ονοματοποίηση (από τη γραμματική κατηγορία ρήμα στη γραμματική κατηγορία όνομα – εκμεταλλεύομαι – εκμεταλλευτής) μα και ίσαμε

(6)στην οργάνωση μιας συζήτησης γύρω από την έννοια της αμοιβής και του χρόνου…(για παράδειγμα» Σε ποιες περιπτώσεις ο χρόνος πρέπει να αμείβεται και γιατί;»). στη διεπαφή της γλωσσικής αγωγής με την εκπαίδευση στην ιδιότητα του δημοκρατικού Πολίτη

Υπάρχει μια εκπαίδευση που σχεδιάζει με αφορμή αυτή την απόδειξη εξαιρετικά μαθηματικά προβλήματα…
Υπάρχει μια εκπαίδευση που οι φοιτητές μπορούν

να αναλύσουν την επικοινωνία στο συνεχές προφορικός – γραπτός λόγος γύρω από αυτή την απόδειξη

(2) να εντοπίσουν τη διακειμενικότητα την ένταξη δηλαδή της απόδειξης σε ένα δίκτυο κειμένων οπως είναι οι αναφερόμενοι νόμοι)

(3) να εντοπίσουν το πώς προσδιορίζονται οι κοινωνικοί δράστες σε αυτή την απόδειξη (υπερπροσδιορισμένου, επωφελούμενοι κ.λπ.)

(4) να συζητήσουν τις γραμματικές και τις λεξικές μεταφορές

(5) να εντοπίσουν τις νομιμοποιητικές πρακτικές της διαδικασίας

(6) να συζητήσουν τη γραμματική της εμπειρίας (Συστημική Λειτουργική Γραμματική) σε σχέση με το περικείμενο της κουλτούρας και το περικείμενο της περίστασης κ.ά.

ΚΑΙ

Υπάρχει μια εκπαίδευση όπου στον 21ο αιώνα επιμένει κάποιος ότι ο διορθωτής στον υπολογιστή κάνει κακό στα παιδιά (λες και πρόκειται να σταματήσει την εξέλιξη)…και πάλι προσοχή για την ορθογραφία υπάρχουν εξαιρετικά σύγχρονοι τρόποι άσκησης/σπουδής…

Υπάρχει μια εκπαίδευση όπου το θετικό και το αρνητικό αξιολογείται επί τη βάσει ασκήσεων του τύπου (που έχουν δοθεί καθ’ υπερβολή στο δημοτικό και όχι μόνον): Να κλιθούν ο βοσκός, ο άνθρωπος και ό,τι άλλο του φανεί καθενός…-Προσοχή κανείς δεν λέει ότι δεν χρειάζονται τα κλιτικά παραδείγματα αλλά με μια γραμματική εργαλείο για να αναλυθεί η ανθρώπινη εμπειρία κι όχι μια γραμματική αποκομμένη πλήρως από τη γλωσσική χρήση και την άσκηση σε επίπεδα ύφους και κειμενικά είδη…μια γραφειοκρατική μηχανική δεν είναι γραμματική

Υπάρχει η εκπαίδευση και υπάρχει και η άμωμος μούχλα…

΄Εχουν οργανωθεί διάλογοι για την Παιδεία από εποχής Τρίτση και μέχρι πρόσφατα (η Επιτροπή του Εθνικού Διαλόγου για την Παιδεία) με πολλές άλλες ενδιάμεσα αλλά και πολλές παλαιότερα… ένα βήμα μπροστά και πάλι στα ίδια…»Θα κάνουμε αρχαία από μετάφραση ή όχι…Θα βάλουμε αυτό το μάθημα ή όχι…» ζητήματα που θα έπρεπε να είχαν λυθεί στο πλουραλιστικό, συμπεριληπτικό σχολειό.

Αλλά το σχολείο ότι θα είναι – αν και υποχρεωτικό – χωρισμένο σε τάξεις και μαθήματα και η γνώση πάει πότε με το κιλό της φωτοτυπίας και πότε με το κιλό των αμάσητων που καταπίνονται σελίδων δεν φαίνεται να απασχολεί εδώ κανέναν και ο κόσμος γύρω μας πειραματίζεται, τολμά να εκπαιδεύσει τα παιδιά να βλέπουν και να ακούν…να βλέπουν και να ακούν – δις (στη Σουηδία και στην Αυστραλία δοκιμάζονται σχολεία δίχως τάξεις και ένα στεγανοποιημένο Πρόγραμμα Σπουδών)

Υπάρχει και μια εκπαίδευση για την οποία κανένα παιδί δεν είναι πρόβλημα αλλά το σχολείο είναι πάντα ένα πρόβλημα προς επίλυση…

Βαγγέλης Ιντζίδης

ΥΓ Και μπορεί να μου πει κάποιος/α ότι αυτά δεν γίνονται σε τάξεις με δυσκολεμένα παιδιά…

Ανταπαντώ με υλικό που έχουμε συγκεντρώσει και από τάξεις πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας πως τα παιδιά που αμέσως «μπαίνουν» σε τέτοια μαθήματα είναι τα παιδιά που έχουν δυσορθογραφία ή έχουν αξιολογηθεί στο φάσμα κάποιας μαθησιακής δυσκολίας…Σε κάθε περίπτωση η όποια δυσκολία συνεχώς δουλεύεται και ΑΣΦΑΛΩΣ υπάρχουν και άλλες δραστηριότητες και με άλλο υλικό για κάθε παιδί… και όχι όλα στον Προκρούστη…
Υπάρχει μια εκπαίδευση που εξασφαλίζει εναλλακτικές ΚΑΙ ισοδύναμες διαδρομές εισόδου και εξόδου σε αυτή και σε όλη τη διάρκεια της ζωής του μαθητή, του φοιτητή, του εκπαιδευόμενου και υπάρχει και μια εκπαίδευση που αποκλείει και περιθωριοποιεί. Υπάρχει μια εκπαίδευση που έχει θετικές συνέπειες στην Κοινωνία και κοστίζει υλικά και άυλα.

