ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΝ ΣΤΗ ΛΑΙΚΗ ΑΓΟΡΑ
Το συγκεκριμένο ερωτηματολόγιο συντάχθηκε από τους μαθητές της ομάδας της λαϊκής αγοράς στα πλαίσια του προγράμματος « Η ζωή στο λιμάνι του Λαυρίου». Οι μαθητές πήραν τις συνεντεύξεις στις 22/11/2012 και στη συνέχεια επεξεργάστηκαν τις απαντήσεις.
Το γενικό συμπέρασμα στο οποίο κατέληξαν είναι πως η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει σημαντικά ακόμα κι ένα θεσμό που έχει καταφέρει να διατηρηθεί στο πέρασμα των χρόνων. Είναι φανερή η ευαισθησία των ανθρώπων της λαϊκής απέναντι στα άτομα που δεν έχουν οικονομική δυνατότητα.
Στην ερώτηση «Θεωρείτε καλή τη συγκεκριμένη οριοθέτηση της λαϊκής
αγοράς;» Tο μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε «Ναι».
Στην ερώτηση «Αυτήν την εποχή αντιμετωπίζουμε οικονομική κρίση.
Σας επηρεάζει;» Αυτονόητα το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε «παρά πολύ».
Στην ερώτηση «Σε σχέση με άλλα χρόνια, τώρα σας επισκέπτονται
πιο πολλοί ή πιο λίγοι;» Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε πιο λίγοι.
Στην ερώτηση ”Σε άλλες περιοχές που πηγαίνετε για να πουλήσετε το
εμπόρευμα σας, σας επισκέπτονται πιο πολλοί από ότι στο Λαύριο;”
Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε πως δεν υπάρχει αξιοσημείωτη διαφορά.
Στην ερώτηση «Σας επηρεάζουν οι καιρικές συνθήκες; »Το μεγαλύτερο
ποσοστό απάντησε « ναι».
Στην ερώτηση «Οι πιο πολλοί πελάτες σας είναι νέοι, υπερήλικες ή μεσήλικες;»
Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε «υπερήλικες».
Στην ερώτηση «Τι πιστεύετε ότι ελκύει πιο πολλοί τους ανθρώπους να έρθουν να αγοράσουν; (η ποιότητα των προϊόντων, οι τιμές ή και τα δυο)»;
Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε και τα δυο.
Στην ερώτηση «Πιστεύετε ότι πολλοί έμποροι δεν έρχονται, επειδή
οι άνθρωποι δεν ψωνίζουν το εμπόρευμα ή για κάτι άλλο;»
Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε επειδή ο πελάτης δεν ψωνίζει.
Στην ερώτηση «Λόγω της οικονομικής κρίσης ,πιστεύετε ότι πρέπει να χαμηλώσετε τις τιμές;»
Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε « ναι»
Στην ερώτηση «Τι συμβαίνει με τα εμπορεύματα που δεν πουλιούνται μέχρι τη λήξη της αγοράς; Τα δίνετε σε χαμηλότερες τιμές; Τα χαρίζετε σε φτωχούς;»
Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε πως τα χαρίζουν σε φτωχούς.
Στην ερώτηση «Τι διαδικασίες χρειάζονται για να αποκτήσει κάποιος άδεια για την λαϊκή αγορά;»
Το μεγαλύτερο ποσοστό απάντησε πως δεν είναι εύκολο να αποκτήσει κάποιος άδεια, γιατί υπάρχει μεγάλη γραφειοκρατία.
Θεατρικό- πολιτιστικό τμήμα 1ου Γυμνασίου Λαυρίου

Μετά από χρόνων διδασκαλία της αρχαίας Ελληνικής γραμματείας και ιδιαίτερα αυτής της Γ Γυμνασίου, ένα μακρινό όνειρο μας φαίνεται πως φέτος ίσως γίνει πραγματικότητα. Πρόκειται για την επι σκηνής διδασκαλία του έργου “Ελένη” του Ευριπίδη που φιλοδοξούμε να το δούμε να εκτυλίσσεται μπροστά μας ως δρώμενο , όπως άλλωστε του αξίζει , και μάλιστα παιγμένο από μαθητές του σχολείου μας. Έτσι πια οι μαθητές μας θα βγουν επιτέλους από την παθητική θέση του “ας γίνουμε θεατές” και θα ζήσουν στην πραγματικότητα αυτό που διδάσκονται ως μάθημα.
Συζητήσαμε από την έναρξη της σχολικής χρονιάς με τους μαθητές αυτό το ενδεχόμενο και αυτοί συμφώνησαν ομολογουμένως όχι κ με τόσο ενθουσιασμό. Προφανώς τους ξένισε αυτή η προσέγγιση , ίσως να φοβήθηκαν πως δε θα τα καταφέρουν.
Εχουν πια περάσει τρεις μήνες σκληρής προετοιμασίας και τώρα όχι μόνο πιστεύουν στον εαυτό τους , αλλά χαίρονται αυτό που κάνουν κ, ας τολμήσουμε την έκφραση , αντιμετωπίζουν τους ρόλους τους με αφάνταστη υπευθυνότητα και επαγγελματισμό που θα τον ζήλευαν και κάποιοι πολύ μεγαλύτεροι.
Να λοιπόν η χαρά του δασκάλου:να βλέπει πως όταν εμπιστεύεται τα παιδιά αυτά μπορούν να κάνουν θαύματα. Δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει προκαταβολικά ποιο θα είναι το αποτέλεσμα . Ένα μόνο είναι σχεδόν σίγουρο: τα παιδιά θα θυμούνται για καιρό αυτό που κατάφεραν όχι σαν μια καλή επίδοση σε ένα ακόμη μάθημα αλλά σαν κομμάτι της ζωής που σπάνια μπορεί να το ζήσει ένας μαθητής. Κι αν ακόμη όχι αυτό, τουλάχιστον ένα ευχάριστο παιχνίδι από αυτά που τα παιδιά μας πια δεν μπορούν να παιξουν σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς.
