«Χτίζουμε όλοι μαζί το Γιοφύρι της Ισότητας»

Στο πλαίσιο του μαθήματος της Λογοτεχνίας, με τους  μαθητές του  Γ1΄  μελετήσαμε το δημοτικό τραγούδι «Το Γιοφύρι της Άρτας». Σήμερα, οργανώθηκε μια ομαδική δραστηριότητα με τίτλο «Χτίζουμε όλοι μαζί το Γιοφύρι της Ισότητας» και είχε στόχο να καλλιεργήσει την ενσυναίσθηση, τη διαμεσολάβηση και την κατανόηση των σχέσεων και της θέσης των δύο φύλων, τότε και σήμερα.

Οι μαθητές χωρίστηκαν σε πέντε ομάδες και ανέλαβαν διαφορετικούς ρόλους. Άλλοι εστίασαν στον τρόπο που παρουσιάζεται η γυναίκα στο τραγούδι, άλλοι στον πρωτομάστορα και στους μαστόρους, άλλη ομάδα ανέλαβε να συγκρίνει τους ρόλους και να αποτυπώσει ποιος κατέχει δύναμη και ποιος θυσιάζεται, ενώ η τελευταία ομάδα κατέγραψε χαρακτηρισμούς για τις σχέσεις των φύλων «τότε» και «σήμερα».

Η εργασία κορυφώθηκε με τη δημιουργία της «Γέφυρας της Ισότητας». Οι μαθητές αποτύπωσαν στα κομμάτια της γέφυρας, λέξεις με αξία όπως: Σεβασμός, Συνεργασία, Εμπιστοσύνη, Ευγένεια, Αγάπη. Μόνο όταν όλα τα κομμάτια ενώθηκαν, η γέφυρα «στάθηκε» ολοκληρωμένη, συμβολίζοντας ότι οι ανθρώπινες σχέσεις χτίζονται με ισότητα και αλληλοκατανόηση.

Μέσα από τη δράση αυτή, οι μαθητές όχι μόνο ήρθαν σε επαφή με τον κόσμο των δημοτικών τραγουδιών, αλλά ταυτόχρονα προβληματίστηκαν για τα κοινωνικά στερεότυπα του παρελθόντος. Έμαθαν να μπαίνουν στη θέση του άλλου, να εκφράζουν σκέψεις με σεβασμό και να διαμεσολαβούν σε ζητήματα που αφορούν αγόρια και κορίτσια.

Η γέφυρα που χτίστηκε στην τάξη δεν ήταν μόνο συμβολική· ήταν μια γέφυρα κατανόησης που μας ενώνει όλους και μας υπενθυμίζει ότι η ισότητα είναι θεμέλιο μιας δίκαιης κοινωνίας.

Η φιλόλογος, Αθανασία Ζιάτα

«Ο δρόμος μου»

Πλησιάζουν τα δέκατα τρίτα γενέθλιά μου! Ανυπομονώ να δω την τούρτα που μου έχει φτιάξει η γιαγιά μου. Ανυπομονώ και για τα δώρα. Φέτος ζήτησα από τους γονείς μου μία ποδοσφαιρική εμφάνιση της αγαπημένης μου ομάδας. Σκέφτομαι, όταν μεγαλώσω, να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής. Πέρυσι ήθελα να γίνω επαγγελματίας τενίστας, αλλά άλλαξα γνώμη. Οι ποδοσφαιριστές είναι πιο διάσημοι και αρέσουν περισσότερο στα κορίτσια. Το κατάλαβα όταν άκουσα τη συμμαθήτριά μου, την Ελένη, να μιλάει με τις φίλες της για τους διάσημους ποδοσφαιριστές. Με πόσο θαυμασμό μιλούσαν!

Η Ελένη είναι η αγαπημένη μου, αλλά δεν της το έχω πει, γιατί φοβάμαι. Πιο εύκολο μου φαίνεται να τρέξω ένα χιλιόμετρο, παρά να της μιλήσω. Είναι τόσο όμορφη, που μου κόβεται η μιλιά όταν την κοιτάζω. Σκέφτομαι όμως, ότι εκείνη ποτέ δεν θα γυρίσει να με κοιτάξει. Είναι πολύ πιθανό μάλιστα, να αγνοεί και την ύπαρξή μου, κι ας είμαστε στην ίδια τάξη. Δεν είναι εύκολο να προσέξει κάποιον σαν εμένα. Αντίθετα με τα υπόλοιπα αγόρια της τάξης, που μου δείχνουν υπερβολική προσοχή, αλλά τις περισσότερες φορές, αρνητική. Είτε θα γελάσουν και θα με προσπεράσουν, είτε θα με σπρώξουν και θα τρέξουν. Δεν τους έχω κάνει κάτι, απλώς τους ενοχλεί που υπάρχω τριγύρω. Ίσως και να τους στενοχωρεί η παρουσία μου. Δεν ξέρω.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι ανυπομονώ να μεγαλώσω. Να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου. Ο πατέρας μου λέει συνεχώς να κάνω όνειρα μεγάλα, όσο πιο μεγάλα, τόσο πιο αληθινά. Δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοεί ακριβώς. Για να πραγματοποιηθούν τα όνειρά μου πρέπει να είναι οπωσδήποτε μεγάλα; Αν δεν είναι δηλαδή μεγάλα, δεν θα πραγματοποιηθούν; Τέλος πάντων, εγώ έμαθα να κάνω μεγάλα όνειρα, έτσι κι αλλιώς.