22 Σχόλια

Ιούν 23 2019

Shakespeare in Art

Συντάκτης: κάτω από θέατρο,τέχνη και με ετικέτα: ,

Ο βάρδος όπως τον είδαν οι William Blake, Henry Fuseli, George Cruikshank, Robert Smirke, and Franz Marc.

scene from Macbeth, Henry Fuseli, 1785

Scene from A Midsummer Night’s Dream (Oberon, Titania and Puck with Fairies Dancing), William Blake, ca. 1825

Scene from The Tempest (Caliban), Franz Marc, 1914

Scene from The Tempest, unknown artist, 18th centur

22 Σχόλια

Δεκ 24 2016

Παραμονή της Γέννησης

Συντάκτης: κάτω από Γενικά

Caravaggio, 1609, The Nativity with Sts Francis and Lawrence

Caravaggio, 1609,
The Nativity with Sts Francis and Lawrence

1o

Στον όγκο του χρόνου υπάρχει η στιγμή.
Επίσημη την τοιμάσαμε, τη θελήσαμε,
τοιμάσαμε την έκσταση, θελήσαμε τον θαυμασμό.
τοιμάσαμε την ανάταση, θελήσαμε τη χαρά,
τοιμάσαμε τη γιορτή, θελήσαμε τον εαυτό μας
γεμάτον έκσταση, θαυμασμό και χαρά.

«Εν ανθρώποις ευδοκία».
Βγαίνουν οι άνθρωποι,
λαλούν οι άνθρωποι στην παγερή έναστρη νύχτα
που λάμπει ιώδης και μαύρη,
κρυστάλλινη, διαυγής, διάφανη, άυλη.

Οι άνθρωποι είναι πολλοί μαζί
και μιλούν, γελούν κι απαντούν ο ένας στον άλλο,
πηγαίνουν ν’ ακούσουν και δεν ακούν
τη φωνή του ανθρώπου καν μέσα τους.
Ήσυχοι, κουρασμένοι, ανύποπτοι,
στέκονται και περπατούν, διαβαίνουν.
Οι άνθρωποι είναι γελαστοί.

Αύριο είναι γιορτή,
αύριο είναι διασκέδαση,
αύριο είναι ανάπαψη.
Οι άνθρωποι χαίρονται, χαίρονται,
πηγαίνουν, περπατούν, διαβαίνουν,
βλέπουν ό,τι έμαθαν να βλέπουν.

Ζωή Καρέλλη, Παραμονή της Γέννησης (1), Από τη συλλογή Πορεία (1940)

22 Σχόλια

Σεπ 20 2016

Επιστροφή σε νερά ταξιδεμένα

Συντάκτης: κάτω από εκπαίδευση,Πολυτροπική αφήγηση και με ετικέτα:

baobab
Όλα είναι αλλιώς και μετά από καιρό είναι περίεργο συναίσθημα να επιστρέφεις ενώ συνάμα τα νερά είναι γνωστά. Πολλές οι βελτιώσεις της πλατφόρμας και οι δυνατότητες πια.
Νέα σχολική χρονιά, νέα τάξη, αλλά όλα συνδέονται και παρότι οι αφρισμένες θάλασσες της Ε΄ είναι πολυταξιδεμένες, επανέρχεσαι για να ανασυντάξεις τους χάρτες πλοήγησης και να ξεσκονίσεις τους αστρολάβους.

To ...μπαομπαμπ και ο πλανητης ε΄ from leniw b

22 Σχόλια

Σεπ 10 2014

Αφηγηση ιστοριων Ι

Yπαρχει μια παγκοσμια δομη στις ιστοριες που δημιουργουμε και αφηγουμαστε, οπως την σχηματοποιησε ο Gustav Freytag. Την αποκαλεσε «δραματικη αψιδα» (dramtic arc).