Θεατρική Ομάδα : Μαθητές :
Άννα -Σοφία Παριανού,Νίνος Αθανάσιος, Αθανασίου Ελένη, Πρίφτη Κλείτος, Καναχαλίδη Δήμητρα,Παπασταυροπούλου Ευγενία,Πασχαλίδου Παναγιώτα,Παπαδοπούλου Αικατερίνη,Περράκη Ελένη,Πουλίδα Αγλαϊα,Ρίζου Δέσποινα,Μαραντίδου Ελισσάβετ,Λινάρδος Εμμανουήλ, Δαμουλάκη Χρυσούλα , Στρατής Παναγιώτης, Πολύζος Χρήστος, Χαδουμέλης Ανδρέας.
Ομάδα Θεωρητικής στήριξης :
Αλεξίου Σταματίνα, Αρχοντή Νίκη, Καντιάνη Μαρία, Κολιαράκη Ειρήνη, Πετράκου Παναγιώτα,Σακιολάρη Χριστίνα,Συκιά Αικατερίνη,Τυφλίδου Στυλιανή
Ομάδα τεχνικής Στήριξης :Καπέλας Χρήστος,Παπαδόπουλος Γεώργιος,Παπαδόπουλος Χαράλαμπος.
Υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί: Β.Χατζηιωάννου- Ηρώ Μαρκουλή
9 Ιανουαρίου : Project Ομάδας θεωρητκής στήριξης . οι μαθητές της ομάδας συμπεριέλαβαν το παρακάτω κείμενο του Καρόλου Κουν στην ερευνητική τους εργασία και επεξεργάστηκαν τις πληροφορίες που δίνονται στο κείμενο:
Ο ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΔΡΑΜΑ”
Εμείς οι Έλληνες, σαν άμεσοι κληρονόμοι του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου, έχουμε μεγάλα πλεονεκτήματα που μας προσφέρονται για την ερμηνεία του, έχουμε όμως να αντιμετωπίσουμε και σοβαρούς κινδύνους. Κινδύνους, γιατί χρειάζεται μεγάλη προσοχή και γνώση της Ελλάδας για να μην παρασυρθούμε σε σκηνοθετικά ευρήματα, θεμιτά για οποιονδήποτε ξένο, αταίριαχτα όμως προς την Ελληνική πραγματικότητα. Και ακόμη, να μην περιορισθούμε από δειλία ή σχολαστικισμό και από κακώς εννοούμενο σεβασμό, σε μίαν άψυχη μουσειακή αναπαράσταση της εξωτερικής μορφής του Αρχαίου Θεάτρου. Μεγάλα πλεονεκτήματα πάλι, γιατί έλαχε να ζούμε στον ίδιο τόπο που ζούσαν και οι Αρχαίοι. Αυτό μας επιτρέπει να αντλήσουμε από τις ίδιες πηγές που αντλούσαν και εκείνοι και να αξιοποιήσουμε όλα όσα εδημιούργησε η Ελληνική παράδοση έκτοτε.
Όσοι αιώνες κι αν έχουν περάσει, όσο κι αν παραδεχτούμε τις αλλοιώσεις που υπέστη η φυλή μας μέσα στο πέρασμα του χρόνου, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε πως ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, πως μας φωτίζει ο ίδιος ήλιος, πως μας θρέφει το ίδιο χώμα. Ίδιες είναι οι γεωλογικές και καιρικές συνθήκες που επηρεάζουν και διαμορφώνουν την καθημερινή ζωή και σκέψη. Ίδιες οι ακρογιαλιές και η μακρινή γραμμή του ορίζονται όπου ενώνονται ο ουρανός και η θάλασσα, ίδιες οι πέτρες και τα ηλιοκαμένα βουνά, τα ατέλειωτα δειλινά, οι μέρες κι οι νύχτες, και πάνω από όλα πολύ ψηλά ο ουρανός, στέρεος και καθαρός.
Οι μορφές που πλάθει η σκέψη μας σήμερα και τα συναισθήματά μας, αναγκαστικά αντλούν σχήμα και χρώμα από την ίδια τη φύση που αγκάλιαζε και τους Αρχαίους προγόνους μας. Ο βοσκός, πριν ακόμη βγει ο ήλιος, τις ίδιες πέτρες και τα ίδια μονοπάτια θα ακολουθήσει για να οδηγήσει τα πρόβατά του στα βοσκοτόπια. Ο ψαράς στα ίδια βράχια θα χτυπήσει το χταπόδι. Οι μικροπωλητές με τα κοφίνια τους θα ψάξουν το ίδιο να βρούνε σκιά για να προστατέψουν τα ζώα και το εμπόρευμά τους από τον καυτερό ήλιο του μεσημεριού. Στο Ελληνικό χωριό, στο Ελληνικό νησί και γενικά στην ύπαιθρο όπου δεν έχει ακόμη εισχωρήσει ο μηχανικός πολιτισμός του αιώνα μας και όπου ο άνθρωπος ζει και μοχθεί σε άμεση επαφή με τη φύση, οι ρυθμοί της ζωής, τα σχήματα, ακόμη και οι ήχοι, πρέπει να παρουσιάζουν καταπληκτική ομοιότητα με τους ρυθμούς και τα σχήματα και τους ήχους που αποτύπωσε στην ιστορία η ζωή της Αρχαίας Ελλάδας.
Έτσι εμείς οι νεώτεροι Έλληνες, έχουμε το μεγάλο προνόμιο να μπορούμε να ζούμε και να ξεχωρίζουμε, μέρα με τη μέρα, τις μορφές, τα σχήματα, τους ρυθμούς, τους ήχους, λίγο πολύ όπως τα ζούσε και τα ξεχώριζε ο απλός Αρχαίος Έλληνας, όπως τα ζούσε και τα ξεχώριζε ο Όμηρος, ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ο Ευριπίδης, ο Αριστοφάνης, καθώς οι μέρες κυλούσαν, άλλοτε πλούσιες σε γεγονότα κι άλλοτε λιτές, άλλοτε στενάχωρες κι άλλοτε ειρηνεμένες, ενώ ο νους και η ψυχή τους έπλαθαν το έργο τους. Γι αυτό, αν θέλουμε να ερμηνεύσουμε το θέατρό τους δημιουργικά, ας πλησιάσουμε κι ας ξεχωρίσουμε όλα αυτά που εισχώρησαν συνειδητά ή υποσυνείδητα στην ψυχή τους, ας γνωρίσουμε τα μεγάλα μυστικά που τους απεκάλυψε η φύση, ο ουρανός, η θάλασσα, η πέτρα, ο ήλιος, κι άνθρωπος σε αυτόν τον βράχο κάτω από αυτόν τον ήλιο.