Σίγουρα, θα πάω στο εξωτερικό, να δω νέα μέρη, διαφορετικά. Σκοπεύω να γυρίσω όλο τον κόσμο. Πάντα ήθελα να δω πώς ζουν οι άλλοι λαοί. Επίσης, ονειρεύομαι κάποια στιγμή να βρεθώ στις υποθαλάσσιες σπηλιές των Ωκεανών. Πιστεύω ότι εκεί θα βρω πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Ίσως και παλιούς καλά κρυμμένους θησαυρούς από ναυάγια μιας άλλης εποχής.

«Έλα αγόρι μου, θα αλλάξουμε πεζοδρόμιο. Πάλι τα ίδια. Βαρέθηκα πια αυτή την κατάσταση. Έτσι μου έρχεται να πάρω μία πέτρα και να τη ρίξω στα αυτοκίνητα.»

«Μη θυμώνεις, μαμά. Δεν πειράζει.»

«Φυσικά και πειράζει. Είναι άδικο, είναι κακό, είναι απαίσιο.»

«Δεν θα μας χαλάσει όμως, τα γενέθλια. Έλα, πάμε τριγύρω.»

«Είσαι τόσο καλό παιδί, Γιάννη. Δεν σου αξίζει ο κόσμος αυτός.»

«Μήπως θες να πεις ότι δεν με χωράει ο κόσμος αυτός; Εγώ αυτό βλέπω. Σπάνια χωράω να περάσω από κάπου.»

«Όλα τα βρίσκεις αστεία, ποτέ δεν παραπονιέσαι.»

«Έμαθα να μη δίνω τόση σημασία στα εμπόδια.»

«Το σημαντικότερο είναι να βρίσκεις τον τρόπο να τα ξεπερνάς. Να μην αφήνεις τους άλλους να σε περιορίζουν. Υποσχέσου το αυτό! Δεν θα αφήσεις τίποτα και κανέναν να σε περιορίσει.»

«Το υπόσχομαι. Έχω μεγάλα όνειρα για μένα και σκοπεύω να τα πραγματοποιήσω. Δεν θα με σταματήσει ένα αυτοκίνητο, που μου έκλεισε την ράμπα.»

«Έτσι μπράβο!»

«Μπορεί να δυσκολεύομαι να κινούμαι εδώ στις κλειστές διαβάσεις, αλλά για να πραγματοποιήσω τα όνειρά μου δεν θα δυσκολευτώ καθόλου. Ο δρόμος εκείνος είναι ορθάνοιχτος και με περιμένει και εγώ σκοπεύω να τον περπατήσω, ακόμη και πάνω στο αμαξίδιο!»

«Το γκρι ταγιέρ»

Η Αφροδίτη μάζεψε τα τελευταία φλιτζάνια από το πρωινό. Έπρεπε να βιαστεί γιατί θα αργούσε στο ραντεβού της. Έβγαλε γρήγορα το γκρι ταγιέρ από τη ντουλάπα και το φόρεσε. Κοιτάχτηκε στον μεγάλο καθρέφτη. Σκέφτηκε πως η φούστα ήταν κοντή και τόνιζε τα χοντρά της πόδια. Έπειτα κοίταξε τα μπράτσα της. Της φαίνονταν επίσης χοντρά και άκομψα. Χτένισε γρήγορα τα μαλλιά της και έβαψε με μια ελαφριά σκιά τα μάτια της. Θέλησε να βάλει κραγιόν, αλλά γρήγορα εγκατέλειψε την ιδέα. Δεν είχε ούτε χρόνο ούτε τη διάθεση για άλλη μία επικριτική ματιά. Πήρε την τσάντα της και προχώρησε στην πόρτα. Ο Μιχάλης, ο άντρας της εδώ και δεκαπέντε χρόνια, την κοίταξε. Εκείνη προσπάθησε να αποφύγει τη ματιά  του. Εκείνος το κατάλαβε και της μίλησε:

«Πού πας έτσι ντυμένη; Δεν είναι εμφάνιση αυτή. Τα πόδια σου είναι που είναι χοντρά πρέπει να τα δείχνεις κιόλας; Άλλαξέ το!»