Δομη μιας ιστοριας:

  • παραθεση δεδομενων
  • αυξανομενη ενταση στη δραση
  • κλιμακωση
  • πτωση της εντασης
  • επιλυση
Τα δυο συναισθηματα που δημιουργουνται κατα το ακουσμα αφηγησεων ειναι: αγωνια και ενσυναισθηση.
Παρατηρηθηκε αυξηση της κορτιζολης, μιας ουσιας του εγκεφαλου που ειναι υπευθυνη για την εστιαση της προσοχης μας. Οσο περισσοτερη αγωνια αισθανεται ο ακροατης, τοσο περισσοτερη κορτιζολη απελευθερωνεται και η προσοχη του εντεινεται προς τα ερεθισματα που δεχεται.
Η δευτερη ουσια που απελευθερωνει ο εγκεφαλος ονομαζεται οξυτοκινη και συνδεεται με τη φροντιδα, τη συνδεση που νιωθουμε με αλλους ανθρωπους και την ενσυναισθηση. Οσο περισσοτερη οξυτοκινη απελευθερωνεται τοσο περισσοτερο συμπασχουμε με αλλους ανθρωπους.Οι ιστοριες εχουν μεγαλη δυναμικη. Μας μεταφερουν στους κοσμους που δημιουργουν αλλοι ανθρωποι -ειτε στο παρον, ειτε στο παρελθον- αλλα καθως το κανουν αλλαζουν τον τροπο με τον οποιο λειτουργει ο εγκεφαλος  και δυνητικα τη χημεια του εγκεφαλου μας και αυτο μας κανει κοινωνικα οντα.

 

22 Σχόλια

Αυγ 08 2014

ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΥ ΚΑΙ Η ΣΟΥΠΕΡ ΣΕΛΗΝΗ

super moon 7_14

© Κώστας Εμμανουηλίδης

Γράφει ο  Διονύσης Σιμόπουλος για την αυγουστιάτικη πανσέληνο, που θα είναι μεγαλύτερη και λαμπρότερη. Μα θα πρέπει να κοιτάς τον ουρανό για να τη δεις.

«Τις δύο πρώτες εβδομάδες του Αυγούστου, μετά τα μεσάνυχτα, μας επισκέπτεται απαρέγκλιτα μια «βροχή διαττόντων» με έξαρση γύρω στις 12 Αυγούστου κάθε χρόνου. Την περίοδο αυτή, μια ροή σωματιδίων μερικών δεκάδων διαττόντων την ώρα σχηματίζουν την «Βροχή των Περσείδων». Η «βροχή» αυτή ονομάζεται έτσι επειδή τα μετέωρα αυτά φαίνονται ότι προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Περσέα. Φέτος, όμως, οι Περσείδες δεν θα φανούν τόσο λαμπεροί γιατί στις 10 Αυγούστου θα έχουμε επίσης και την «Σούπερ Πανσέληνο» του Αυγούστου που συμπίπτει με το περίγειο της Σελήνης (356.896 χλμ.). Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.

Και πρώτα απ’όλα ας δούμε τι σημαίνει αυτό που ορισμένοι ονομάζουν «Σούπερ Πανσέληνο». Όπως ξέρετε η μέση απόσταση της Σελήνης από τη Γη (από κέντρο σε κέντρο) είναι 384.400 χλμ., ενώ στο περίγειό της βρίσκεται περίπου σε απόσταση 356.410 χλμ. και στο απόγειό της στα 406.697 χλμ. Υπάρχει δηλαδή μια διαφορά 50.000 χλμ. περίπου μεταξύ περιγείου και απογείου. Επόμενο είναι ότι στο περίγειό της η Σελήνη φαίνεται μεγαλύτερη απ’ ότι στο απόγειο, όπως επίσης κάποιο από τα 12 περίγεια ενός έτους θα είναι το πλησιέστερο και άρα η Σελήνη θα φαίνεται ως μεγαλύτερη του έτους ιδιαίτερα μάλιστα εάν συμπέσει την ίδια ημέρα να έχουμε και Πανσέληνο, όπως συμβαίνει φέτος.

Η σύμπτωση αυτή δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο αλλά ούτε και κάτι το συνηθισμένο αφού συμβαίνει κατά μέσον όρο κάθε 400 περίπου ημέρες. Στο περίγειό της η Σελήνη φαίνεται 14% μεγαλύτερη και κατά 30% περίπου πιο λαμπερή. Παρ’ όλα αυτά επίδραση της Σελήνης είναι αμελητέα αφού την Κυριακή τα νερά της θάλασσας δεν πρόκειται να ανέβουν περισσότερο από μερικά μόνον εκατοστά. Το γεγονός όμως του περιγείου δεν έχει σχέση με το πόσο μεγάλη φαίνεται όταν βρίσκεται κοντά στον ορίζοντα. Αυτό οφείλεται αποκλειστικά και μόνο σε οπτική απάτη, αφού στον ορίζοντα η Πανσέληνος μπορεί να συγκριθεί με διάφορα άλλα χαρακτηριστικά που βρίσκονται εκεί, όπως δέντρα, κεραίες και διάφορα κτίσματα. Μ’ αυτόν τον τρόπο ο εγκέφαλος του παρατηρητή παρασύρεται να πιστέψει ότι η Πανσέληνος είναι μεγαλύτερη στον ορίζοντα απ’ ό,τι όταν βρίσκεται ψηλά στον ουρανό.