Αυτά τα ζωντανά στοιχεία που υπάρχουν και σήμερα γύρω μας στον τόπο αυτό, θα μας βοηθήσουν να γνωρίσουμε και να νοιώσουμε τη σκέψη και την ποίηση μέσα στο έργο τους, πολύ περισσότερο από όλες τις περισπούδαστες και σοφές γνώσεις και ιστορικές μελέτες για την εξωτερική μορφή της αρχαίας παράστασης. Ο κόθορνος, η μάσκα, το ικρίωμα, η ορχήστρα, το αν εκινείτο ο χορός ομαδικά, το πως τραγουδούσε, το πως χόρευα, είναι γνώσεις ιστορικές, κάποτε χρήσιμες, συχνότερα όμως απλώς αρχαιολογικές και μουσειακές. Έχουν την ίδια αξία σαν γνώσεις όση θα έχουν για τους ανθρώπους που θα ζούνε ύστερα από χίλια χρόνια, οι πληροφορίες για τη βελούδινη αυλαία μας, για το κυκλόραμα και τον προβολέα, την περούκα, την κινηματογραφική προβολή στο θέατρο, την ομαδική απαγγελία, και την μουσική σαν υπογράμμιση της δράσης. Και όμως θα φαινόταν σήμερα ακατανόητο αν υποστήριζε κανείς πως αυτά τα συμβατικά σκηνικά μέσα, οι εξωτερικές αυτές μορφές και εκδηλώσεις, αποτελούν την ουσία ή και αναπόσπαστο μέρος ενός έργου του Λόρκα, του Μπρεχτ, του Πιραντέλλο, του Έλιοτ ή οποιουδήποτε μεγάλου ποιητή του αιώνα μας. Μπορεί βέβαια οι γνώσεις αυτές να σταθούν χρήσιμες για μία ιστορική αναπαράσταση του αρχαίου θεάτρου, ή μπορεί να βοηθήσουν ακόμα το σκηνοθέτη να ξεκινήσει και να προσανατολιστεί προς νέες παραπλήσιες λύσεις, που να προσαρμόζονται στο θεατρικό χώρο της εποχής του. Μπορεί – κι αυτό συμβαίνει συχνότερα – να απομακρύνουν το θεατή από τον πραγματικό παλμό του έργου και να σταθούν εμπόδιο στο να τον κατακτήσει το αρχαίο δράμα σαν θέατρο.
Έχω τη γνώμη πως αν ο Αισχύλος, ο Σοφοκλής, ή ο Ευριπίδης, ερμήνευαν σήμερα ένα από τα έργα τους, θα υπολόγιζαν οπωσδήποτε το σύγχρονο θέατρο, τις σύγχρονες σκηνικές συνθήκες και την ψυχοσύνθεση του σύγχρονου θεατή, σε ότι αφορά τη θεατρική σύμβαση και την αρτιότερη ερμηνεία του έργου τους, χωρίς να σταθούν σε φόρμες λιγότερο εξυπηρετικές σήμερα ή και συχνά νεκρές.
Αν η καθαρή και λιτή εκδήλωση της σκέψης είναι μία από τις πολλές αρετές των Αρχαίων Ελλήνων, αυτό δεν σημαίνει πως υπάρχει ένα και μόνο σχήμα για την έκφραση αυτή. Και ούτε η απλότητα εμφανίζεται με ένα και μόνο χιτώνα. Και ούτε το πάθος κρούει μία και μόνη χορδή.
Ας ψάξουμε γύρω μας εμείς που ζούμε εδώ, στον ίδιο αυτό τόπο, και θα ανακαλύψουμε χίλιους άλλους τρόπους, ανάλογους με αυτούς που ξεχώρισαν οι Αρχαίοι, για να παρουσιάσουμε στο σύγχρονο θεατή, συγχρονισμένο, το θέατρο που έγραψαν χωρίς να τους προδώσουμε.
Κι εδώ παρουσιάζονται οι κίνδυνοι που έχει να αντιμετωπίσει ο Έλληνας ερμηνευτής του Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου. Ένας ξένος, ο Γερμανός, ο Γάλλος, ο Αμερικανός, δεν έχει άλλη υποχρέωση παρά να νοιώσει και να εμπνευσθεί από το αρχαίο κείμενο και να παρουσιάσει το έργο θεατρικά και ζωντανά, αφού το προσαρμόσει στις απαιτήσεις του σύγχρονου θεατή. Για μας όμως τους Έλληνες επιβάλλεται πριν από όλα να φυλαχτούμε από τις ξένες σκηνοθετικές επιδράσεις και να αποφύγουμε τις ξένες ερμηνείες, έστω κι αν προέρχονται από χώρες θεατρικά πιο προηγμένες από τη δική μας, χώρες που έχουν πιο μακροχρόνια σύγχρονη θεατρική παράδοση. Γιατί όσο και αν τα μεγάλα συναισθήματα είναι πανανθρώπινα, όσο κι αν ο ανθρώπινος οργανισμός αντιδρά όμοια σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη, ωστόσο η εξωτερίκευση διαφέρει. Αλλιώς απεικονίζεται η μεγαλοπρέπεια και το δέος στην Ανατολή κι αλλιώς στη Δύση, αλλιώς θα ηχήσει η κραυγή της συμφοράς στον Ισημερινό κι αλλιώς στις στέπες.
Την Ελλάδα που υπάρχει σήμερα πρέπει να κλείσουμε μέσα μας εμείς οι Έλληνες για να γνωρίσουμε τους Αρχαίους μας ποιητές. Ας συνειδητοποιήσουμε λοιπόν και ας αγαπήσουμε όλα όσα μας προσφέρει η σημερινή Ελληνική πραγματικότητα σε σχήμα, ρυθμό, χρώμα και ήχο, τον ψυχικό και πνευματικό πλούτο, όλα όσα περισώζονται και υπάρχουν ζωντανά γύρω μας από τον καιρό των Αρχαίων. Ας στραφούμε στις απλές φυσικές αλήθειες που άγγιξαν την ψυχή τους και έπλασαν τη σκέψη τους και έδωσαν ποίηση και νόημα αιώνιο στο στίχο τους. Η Ελλάδα που υπάρχει σήμερα, θα οδηγήσει εμάς τους Έλληνες να αποφύγουμε ότι νεκρό στην εξωτερική μορφή του Αρχαίου Θεάτρου και να παρουσιάσουμε ελεύθερα, σκηνικά και σκηνοθετικά, προσαρμοσμένο στο θεατρικό χώρο και τις απαιτήσεις του θεατή της εποχής μας, ένα έργο που γράφτηκε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια και που παραμένει στην ουσία του ζωντανό.