Η Αφροδίτη στάθηκε, κάτι πήγε να πει αλλά η ματιά του δεν την άφησε. Γύρισε πίσω και φόρεσε το μπλε φαρδύ παντελόνι της.

Την επόμενη ώρα βρισκόταν στο γραφείο της. Η γραμματέας της έδειξε τα ραντεβού. Ήταν αρκετά. Ένιωσε πολύ κουρασμένη κι ακόμα δεν είχε ξεκινήσει. Πώς θα τα έβγαζε πέρα; Κοίταξε τα ονόματα. Πρώτο ραντεβού η κυρία Σπύρου. Μια γυναίκα μέτριας μόρφωσης και χωρίς εισόδημα. Με δύο παιδιά και έναν σύζυγο πολύ βάναυσο. Ήταν σίγουρη ότι τη χτυπούσε κι εκείνη και τα παιδιά, όμως η κυρία Σπύρου αρνιόταν να το παραδεχτεί. Φοβόταν, το καταλάβαινε αυτό και προσπαθούσε να την πείσει να το πει για να τη βοηθήσει. Μπορούσε να τη στείλει μαζί με τα παιδιά σε κάποιον ξενώνα για κακοποιημένες γυναίκες, αλλά εκείνη δεν ήθελε. Έτσι, η Αφροδίτη έκανε ότι μπορούσε για να τη δυναμώσει, να τη γεμίσει αυτοπεποίθηση, μα αυτό ήταν σχεδόν ακατόρθωτο με τη ζωή που είχε ζήσει.

Αισθανόταν μια ιδιαίτερη συμπάθεια για αυτή τη γυναίκα. Της θύμιζε τη μητέρα της, καθώς κι εκείνη αδιαμαρτύρητα υπέμενε του κόσμου τα βασανιστήρια από τον αλκοολικό και βάρβαρο πατέρα της. Τελικά, δεν άντεξε και πέθανε νέα. Η Αφροδίτη μεγάλωσε με τη γιαγιά της κι από τότε έψαχνε να βρει τη θέση της στον κόσμο. Κατάφερε να σπουδάσει ψυχολογία και να πετύχει στον τομέα της. Η δόξα όμως και τα χρήματα δεν της έδωσαν τις απαντήσεις που έψαχνε. Ποια ήταν  και τι ζητούσε από τη ζωή.

Επόμενο ραντεβού ήταν η κυρία Μήτρου. Μια γυναίκα ευκατάστατη, αλλά με χαμηλή αυτοεκτίμηση, που δεν μπορούσε να υψώσει ανάστημα στην κακοποίηση της κόρης της από τον γαμπρό. Η κόρη όχι μόνο δεν καταλάβαινε ότι αυτός ζούσε με τα δικά της λεφτά, αλλά τον φοβόταν και τόσο που τον άφηνε να την κακοποιεί κιόλας. Και η κυρία Μήτρου πάλευε να βρει τη φωνή της, για να καταφέρει να βοηθήσει την κόρη της.

Στη συνέχεια, έπρεπε να δει τον εκπρόσωπο του συλλόγου κακοποιημένων γυναικών. Η Αφροδίτη ήταν πρόεδρος και έπρεπε να συζητήσουν για τις νέες δράσεις. Δεν επεδίωξε η ίδια να είναι πρόεδρος, αλλά η φήμη της και τα αποτελέσματα της δουλειάς της, οδήγησαν σε αυτό. Αποτελούσε κατά κάποιον τρόπο, τη φωνή όλων των κακοποιημένων γυναικών. Βαρύ το φορτίο που είχε στις πλάτες της. Ιδίως γιατί καταλάβαινε βαθιά μέσα της, ότι δεν έπρεπε να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Δεν της άξιζε. Δεν ήταν δυνατόν να βρίσκεται σε αυτή τη θέση μια γυναίκα, που εδώ και δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια δεχόταν συστηματική ψυχική κακοποίηση από τον άντρα της, χωρίς να αντιδρά.