Όσον αφορά τώρα την βροχή των Περσείδων αυτή οφείλεται στα σωματίδια που αφήνει πίσω του ο κομήτης Σουίφτ-Τατλ. Ο κομήτης αυτός, όπως και όλοι οι κομήτες, κατά τη διέλευσή τους από τη Γη αφήνουν πίσω τους τεράστιες ποσότητες σωματιδίων σκόνης, που είναι σχετικά μαζεμένα μαζί σε ομάδες και τέμνουν πολλές φορές την τροχιά της Γης. Όταν η Γη συναντάει μια τέτοια ομάδα σωματιδίων τα έλκει και τότε αυτά εισέρχονται στην ατμόσφαιρά μας με ρυθμό 40 έως 70 αντικειμένων την ώρα. Σε εξαιρετικές περιπτώσεις και ιδιαίτερα έπειτα από κάποια πρόσφατη διέλευση ενός κομήτη ο ρυθμός αυτός μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα χίλια μετέωρα την ώρα. Από αυτά τα μετέωρα ένας πολύ μικρός αριθμός καταφέρνει να φτάσει στην επιφάνεια της Γης.

Έτσι, καθώς η Γη μας περιφέρεται στην τροχιά της γύρω από τον Ήλιο, συναντάει κάθε Αύγουστο το σύννεφο των σωματιδίων του κομήτη Σουίφτ-Τατλ και καθώς τρέχει με 108.000 χιλιόμετρα την ώρα, πέφτει ακάθεκτη πάνω στο σύννεφο των σωματιδίων. Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια, με βάρος ενός γραμμαρίου, χτυπάνε τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς μας σε ύψος περίπου 100 χιλιομέτρων και αναφλέγονται. Η ανάφλεξη αυτή ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας έτσι μια φωτεινή σφαίρα 2 έως 3 μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Αυτή τη φωτεινή σφαίρα, λοιπόν, βλέπουμε από τη Γη, και ονομάζουμε διάττοντα, μετέωρο, ή «πεφταστέρι».

Οι Περσείδες κάνουν την εμφάνισή τους μετά την δύση του Ήλιου και έως την ανατολή της επομένης, αν και ο αριθμός τους διαφέρει ανάλογα με την ώρα. Καθώς ο αστερισμός του Περσέα ανεβαίνει όλο και πιο ψηλά στον ουρανό εμφανίζονται περισσότεροι διάττοντες που μπορεί να φτάσουν τους 60-80 την ώρα.

Ο κομήτης Σουίφτ-Τατλ, που ανακαλύφθηκε το 1862 από τους Αμερικανούς Λιούις Σουίφτ και Χόρας Τατλ και από τους οποίους πήρε το όνομά του, συμπληρώνει μια πλήρη τροχιά περίπου κάθε 130 χρόνια, ενώ η τελευταία φορά που μας προσπέρασε ήταν το 1992. Γι’ αυτό τη χρονιά εκείνη αναμένονταν ότι η Βροχή των Περσείδων θα ήταν ιδιαίτερα θεαματική, έτσι ώστε αντί για βροχή διαττόντων να είχαμε μια καταιγίδα μετεώρων. Στη διάρκεια μιας τέτοιας καταιγίδας, μέχρι και περίπου 700.000 μετέωρα εμφανίζονται κάθε ώρα.

Ο κομήτης αυτός περιφέρεται γύρω από τον Ήλιο πάνω από ένα εκατομμύριο χρόνια, λέγεται μάλιστα ότι και ο Αρατος, τον 3ο αιώνα π.Χ., αναφέρει την βροχή των Περσείδων στο έργο του «Φαινόμενα». Στη Γερμανία θεωρούν ότι το βράδυ της 10ης Αυγούστου εμφανίζονται στον ουρανό τα δάκρυα του Αγίου Λαυρέντιου αφού την ημέρα αυτή του έτους 258 μαρτύρησε στη διάρκεια των διωγμών του αυτοκράτορα Βαλεριανού. Από τότε η εκκλησία (ανατολής και δύσης) εορτάζει τη μνήμη του την ημέρα του μαρτυρίου του.

Κάθε ημέρα που περνάει, πάντως, πάνω από 100 τόνοι λεπτής διαστημικής σκόνης πέφτει στην επιφάνεια της Γης χωρίς καν να το καταλάβουμε. Υπολογίζεται ότι περίπου 1.000 από τους διαστημικούς αυτούς επιδρομείς είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να αντέξουν το ταξίδι μέσα από την ατμόσφαιρα του πλανήτη μας κάθε χρόνο και φτάνουν στην επιφάνεια ως μετεωρίτες. Επειδή όμως τα 2/3 της Γης μας είναι καλυμμένα με νερό, οι πτώσεις αυτές γίνονται σπάνια αντιληπτές».

via: Νέο Ψηφιακό Πλανητάριο

22 Σχόλια

Ιούλ 27 2014

Το ξημέρωμα της εποχής της μετα-πληροφορίας

Κάθε γενιά διαθέτει την τεχνολογία που την ορίζει και όπως φαίνεται κάθε δεκαετία χρειάζεται μια ετικέτα. Η δεκαετία του εξήντα ήταν η Διαστημική Εποχή, το ενενήντα η εποχή του Διαδικτύου. Οι δεκαετίες του εβδομήντα και του ογδόντα είδαν την επανάσταση των υπολογιστών. Η δεκαετία που μόλις πέρασε ίσως μείνει στην ιστορία ως η δεκαετία του Facebook ή του Smartphone. Χωρίς το πλεονέκτημα της χρονικής απόστασης, δεν είναι πάντα εμφανής ο ρόλος μιας νέας τεχνολογίας ή το πώς θα αλλάξει τον τρόπο που ζούμε. Αυτό είναι ιδιαίτερα αληθές για την περίοδο που μόλις άρχισε, η οποία μπορεί μια μέρα να είναι γνωστή ως η εποχή  Big Data (Μεγάλων Δεδομένων), η αυγή του Cloud (Συννεφου), ή ακόμη, η διαμόρφωση της Cisco, η εποχή Zettabyte.