Κάρολος Κουν
Ομιλία στη Διεθνή Διάσκεψη Θεάτρου στο Ηρώδειο, 4.7.1957
Το θεατρικό μας τμήμα έχει ήδη μέχρι τις αρχές Φεβρουαρίου πραγματοποιήσει 2 γενικές πρόβες. Επιφυλασσόμαστε να δημοσιεύσουμε φωτογραφίες από τις πρόβες που θα γίνουν το Σάββατο 9 /2. Προς το παρόν να μερικές φωτογραφίες από το τμήμα μας. Περιμένουμε σχόλια και likes:
Πολιτιστικό πρόγραμμα: “Μεταναστευτικά και προσφυγικά ρεύματα 20ου αιώνα – η περίπτωση του Λαυρίου.”
Οι μαθητές του Γ1 υπό την καθοδήγηση της φιλολόγου Ελένης Πούλου εργάζονται πάνω στο θέμα πάνω στο θέμα της μετανάστευσης και το συνδέουν με το Λαύριο. Παρατίθενται τα φύλλα εργασίας προκειμένου οι ομάδες να γνωρίσουν τα καθήκοντά τους.
ΦΥΛΛΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Α’ ΦΑΣΗ
Α’ ΟΜΑΔΑ – «ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ – ΕΡΕΥΝΗΤΕΣ»[1]
Η ομάδα αυτή έχει αναλάβει το πιο θεωρητικό και, συνεπώς, δυσκολότερο κομμάτι της έρευνας (project). Στόχος της ομάδας είναι να μελετήσει από το σχολικό εγχειρίδιο της Ιστορίας της Γ’ Γυμνασίου αλλά και από δικτυακές πηγές το φαινόμενο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς, όπως αυτό παρουσιάστηκε στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα. Επικουρικά, θα μπορούσε να αναζητήσει πληροφορίες από ιστορικά βιβλία ή εγκυκλοπαίδειες που βρίσκονται στη σχολική βιβλιοθήκη. Οι ιστορικές περίοδοι με τις οποίες θα ασχοληθούν τα μέλη της ομάδας είναι τέσσερις:
α) Το πρώτο μεταναστευτικό ρεύμα (τέλη 19ου αιώνα) προς ΗΠΑ, Καναδά, Αυστραλία.
β) Το προσφυγικό κύμα που φτάνει σε Αθήνα, Πειραιά, Λαύριο, Θεσσαλονίκη, Βόλο και αλλού από τη Μικρά Ασία μετά το Μικρασιατικό Πόλεμο.
γ) Οι μετανάστες που φεύγουν για τη Γερμανία τη δεκαετία του ΄50, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
δ) Οι πολιτικοί πρόσφυγες που φεύγουν μετά από το τέλος του Εμφυλίου για τις σοσιαλιστικές χώρες.
Οι πρώτες δύο περίοδοι (α’ και β’) θα μελετηθούν στην α’ φάση της έρευνας (Δεκέμβρης- Γενάρης) και οι δύο τελευταίες (γ’ και δ’) στη β’ φάση (Φλεβάρης – Μάρτης). Στη γ’ φάση (Απρίλης- Μάης), οι μαθητές θα πρέπει να επιλέξουν από το υλικό που έχουν επισκεφτεί, συλλέξει, διαβάσει, τα πιο ουσιώδη κομμάτια και να γράψουν ένα κείμενο σε ψηφιακή μορφή με τα συμπεράσματά τους. Καλό θα ήταν το κείμενο αυτό να εμπλουτιστεί με εικόνες-φωτογραφίες που οι μαθητές θα βρουν στις ιστοσελίδες που θα επισκεφτούν. Το υλικό θα παραδοθεί αργότερα στα μέλη τη Δ’ Ομάδας για να το επεξεργαστούν ψηφιακά.
ΠΡΟΣΟΧΗ: Όταν γράφουμε ένα κείμενο δεν κάνουμε ένα κολάζ από ό,τι έχουμε συλλέξει, ούτε αντιγράφουμε κομμάτια από άλλα βιβλία. Διαβάζουμε, σκεφτόμαστε, συζητάμε με φίλους ή άλλα μέλη της ομάδας και γράφουμε κάτι ΔΙΚΟ ΜΑΣ!
Πώς μπορείτε να ξεκινήσετε:
ü Διαβάστε από το βιβλίο της Ιστορίας Γ’ Γυμνασίου προσεκτικά την Ενότητα 23 και ειδικά το κομμάτι που αφορά τη Μετανάστευση. Συσχετίστε τις πληροφορίες με ό,τι μάθατε στις προηγούμενες ενότητες (πρόγραμμα Τρικούπη, οικονομική κρίση 1893) και σκεφτείτε ποια είναι διαχρονικά τα αίτια της μετανάστευσης.
ü Διαβάστε από το βιβλίο της Ιστορίας Γ’ Γυμνασίου τις Ενότητες 38 και 39 που αναφέρονται στο Μικρασιατικό Πόλεμο. Συζητήστε τα σημεία που σας δυσκολεύουν με τη φιλόλογό σας. Έχετε στο οικογενειακό σας περιβάλλον άτομα που έχουν καταγωγή από τον Πόντο ή τη Μικρά Ασία; Ζητήστε τους πληροφορίες. Πότε έφυγαν οι γονείς-παππύδες τους; Κάτω από ποιες συνθήκες; Τι τους έχουν αφηγηθεί; Κρατήστε σημειώσεις.
ü Επισκεφτείτε την ιστοσελίδα www.fhw.gr/chronos/gr/ και αναζητήστε τα κεφάλαια της νεότερης ιστορίας που αναφέρονται στο Μικρασιατικό Πόλεμο και το Προσφυγικό Ζήτημα.
ü Πληκρολογήστε στη μηχανή αναζήτησης google τα: «Μετανάστευση 19ος αιώνας», «Πρόσφυγες 1922» και δείτε τα αποτελέσματα.