Σηκώθηκε όρθια. Δεν ήταν ώρα για αυτές τις σκέψεις. Όπου να’ ναι θα ερχόταν η κυρία Σπύρου και έπρεπε να προετοιμαστεί. Αποφάσισε να την πιέσει να παραδεχτεί ότι ο άντρας της τη χτυπούσε. Θα της μιλούσε πιο σκληρά από ό,τι έκανε ως τώρα, και θα την ανάγκαζε να το παραδεχτεί. Θα την έστελνε στον ξενώνα προτού να ήταν αργά. Ναι, αυτό θα έκανε. Ένιωσε λίγο καλύτερα. Άρχισε να βρίσκει κάποιο νόημα μέσα σε όλο αυτό το χάος που ζούσε.

Η γραμματέας μπήκε αναστατωμένη και είπε πως η κυρία Σπύρου δεν θα έρθει. Δεν  θα ερχόταν ξανά. Η Αφροδίτη σκέφτηκε ότι δεν την άφησε ο άντρας της και θύμωσε. Η γραμματέας, με φωνή γεμάτη θλίψη είπε ότι η κυρία Σπύρου βρέθηκε νεκρή. Την σκότωσε ο άντρας της το προηγούμενο βράδυ. Η Αφροδίτη πιάστηκε από την πολυθρόνα για να μην πέσει. Ένιωσε το στομάχι της να ανακατεύεται. Είχε αποτύχει να τη βοηθήσει, να τη σώσει. Όπως ακριβώς είχε κάνει και με τη μητέρα της. Όπως ακριβώς είχε κάνει και με τη ζωή της. Δεν ήταν ικανή για τίποτα. Πόσο ήθελε να εξαφανιστεί, να χαθεί. Κοίταξε κάτω. Η ματιά της έπεσε στο παντελόνι της. Το παντελόνι που φόρεσε για να κρύψει τα χοντρά της μπούτια. Εκείνη τη στιγμή, σαν κάτι να ξύπνησε μέσα της. Η θλίψη έγινε οργή που ξεχείλισε και τώρα πια δεν μπορούσε να την σταματήσει. Σηκώθηκε και βγήκε.

Στάθηκε μπροστά στον άντρα της. Εκείνος πήρε το συνηθισμένο υποτιμητικό του ύφος. Τον κοίταξε στα μάτια και χωρίς να πει τίποτα, πήγε στο δωμάτιό της.  Μετά από λίγο βγήκε φορώντας το γκρι ταγιέρ και κρατώντας μία βαλίτσα. Αυτός σάστισε και τη ρώτησε πού πήγαινε. Τον κοίταξε με περιφρόνηση και βγήκε. Την ακολούθησε φωνάζοντας. Η Αφροδίτη μπήκε στο αυτοκίνητο και έφυγε. Τώρα ήξερε. Ήταν η Αφροδίτηκαι ήθελε να ζήσει ευτυχισμένη!

Πίνακας του Πάμπλο Πικάσο

“Θυμάσαι; Και … τι νομίζεις πως θα γίνει;”
Ένα ξεχωριστό διαδραστικό κουίζ για το φινάλε της σχολικής χρονιάς
Η τελευταία μέρα του μαθήματος στην τάξη των μαθητών μου μετατράπηκε φέτος
σε μία μοναδική εμπειρία γεμάτη γέλιο, αναμνήσεις και… προβλέψεις για το
μέλλον! Με όχημα τη φαντασία, τη φιλία και τη χαρά, παίξαμε ένα διαδραστικό
κουίζ με τίτλο: «Θυμάσαι; Και … νομίζεις πως θα γίνει;»
Η δραστηριότητα χωρίστηκε σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος «Αναμνήσεις από τη
χρονιά», οι μαθητές απάντησαν σε ερωτήσεις για τις πιο αξέχαστες στιγμές της
τάξης: αστεία περιστατικά, αγαπημένα project και «θρυλικές» στιγμές που θα
μείνουν στην ιστορία!
Στο δεύτερο μέρος «Προβλέψεις για το μέλλον», με πολύ χιούμορ και
δημιουργικότητα, φαντάστηκαν ποιος θα γίνει YouTuber, ποιος θα κατακτήσει τον
κόσμο και ποια χαρακτηριστικά θα τους ακολουθούν και τα επόμενα χρόνια.
Στο τρίτο μέρος «Ψηφιακά Βραβεία» έγινε απονομή διασκεδαστικών «τίτλων»
στους μαθητές, όπως “Το Meme της τάξης” και “Ο Καλύτερος φίλος”,
αναγνωρίζοντας με παιχνιδιάρικο τρόπο τις μοναδικές προσωπικότητες του
τμήματος.
Η συμμετοχή, ο ενθουσιασμός και οι εκφράσεις στα πρόσωπα των παιδιών ήταν η
μεγαλύτερη επιβράβευση!
Η φιλόλογος Αθανασία Ζιάτα