Το πρόθεμα Zetta υποδηλώνει έναν αδιανόητα μεγάλο αριθμό μηδενικών: ένα δισεκατομμύριο τρισεκατομμυρίων bytes. Επειδή τα bytes είναι η βασική μονάδα μέτρησης ποσότητας πληροφορίας στα υπολογιστικά συστήματα, τέτοιου είδους αριθμοί λένε πολλά για το μέγεθος της υλικοτεχνικής υποδομής που διέπει τη σύγχρονη τεχνολογία πληροφοριών, αλλά μετρώντας bytes σήμερα είναι όπως όταν το 1914 καταμετρούσαν τον αντίστοιχο αριθμό σταγόνων  μελανιού που χρησιμοποιούνταν για να σχηματιστούν τα γράμματα στις φωτοσυνθετικές μηχανές της εποχής εκείνης. Είναι εντυπωσιακό, αλλά δεν είναι τρομερά χρήσιμο.

 Παρόλα αυτά, εμπειρογνώμονες υλικοτεχνικών υποδομών και λογισμικών συγκεντρώνονται σε συνέδρια για να αναλύσουν το πρωτοφανές μέγεθος των αριθμητικών δεδομένων και το  πώς η έννοια της «big data» αλλάζει τα πάντα. Ο Larry Smarr, Διευθυντής του του Ινστιτούτου Τηλεπικοινωνιών και Πληροφορικής της Καλιφόρνια, ανέφερε σε ένα πρόσφατο σεμινάριο ότι «μιλάμε για κάτι που η ανθρωπότητα δεν έχει ποτέ μέχρι σήμερα προσπαθήσει να αντιμετωπίσει». Ο Smarr έχει δίκιο κατά μία έννοια -η πανταχού παρουσία και η κλίμακα της ψηφιακής υποδομής είναι ριζικά νέα- αλλά η κοινωνία έχει βιώσει παρόμοιους μετασχηματισμούς και στο παρελθόν.

Χονδρικά μεταξύ 1850 και 1900, ο κόσμος υπέστη μια άνευ προηγουμένου τεχνολογική ανακατατάξη. Πρώτον, η βιομηχανική επανάσταση πήρε στα χέρια της την τυπογραφία, μια τέχνη που είχε παραμείνει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη από την εποχή του Γουτεμβέργιου. Ο κόσμος πέρασε από τα εκατομμύρια των βιβλίων που τυπώνονταν κάθε χρόνο σε δισεκατομμύρια. Ο αριθμός των εφημερίδων στην Αμερική και την Ευρώπη εξερράγη, από μόλις μερικές εκατοντάδες σε δεκάδες χιλιάδες. Η βιομηχανική επανάσταση μείωσε δραματικά το κόστος και δημιούργησε μια έκρηξη στον όγκο των τυπογραφικών στοιχείων. 

Για πρώτη φορά, οι λέξεις έγιναν εμπορεύσιμα προϊόντα.

 Δεύτερον, η εφεύρεση του τηλέγραφου και του τηλεφώνου προκάλεσε την ταχύτητα της ανταλλαγής πληροφοριών να εκτοξευθεί από την ταχύτητα ενός αλόγου στην ταχύτητα του φωτός. Η πρώτη εμπορική τηλέγραφική γραμμή από την Ουάσιγκτον, στη Νέα Υόρκη, εγκαταστάθηκε το 1846. Το πρώτο υπερατλαντικό καλώδιο τοποθετήθηκε το 1866. Μέχρι το 1900, η ανθρωπότητα συνδέθηκε με αυτό που ο οικονομικός συντάκτης Tom Standage ονομάζει το «Βικτωριανό Διαδίκτυο» (Victorian Internet). Αυτό το σύστημα τηλέγραφου μετέφερε σχεδόν 100 εκατομμύρια μηνύματα -τρισεκατομμύρια κλικ- του κώδικα Μορς ετησίως. Και από το 1900, υπήρχαν και δεκάδες εκατομμύρια σπίτια και επιχειρήσεις με τηλέφωνα.

 Αυτές οι τεχνολογίες εξελίχθηκαν μετά το 1900 και οδήγησαν σε περαιτέρω καινοτομίες που διαμόρφωσαν την σύγχρονη οικονομία ενώ απειλήθηκαν πολλά παραδοσιακά κοινωνικά ήθη. Ο κόσμος το 1950 είχε ελάχιστες ή καμία ομοιότητα με τον κόσμο το 1850. Η φύση της ανθρώπινης επικοινωνίας έχει αλλάξει ριζικά  και ο ρυθμός των αλλαγών θα επιταχυνόταν  στο μέλλον.