ü Επισκεφτείτε το ιστορικό αρχείο της ΕΡΤ www.ert-archives.gr και αναζητήστε σχετικά ντοκιμαντέρ. Προτείνονται τα: «Η χαμένη εικόνα» για τη μικρασιατική καταστροφή και «Έλληνες Αμερικάνοι» για τη μετανάστευση στην Αμερική.
**** Η Β’ ΟΜΑΔΑ[2] και η Δ΄ΟΜΑΔΑ[3] θα ξεκινήσουν τις εργασίες τους στη β΄ φάση, αφού η Α’ ΟΜΑΔΑ παρουσιάσει τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνάς της.
Γ’ ΟΜΑΔΑ[4] – «ΦΙΛΟΛΟΓΟΙ – ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ»
Η ομάδα αυτή έχει αναλάβει το φιλολογικό κομμάτι της εργασίας. Στόχος της είναι να συγκεντρώσει πλούσιο υλικό από τραγούδια, ποιήματα, αποσπάσματα από λογοτεχνικά έργα που να αφορούν την ξενιτιά, την προσφυγιά, τη μετανάστευση. Όσο πιο πλούσιο είναι το υλικό τόσο το καλύτερο. Καλό είναι για παράδειγμα να συγκεντρωθούν ποιήματα τόσο από Έλληνες όσο και από ξένους λογοτέχνες. Επίσης, μπορούν να είναι και τα αποσπάσματα ετερόκλητα μεταξύ τους (μονέρνα ποίηση αλλά και δημοτικά τραγούδια της ξενιτιάς). Το ίδιο αφορά και τον τομέα της μουσικής. Για τη μετανάστευση και την ξενιτιά μπορούμε να βρούμε παλιά ρεμπέτικα και μικρασιάτικα αλλά και τραγούδια έντεχνα, χιπ χοπ κ.ά.
Οι μαθήτριες θα πλοηγηθούν σε ιστοσελίδες, θα αναζητήσουν υλικό στη σχολική βιβλιοθήκη, θα ρωτήσουν ενδεχομένως φιλικά πρόσωπα, θα γράψουν ίσως κάτι δικό τους. Τέλος, θα συλλέξουν τα αποσπάσματα εκείνα που θα ήθελαν οι ίδιες να δουν σε μια έκθεση με θέμα τη μετανάστευση-προσφυγιά. Τι θα θέλαμε να δούμε ως λεζάντα σε μια φωτογραφία, τι θα θέλαμε να γράφει ένα πανό ή μια αφίσα;
Πώς μπορείτε να ξεκινήσετε:
ü Συζητήστε με τη φιλόλογό σας ποιοι Έλληνες λογοτέχνες έχουν στο έργο τους αναφορές στην προσφυγιά ή την ξενιτιά. Επισκεφθείτε τη σχολική βιβλιοθήκη και ξεφυλλίστε έργα των : Ηλία Βενέζη, Κοσμά Πολίτη, Μαρία Ιορδανίσου, Διδώ Σωτηρίου, Δημήτρη Ψαθά κ.ά. Κάποια από αυτά είναι δύσκολα. Ποια θα μπορούσατε να διαβάστε, έστω και συνεταιρικά;
ü Αναζητήστε στη μηχανή αναζήτησης google τραγούδια της ξενιτιάς. Επιλέξτε αυτά που σας αρέσουν περισσότερο.
ü Αναζητήστε στη διεύθυνση www.youtube.com ή www.stixoi.gr τραγούδια με θέμα τη μετανάστευση.
ü Ψάξτε πληροφορίες για τα έργα: «Μετανάστες» του Γιάννη Μαρκόπουλου, «Τα τραγούδια μας» του Μάνου Λοϊζου, καταγράψτε τους στίχους των τραγουδιών που σας αρέσουν.
[1] Η ομάδα αποτελείται από τους μαθητές: Αρθούρο Κρασνάνσκι, Kώστα Κυριακίδη και Δημήτρη Λαμπρούση
[2] Μέλη της ομάδας είναι οι μαθητές: Κωνσταντίνος Αγγέλου, Μαργαρίτα Βαρβαρήγου, Δέσποινα Γεμελιάρη και Νίκος Λαδόπουλος.
[3] Μέλη της ομάδας είναι οι μαθητές: Απόλλωνας Αυγουστάκης, Τάσος Γιακουμπόγλου, Μάρκος Λαγωνικάκης και Δημήτρης Θεοχάρης.
[4] Μέλη της ομάδας είναι οι μαθήτριες: Ματίνα Ασλλάνη, Μαρία Αναστασιάδου, Μαρία Βουρνέλη, Εβιάννα Ζουλού, Χριστίνα Κανελλάτου, Μαρία Μιχαηλίδη
Οι μαθητές του Α1 εμπνέονται από “το πρωινό άστρο”
Η ποίηση του Ρίτσου είναι γεμάτη εικόνες. Οι μαθητές του Α1 λοιπόν πήραν πινέλα και μπογιές για να αναπαραστήσουν τον κόσμο της ποίησης. Το αποτέλεσμα μπορείτε να το παρακολουθήσετε στην παρακάτω παρουσίαση prezi.
Προβάλλοντας την πόλη μας…
Στα πλαίσια του προγράμματος e-twinning και των προγραμμάτων της περιβαλλοντικής του σχολείου μας δημιουργήσαμε ένα wallwisher το οποίο παρουσιάζει την πόλη στους μαθητές των σχολείων του Πλύμουθ, του Δουβλίνου, της Θεσσαλονίκης και της Αλεξανδρούπολης. Πρόκειται για παρουσίαση αγαπημένων τοποθεσιών , μνημείων και ανθρώπων της Λαυρεωτικής και ανανεώνεται συνεχώς καθώς οι μαθητές μας προσθέτουν νέες πληροφορίες.
Πιστεύουμε πως οι μαθητές του προγράμματος αποτελούν άξιους πρεσβευτές της πόλης μας. Για να το δείτε δεν έχετε παρά να πατήσετε τον παρακάτω υπερύνδεσμο. Ελπίζουμε να σας αρέσει!
- http://wallwisher.com/wall/nk02mvye6a
Οι καθηγητές του προγράμματος
Παναγιώτης Αθανασίου
Καίτη Κουτελιέρη
Ρία Παπαμανώλη
Κώστας Χασιώτης
Δύο Θαλασσινές ιστορίες «TO ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»,«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΨΑΡΑ»
Τα παιδιά της Α γυμνασίου της Περιβαλλοντικής ομάδας “Η καθημερινή ζωή στο λιμάνι του Λαυρίου” εμπνευσμένα από την ζωή των ψαράδων έγραψαν δύο θαλασσινές ιστορίες.
«TO ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ ΕΡΥΘΡΑΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»
Είναι αργά τα μεσάνυχτα στο καζίνο της περιοχής. Γύρω-γύρω μεθυσμένοι. Ο πιο νέος ψαράς βάζει στοίχημα 20.000 λίρες, με το μεγάλο του αντίπαλο, πως θα περάσει την Ερυθρά θάλασσα και θα επιστρέψει ζωντανός.
Η περιοχή αυτή ήταν πολύ επικίνδυνη λόγω των ληστρικών επιθέσεων, στα διερχόμενα πλοία, από τους πειρατές και κανένας ψαράς δεν τολμούσε να πάει εκεί να ψαρέψει. Εμείς φυσικά μιλάμε για τον ξακουστό Jacob Malley. Μπορεί εσείς να μην ξέρετε πολλά για αυτόν, αλλά … θα μάθετε σε λίγο.
Ο Jacob, μια μέρα, νωρίς το πρωί, ετοίμασε τη βάρκα του, πήρε όλα τα απαραίτητα και ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι, στο οποίο δεν πέρασε και λίγα (και μεταξύ μας, αν δεν είχε κάποιες ιδιαίτερες ικανότητες δε θα τα κάταφερνε).
Έπλεε ήρεμα μέχρι τα μέσα της διαδρομής του και ήταν σίγουρος πως είχε κερδίσει το στοίχημα. Ένα γεγονός όμως, τον έκανε να δυσανασχετήσει. Ενώ κοιμόταν, άκουσε γλέντια κοντά του και ανοιγοκλείνοντας τα μάτια του διέκρινε φλόγες να πετάγονται στον ουρανό, σαν πυροτεχνήματα. Κατάλαβε πως ήταν ένα πλοίο και πίστεψε πως αυτό θα μπορούσε να τον οδηγήσει στον προορισμό του ακόμα πιο γρήγορα. Έτσι προσπάθησε να του αποσπάσει την προσοχή. Έπειτα από λίγη ώρα κατάλαβε ότι επρόκειτο για πειρατές. Προσπάθησε να τους αποφύγει με κάθε δυνατό τρόπο. Όμως ήταν πλέον αργά, γιατί εκείνοι τον είδαν και γρήγορα τον πήραν στο πλοίο τους. Τον ρώτησαν από ποιο πλοίο ήταν, που βρισκόταν αυτό το πλοίο και τι εμπόρευμα μετέφερε. Ο Jacob, όμως, αρνήθηκε να μιλήσει. Εξ’ άλλου δεν είχε και τίποτα να τους πει. Έτσι αυτοί του είπαν πως θα τον πάρουν μαζί τους για δούλο.
Μετά τα λόγια τους αυτά, οι πειρατές αποφάσισαν να τον δέσουν για να μην ξεφύγει. Έτσι κι έγινε. Τον έδεσαν σε μια πανύψηλη κολώνα και έβαλαν ένα φύλακα να τον προσέχει. Ο Jacob περίμενε να κοιμηθούν όλοι κι ύστερα με τα μαγικά του χέρια κατάφερε να λύσει τον περίπλοκο κόμπο, να γλυστρίσει αθόρυβα πάνω στην κολώνα και να κλέψει το σπαθί του κοιμισμένου φύλακα.
Η ιστορία θα τελείωνε λίγο μονότονα αν γινόταν ότι φαντάζεστε, δηλ. ότι ο Jacob κατάφερε να ξεφύγει. Αρκούσε, όμως, ένας μικρός ήχος, ένα τρίξιμο στο ξύλινο κατάστρωμα για να τους ξυπνήσει και αυτό έγινε. Ο καπετάνιος του πλοίου άκουσε τον θόρυβο και μονομιάς πετάχτηκε έξω. Η μάχη ξεκίνησε. Ξύπνησε όλο το πλήρωμα και τα σπαθιά πήραν φωτιά. Ήταν σίγουρο πως θα νικούσαν γιατί ήταν 100 εναντίον ενός. Τελικά, όμως, δεν ακούστηκε ένα μπουμ στη θάλασσα αλλά 100! Ο μικρός Jacob, με τις μαγικές του ικανότητες, όπως όλοι ξέρουμε οι μάγοι όλους τους νικούν, είχε καταφέρει να τους νικήσει και ήταν πια σίγουρος ότι μπορούσε να κερδίσει το στοίχημα και όχι μόνο αυτό, γύρισε πίσω με ένα τεράστιο πλοίο, το οποίο έκρυψε … αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Ο Jacob διηγήθηκε στους φίλους του τις περιπέτειές του και εκτός από το στοίχημα κέρδισε και τον θαυμασμό τους για την τόλμη που έδειξε. Τα χρήματα δεν τα πήρε από τον αντίπαλό του, έγιναν οι δυο τους οι καλύτεροι συνεργάτες και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!!!
«Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΨΑΡΑ»
Η ιστορία μας αναφέρεται στις δύσκολες και απογοητευτικές στιγμές ενός δύσμοιρου νεαρού ψαρά, ο οποίος σε σχέση με τους άλλους συναδέλφους του έχει λιγότερη πείρα αλλά και … τύχη. Τα γεγονότα αυτά διαδραματίζονται, ένα απρόβλεπτο φθινόπωρο, το Νοέμβρη του 1973.
Ο νεαρός ψαράς μας δεν είναι ικανοποιημένος από τα αποτελέσματα της ψαριάς του. Ο μεγάλος ανταγωνισμός και η απειρία του τον οδηγούν στην απελπισία. Μια μέρα, λοιπόν, που ο ψαράς καθισμένος στην προβλήτα, σκεφτόταν τρόπους για να τα βγάλει πέρα οικονομικά, εμφανίζεται ένας πιτσιρίκος, ο οποίος έμελε να γίνει στήριγμά του, αλλά και η αιτία να ξεπεράσει τα θέματα που τον απασχολούσαν.