 Μέσα σε δύο δεκαετίες από την εμφάνιση του υπολογιστή στη δεκαετία του 1950, η επανάσταση του πυριτίου κυριάρχησε. Αυτό ήταν άλλο ένα άλμα προς τα εμπρός στο οικοσύστημα των πληροφοριών. Η Πληροφορική και οι Ηλεκτρονικοί Υπολογιστές εξελίχθηκαν από μια βιοτεχνική συντεχνία, με την οποία ασχολούνταν μερικές χιλιάδες σε «αίθουσες που στέγαζαν γίγάντιους ηλεκτρονικούς υπολογιστές», σε μια καθημερινή διαδικασία που είναι παρούσα σε δισεκατομμύρια μηχανές που κρατάμε στα χέρια μας, βολεύουμε στις τσέπες ή τις τσάντες μας και κέντρα δεδομένων.

 Η πρώτη επανάσταση των πληροφοριών «γεννησε» τη μαζική εκτύπωση και τις τηλεπικοινωνίες. Η δεύτερη είδε την άνοδο της μαζικής εξάπλωσης των υπολογιστών και του Διαδικτύου. Ο Ιστός δεν αυξησε την ταχύτητα στην ανταλλαγή πληροφοριών, η ταχύτητα του φωτός είναι συγκεκριμένη-αλλά άλλαξε δραματικά τον όγκο των πληροφοριών που μεταφέρονται. Οι πληροφορίες δεν ήταν πλέον μόνο κείμενο, αλλά  εικόνες και βίντεο και, ολοένα αυαξνόμενα  δεδομένα σε πραγματικό χρόνο για όλους και για όλα. Είμαστε μάρτυρες της εμφάνισης ενός νέου τύπου δεδομένων που προκύπτουν από κάθε πτυχή της ανθρώπινης αλληλεπίδρασης και  συμπεριφοράς, από τις εμπορικές συναλλαγές ως τις βιολογικές μας διεργασίες.

Πώς θα αλλάξει η τεχνολογία την ανθρώπινη επικοινωνία; Οι απαρχές μιας απάντησης μπορεί να βρεθούν στα  γραπτά του Γερμανού κριτικού Walter Benjamin, ο οποίος εζησε την περίοδο της πρώτης επανάστασης της πληροφορίας. Ανήκε, όπως ο ίδιος το έθεσε, σε μια «γενιά που πήγαινε στο σχολείο με ιππήλατα τραμ», αλλά  «τώρα βρισκόταν σε ένα τοπίο στο οποίο το μόνο που παρέμεινε αμετάβλητο ήταν τα σύννεφα. . . και το μικρό, εύθραυστο ανθρώπινο σώμα». Μεταξύ αυτών των κοσμογονικών αλλαγών, ο Benjamin θεωρεί ότι ήταν η απώλεια μιας αυθεντικής μορφής της ανθρώπινης εμπειρίας, αυτής της αφήγησης. Πριν από τον τηλέγραφο και το τυπογραφείο, οι ιστορίες «ταξίδευαν» από στόμα σε στόμα. Η επαφή της πρακτικής σοφίας και των διαχρονικών μηνυμάτων, που μετέφεραν οι ιστορίες, αγγιζαν τον ακροατή απρόσκοπτα και διαισθητικά. Τα διδάγματά τους διατηρήθηκαν στη συλλογική πολιτιστική μνήμη.

 Αλλά η εποχή της αφήγησης έχει ξεπεραστεί από την εποχή της πληροφορίας, ένα εντελώς νέο τρόπο επικοινωνίας που περιστρέφεται γύρω από πραγματικά περιστατικά περισσότερο, παρά έχει να κάνει με την ανθρώπινη εμπειρία. Ο σκοπός των γεγονότων είναι να ενημερώσουν, δεν διδάσκουν. Το γεγονός, λέει ο Benjamin, είναι «κατανοητό από μόνο του». Δεν χρειάζεται να διατηρηθεί, αλλά  «καταναλώνεται» και να ξεχνιέται μόλις γίνει «παλιό». 

Η πληροφορία δεν είναι διαχρονική, αλλά επίκαιρη.

 Η επικοινωνία των πληροφοριών δεν χρειάζεται παραμυθάδες, αλλά διαμεσολαβητές. Η εποχή του Benjamin είδε την άνοδο μιας κάστας, συνεχώς διευρυνόμενης, επαγγελματιών δημοσιογράφων που ασσχολούνταν με τη διαδικασία επιλογής, την ερμηνεία, και την ανακοίνωση γεγονότων. Επιπλέον, οι πληροφορίες δεν ήταν καθολικά προσβάσιμες και η κατανάλωση τους υπόκειτο σε κοινωνικούς, εκπαιδευτικούς και οικονομικούς περιορισμούς.

 Σήμερα, βρισκόμαστε σε μια ιστορική καμπή παρόμοια με εκείνη που έζησε ο Benjamin. Μια γενιά που πήγε στο σχολείο με λεωφορεία που οδηγούσαν άνθρωποι κατά πάσα πιθανότητα θα ζήσει για να δει έναν κόσμο των οχημάτων που θα τα οδηγούν ρομπότ. Αισθητήρες δεδομένων και εγγραφής είναι πλέον ενσωματωμένοι σε μηχανήματα, το περιβάλλον, ακόμα και το σώμα μας. Ασύρματα δίκτυα διαμοιράζουν και αλγόριθμοι ταξινομούν, αναλύουν και  αποθηκεύουν αυτά τα δεδομένα σε εικονικές τράπεζες συλλογικής μνήμης δημιουργώντας πολύτιμες πηγές ανεκμετάλλευτης -ως επί το πλείστον- προς το παρόν γνώσης. Περισσότερο από το 80% όλων των δεδομένων παραμένουν πέραν των δυνατοτήτων των εκκολαπτόμενων αναλύσεων.