– Εε φιλαράκο, σε βλέπω τόση ώρα που στέκεσαι εδωπέρα. Τι συμβαίνει;
– Άσε με και συ στον καημό μου.
– Μήπως η ψαριά σου είναι το πρόβλημα που σε απασχολεί;
– Όντως, αυτό είναι αλλά τι μπορεί να κάνεις εσύ γι’ αυτό;
– Άκουσε ξαδερφάκι, εγώ είμαι ντόπιος εδώ και ξέρω τα κατατόπια σαν την παλάμη του χεριού μου, ακολούθησέ με και το καΐκι σου θα ξεχειλίσει από ψάρια.
Εκείνος τον ακολούθησε μην έχοντας άλλη εναλλακτική λύση. Ο μικρός τον οδήγησε σε ένα απόμερο μέρος που υπήρχαν πολλά ψάρια.
– Λοιπόν, εδώ είμαστε. Ρίξε τα δίχτυα σου και θα εκπλαγείς.
Ο ψαράς ρίχνει τα δίχτυα και περιμένει. Η ώρα περνά και δε φαίνεται τίποτα. Αρχίζει να υποψιάζεται πως ο μικρός τον έχει κοροϊδέψει.
– Το καλό που σου θέλω να μη μου λες ψέματα.
– Τις αμφιβολίες σου τις λύνει αυτό που ανεβαίνει.
Ο νεαρός δεν πιστεύει στα μάτια του. Ένας τεράστιος αριθμός σπάρων, χάνων και κεφαλόπουλων είναι αγκιστρωμένος στα παραγάδια του.
– Μπράβο σπόρε, τελικά είχες δίκιο!
– Αδελφέ, να ξέρεις από δω και πέρα να μη με υποτιμάς ποτέ.
Από εκείνη τη μέρα ο νεαρός ψαράς ψάρευε κάθε πρωί σε εκείνο το σημείο. Η λαιμαργία του όμως όλο και μεγάλωνε, ήθελε όλο και περισσότερα ώσπου μια μέρα με πολύ αέρα, η λαιμαργία και η επιπολαιότητά του, τον οδήγησαν να πάει εκεί για ψάρεμα. Η φουρτουνιασμένη θάλασσα φυλούσε γι’ αυτόν τα χειρότερα. Τα τεράστια κύματα αναποδογύρισαν τη βάρκα του και τον παρέσυραν, με αποτέλεσμα να βρει τραγικό τέλος. Ψαράδες τον βρήκαν, την άλλη μέρα, όταν είχαν πάει για ψάρεμα.
Στην κηδεία του ήταν όλοι παρόντες και πρώτος πρώτος ο απαρηγόρητος φίλος του, ο οποίος δεν μπορούσε να το πιστέψει. Βλέπετε η επιπολαιότητα και η απληστία, πολλές φορές, οδηγούν τον άνθρωπο στην καταστροφή.
Περιμένοντας τα Χριστούγεννα
Παραμονές Χριστουγέννων. Την τελευταία μέρα πριν κλείσουν τα σχολεία, 21 Δεκεμβρίου 2012 βάλαμε ποδιές, πήραμε τα σύνεργά μας και… χτίσαμε μπισκοτένια σπιτάκια. Με καραμέλες, άχνη ζάχαρη, και πολύ μεράκι.
Και του χρόνου!!!
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗΣ
Η σημερινή κοινωνία χαρακτηρίζεται από το φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης. Σ’ αυτό το περιβάλλον της άμεσης επικοινωνίας των λαών, των πολιτισμών και της γρήγορης μετάδοσης επιστημονικών και οικονομικών δεδομένων, αποτελεί προυπόθεση η εκμάθηση μίας ή περισσότερων ξένων γλωσσών.
Μία γλώσσα αποτελεί βασικό συστατικό ενός πολιτισμού και λαού, καθώς φανερώνει και την κοσμοθερία του. Μαθαίνοντας, λοιπόν, κάποιος μια ξένη γλώσσα, για να εξυπηρετήσει καλύτερα τις αυξημένες ανάγκες της κοινωνίας διευρύνει τον πνευματικό του ορίζοντα, γιατί αποκτά την ικανότητα, με το χρόνο, να ενημερώνεται από πολλές πλευρές, να εμβαθύνει στις σπουδές, διαβάζοντας πολλές ξένες βιβλιογραφίες, καθώς μπορεί να παρακολουθεί και ξένα σεμινάρια. Επίσης για κάποιον που μαθαίνει μια ξένη γλωσσα ισχύει ότι μπορεί να μάθει ακόμα πιο καλά τη γλώσσα του, γιατί παρατηρεί τις διαφορές και τις ομοιότητες που υπάρχουν στις γλώσσες. Αφού, μέσω της γλώσσσας αποκαλύπτονται πολλά πολιτισμικά στοιχεία των ανθρώπων που την μιλούν, κάποιος που τη μαθαίνει μπορεί να έρθει σε επαφή με τον πολιτισμό της και με αυτόν τον τρόπο να απαλλαγεί από τις προκαταλήψεις που είχε στο παρελθόν. Η εκμάθηση μιας ή περισσότερων ξένων γλωσσών δίνει την δυνατότητα σε κάποιον να βρει μια εργασία στο εξωτερικό, αφού μπορεί κι επικοινωνεί . Επιπλέον, ο ίδιος έχει την ικανότητα να συμβαδίζει με την τεχνολογία και γενικότερα με την επιστήμη, γιατί όλοι οι όροι προέρχονται από ξένες γλώσσες . Εκτός από τον εκπαιδευτικό τομέα, η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας βοηθά στην ανάπτυξη του του τουρισμού και της οικονομίας.
Όμως όπως κάθε νόμισμα έχει δυο πλευρές έτσι και η γλωσσομάθεια έχει πολλά μειονεκτήματα. Η εκμάθηση πολλών ξένων γλωσσών μπορεί να <στοιχίσει ακριβά> σε κάποιον, γιατί απομακρύνεται από τον πολιτισμό του. Αυτό γίνεται, επειδή χρησιμοποιούν κι αφομοιώνουν στο λεξιλόγιό τους ξένες λέξεις, ενώ παράλληλα επηρεάζονται από ξένα πρότυπα χάνοντας έτσι την ελληνική τους ταυτότητα.