 Θα ήταν δελεαστικό να πιστεύουμε ότι αυτή η νέα εποχή δεν θα χρειάζεται πλέον μεσάζοντες. Ωστόσο, τα δεδομένα, και ιδιαίτερα τα «μεγάλα δεδομένα» (big data), πρέπει να ερμηνεύονται για να αποκτήσουν χρησιμότητα. Επιστήμονες που ασχολούνται με δεδομένα έχουν αρχίσει να αντικαθιστούν τους δημοσιογράφους και άλλους μεσάζοντες του παρελθόντος, αλλά με μία στρέβλωση: για να κατανοήσουν το νόημα  «μεγάλων δεδομένων»  (big data) χρειάζεται να σκέφτονται σαν τους παραμυθάδες της παλιάς εποχής. 

Ποια ερωτήματα πρέπει να τεθούν; Ποια στοιχεία πρέπει να ερμηνευτούν; Πού θα πρέπει να αποσταλούν; Πότε και για ποιον; Ενώ ένας δημοσιογράφος του δέκατου ένατου αιώνα, θα αναγνωρίσει αυτές τις ερωτήσεις, η απάντησή τους απαιτεί όλο και περισσότερο την κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και των επιθυμιών. Οι διαμεσολαβητές του μέλλοντος θα πρέπει να είναι σφαιρικά μορφωμένοι, όχι μόνο στην επιστήμη των υπολογιστών και τη συλλογή πληροφοριών, αλλά και στην ψυχολογία, την κοινωνιολογία και την κοινωνική δυναμική, να είναι ευέλικτοι στην οπτική και ακουστική τους αντίληψη, στη γνωστική αποδοχή, και τη φιλοσοφία ίσως ακόμα και στην απλή κοινή λογική.

 Χάρη στις δυνατότητες των εργαλείων ανάλυσης, από τα οποία έχουμε καταφέρει  να γρατσουνίσουμε μόνο την επιφάνεια, σύντομα θα είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε τη νέα εικονική μνήμη μας για να αποκτήσουμε γνώση ριζωμένη στη συλλογική εμπειρία. Με τη βοήθεια των παραμυθάδων, αυτό μπορεί να διαχυθεί  αρμονικά με τη μορφή της πρακτικής σοφίας.

Ο όρος «big data» δεν δικαιώνει  ό, τι συμβαίνει, εκτός από το να ονοματοδοτεί την  επανάστασης της τυπογραφίας και των επικοινωνιών της Benjamin εποχής ως η «μεγάλη αφήγηση». Ο βομβαρδισμός πληροφοριών  των αρχών του εικοστού αιώνα, συνοδεύτηκε από ένα νέο είδος επικοινωνίας. Ομοίως, η επανάσταση των αρχών του 21ου αιώνα μάς φέρνει ένα νέο είδος των πληροφοριών: τις «μετα-πληροφορίες».

 Πληροφορίες είναι η γνώση που αποκτήθηκε μέσα από τη γνωριμία  ή ερμηνεύοντας τα γεγονότα. Μετα-πληροφορία είναι κάτι περισσότερο, όπως η μεταφυσική. Ασχολείται με τη φύση των ενεργειών, τις μεθόδους και τις διαδικασίες, με τις οποίες οι άνθρωποι και τα πράγματα ενημερώνονται από τα δεδομένα. Ετυμολογικά, η ελληνική λέξη «meta» σημαίνει επίσης «κατόπιν, έπειτα.» Δημιουργείται ετσι μια ακολουθία καθώς η εποχή της μετα-πληροφορίας ακολουθεί την εποχή της πληροφορίας χρονολογικά.

 Κανείς δεν μπορεί να υποσχεθεί την απόλυτη και τέλεια γνώση, ούτε καν οι επιστήμονες που ασχολούνται με δεδομένα. Τα αναλυτικά εργαλεία της μετα-πληροφορίας δεν θα χαρίσουν αλάθητους οδηγούς για τη ζωή μας. Περισσότερο από ποτέ, η αξία αυτού που ανακοινώνεται προέρχεται από το ταλέντο και την εμπειρία των επικοινωνολόγων. Στην εποχή μας, αυτοί οι μεσάζοντες θα είναι παραμυθάδες. Όμως, όπως τόνισε ο Benjamin, η αφήγηση προϋποθέτει επίσης ένα «δώρο προς ακρόαση» σε μια «κοινότητα ακροατών». Τόσο ο αφηγητής όσο και ο ακροατής είναι ανθρωποι και επιρεπείς σε σφάλματα και θα έτσι παραμείνουν.

 via: city journal

 tων M. Anthony Mills και  Mark P. Mills

Ο M. Anthony Mills είναι  υποψήφιος διδάκτορας της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Notre Dame. Ο Mark P. Mills, είναι  ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο του Μανχάταν και γράφει  βιβλίο για τα  “μεγάλα δεδομένα”.

22 Σχόλια

Μαρ 30 2013

Ψηφιακές αφηγήσεις

Πώς ειναι να επιστρέφεις μετά από ένα μεγάλο ταξίδι σε γνώριμα μέρη, στα δικά σου μέρη που είχες εγκαταλείψει για να περιπλανηθείς. Επιστρέφεις για να αφομοιώσεις όσα είδες, όσα έμαθες και να ανασυγκροτηθείς. Ένα χρόνο πριν ξεκίνησε το ταξίδι για να οδηγήσει σε κόσμους χαρτογραφημένους, μεν, άγνωστους σε σένα,δε, για να κάνει έναν κύκλο και να ξαποστάσει εδώ αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ποιος άραγε ξέρει γιατί, και να αναλογιστεί  όλα όσα έγιναν.

Οι ιστορίες ή καλύτερα οι αφηγήσεις που πλάθουμε αφενός ορίζουν και το ρόλο μας, μια και παίρνουμε θέση για το σωστό και το λάθος, το καλό και το κακό. Οι αφηγήσεις μας χαράζονται με αναμνήσεις χρονικές και ενδύονται με το ένδυμα του χώρου και όσα σκεφτόμαστε ή αισθανόμαστε τη στιγμή που τις αφηγούμαστε.

Με παραμύθια μάθαμε να μιλάμε. Τις δικές μας ιστορίες αφηγούμαστε, είτε από το δικό μας παρελθόν, είτε από όσα ακούσαμε και μας αφηγήθηκαν άλλοι και τα ενσωματώσαμε στο δικό μας χώρο των αναμνήσεων.

Πάντα, όσο υπάρχουν άνθρωποι, θα υπάρχουν ιστορίες να ειπωθουν.

Πριν από ένα χρόνο ξεκίνησαν τα γρανάζια να κινούνται  και να σκέφτονται ιστορίες βγαλμένες από την αχλή του χρόνου, όταν γεννήθηκαν οι ιστορίες για να φτάσουν να ξαναειπωθούν μέσα από το πρίσμα αυτών που έπονται.

Δυό σχολεία, μία εργασία, κοινή και ιστορίες πολλές και τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο και οι δημιουργοί τους. Οι μαθητές του  Στ΄2 του 92ου Δ.Σχ. Θεσσαλονίκης και Στ΄1 1ου Δ.Σχ.Νεάπολης με τους δασκάλους τους Τάσο Παπά και την αφεντιά μου, άνοιξαν το μπαούλο με τις ιστορίες δημιουργώντας αφηγήσεις και παίζοντας με υλικά βγαλμένα «Μέσα από το μύθο…« πλάθοντας ταυτόχρονα το δικό τους παρελθόν μέσα σε ένα αβέβαιο παρόν και μορφοποιώντας το μέλλον τους.

22 Σχόλια

Οκτ 30 2012

Περιμένοντας το βράδυ

Συντάκτης: κάτω από λογοτεχνία και με ετικέτα:

Σαν σήμερα στις 30 Οκτωβρίου του 1988 σε ηλικία 66 ετών, πέθανε ο Τάσος Λειβαδίτης, ο μεγάλος ποιητής που θεωρήθηκε για την εποχή του ανατρεπτικός και «αναρχικός». Τα έργα του σηματοδότησαν ολόκληρη την αποκαλούμενη πρώτη μεταπολεμική γενιά των Ελλήνων ποιητών.

Περιμένοντας το βράδυ

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά

κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση

Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές
τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.


22 Σχόλια

Σεπ 16 2012

Συνεργασία με τις πηγές

Συντάκτης: κάτω από εκπαίδευση,ΤΠΕ και με ετικέτα: ,

Το καλοκαίρι η ημερίδα του Μάθηση 2.0 που παρακολούθησα ήταν ιδιαίτερα εποικοδομητική για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς και ο πιο μακροπρόθεσμος λόγος είναι ότι γνωρίστηκα με δύο συναδέλφους των οποίων η δουλειά με άφησε άφωνη. Χωρίς περιττά λόγια ιδού η δουλεία των Γρηγόρη Ζερβού, από το 31ο Δ.Σχ. Περιστερίου και του Γιάννη Σουδία από το 8ο Δ.Σχ. Νάουσας οι οποίοι με συνέπεια και σοβαρότητα εμπλουτίζουν για τις ανάγκες της τάξης τους, αλλά και εμάς τους υπόλοιπους, τους ιστοτόπους που με μεράκι και επαγγελματική συνέπεια δημιούργησαν.

Άλλη μια πηγή  που εμπλουτίζεται καθημερινά και φιλοξενεί πλούσιο υλικό  που αφορά  την εκπαιδευτική δραστηριότητα με τη χρήση Νεων Τεχνολογιών (λέγε με Β΄επίπεδο) είναι ο ιστότοπος του Τάσου Παπά, ο οποίος εμπλουτίζεται καθημερινά.

Και βέβαια σαν το παλίο καλό κρασί λάμπουν στον κυβερνοχώρο τα διαδικτυακά αποτυπώματα της Έλενας Ελληνιαδου , του Σωτήρη Τερζίδη και του Γιάννη Σαλονικίδη με ό,τι νεότερο από τον κόσμο της Κοινωνίας της Πληροφορίας και την εκπαίδευση.

Άντε και καλή δύναμη και φέτος.

22 Σχόλια

Επόμενα »