Τέλος, ως μαθητής της τρίτης γυμνασίου παρατηρώ κι από την καθημερινότητα ότι το πρόβλημα που αναφέρθηκε παραπάνω για την γλωσσομάθεια εμφανίζεται σε μεγάλο βαθμό. Για να λυθεί, θα μπορούσαν αυτοί που μαθαίνουν ξένες γλώσσες να τις μαθαίνουν έχοντας θέσει σωστούς στόχους.
Του Κώστα Κυριακίδη, Γ1
Στο μάτι του κυκλώνα…
6 Δεκεμβρίου 1987
Αναστάτωση επικρατεί στην αποβάθρα. Οικογένειες ναυτών, γέροι καπετάνιοι και το πλήρωμα του καραβιού που θα αναχωρήσει σε λίγο. Κοιτάζω γύρω μου. Μάλλον είμαι ο μικρότερος ναύτης στο πρώτο μου ταξίδι. Περπατάω αργά και διστακτικά προς το πλοίο, πίσω από τον καταξιωμένο έμπειρο αδερφό μου, ο οποίος έχει αναλάβει το πόστο του ανθυποπλοίαρχου. Ακούω ομιλίες και αποχαιρετισμούς τριγύρω. Ξεχωρίζω τη βαθιά φωνή ενός γέρου, σεβάσμιου καπετάνιου να μιλάει στο γιο του: «Είναι απρόβλεπτη η θάλασσα. Ακόμα και τα πιο γαλάζια νερά κρύβουν τους πιο μαύρους κινδύνους. Δε θα βρεθείς ποτέ στο μάτι του κυκλώνα, αλλά ακόμα κι αν βρεθείς δε θα μπορέσεις να το πεις.»
16 Δεκεμβρίου 1987
Έχουν περάσει δέκα μέρες στη θάλασσα. Το πλοίο είναι άνετο, το πλήρωμα φιλικό και τα νερά ήρεμα. Όποτε βρίσκω χρόνο, χαζεύω από το κατάστρωμα τα παιχνιδιάρικα δελφίνια. Πότε-πότε διακρίνω και κάποια μεγάλη λακωνική φάλαινα ή και το μαύρο περίγραμμα κάποιου απειλητικού καρχαρία βαθιά μέσα στο νερό. Τίποτα το ανεπιθύμητο δε διαταράσσει το πρώτο μου ταξίδι και σιγά-σιγά με κατακλύζει η αισιοδοξία. Σε λίγες μέρες φτάνουμε στην Ιαπωνία όπου θα εκτελέσουμε την αποστολή μας.
19 Δεκεμβρίου 1987
Οι ακτές της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου φαίνονται γαλήνιες και φιλικές. Το πλοίο μας λικνίζεται απαλά στα νερά του λιμανιού της Χακάτα στη βόρεια Ιαπωνία. Κάθε μέλος του πληρώματος εκτελεί τα καθήκοντά του αι γίνεται η εκφόρτωση του πλοίου σε έντονους ρυθμούς. Ο αδερφός μου ως ανθυποπλοίαρχος λαμβάνει ένα μήνυμα από τη μετεωρολογική υπηρεσία που κάνει λόγο για την πιθανή γέννηση ενός τυφώνα στην περιοχή των Φιλιππίνων. Ανήσυχος ενημερώνει τον καπετάνιο. Εκείνος το0ν καθησυχάζει, δίνοντάς του όμως εντολή να παρακολουθεί τις εξελίξεις., ΟΙ ενημερώσεις από την μετεωρολογική υπηρεσία αρχίζουν να γίνονται πιο συχνές όταν είναι βέβαιο πια πως πρόκειται για κυκλώνα. Τον ονομάζουν Μπρέντα και κινείται προς την Ιαπωνία. Η ακριβής πορεία του, ωστόσο δεν μπορεί να προβλεφτεί. Κι ενώ αρχικά φαινόταν πως δε θα έφτανε ως το λιμάνι της Χακάτα. Μια ημέρα πριν ο κυκλώνας διαψεύδει τις προβλέψεις.
20 Δεκεμβρίου 1987
Το πρωί με ξυπνούν ανήσυχες ομιλίες: ¨Οι Ιαπωνικές αρχές έδωσαν εντολή να εγκαταλειφθεί αμέσως το λιμάνι χωρίς να ολοκληρωθεί η εκφόρτωση.¨ Ο καπετάνιος ανήσυχος, αλλά ψύχραιμος και καθησυχαστικός προς το πλήρωμα. Βγαίνοντας από το λιμάνι είμαστε εκτεθειμένοι στον κυκλώνα. Κάνοντας συμβούλιο, αποφασίζουμε να κινηθούμε βόρεια. Είναι η μόνη μας ελπίδα να τον αποφύγουμε. Οι ενημερώσεις της μετεωρολογικής υπηρεσίας γίνονται εντατικές, ανά μισή ώρα. Προβλέπουν πως ο κυκλώνας θα στρίψει χωρίς να μας απειλήσει. Κι όμως δε στρίβει. Κι έρχεται η στιγμή που κοιτάζω από το παράθυρο και τον βλέπω. Απειλητικός και καταστροφικός, ακολουθεί παράλληλη πορεία με εμάς.
21 Δεκεμβρίου 1987
11 π.μ.
Άσχημες ειδήσεις αναστατώνουν το πλήρωμα. Ο κυκλώνας έρχεται κατά πάνω μας. Δεν προλαβαίνουμε να τον αποφύγουμε. Για πρώτη φορά βλέπω το φόβο στα μάτια του καπετάνιου. Κι ενώ ο θάνατος πλησιάζει, αυτός δίνει οδηγίες για την αποφυγή του. Έτσι το πλήρωμα δένει οτιδήποτε υπάρχει ελεύθερο στο πλοίο, ώστε να μη μπορεί να μετακινηθεί, ενώ ταυτόχρονα ασφαλίζει όλες τις πόρτες.
7 μ.μ.
Είναι σούρουπο. Το πλοίο βρίσκεται σε μία θάλασσα ταραγμένη από ανέμους που φτάνουν τα εννέα με δέκα μποφόρ. Όσο προετοιμασμένος και να ήμουν για τα όσα θα επακολουθήσουν, δεν μπορώ να μην νιώσω καταβεβλημένος όταν βλέπω τον τεράστιο μαύρο μανδύα να μας πλησιάζει από ψηλά και να μας περικυκλώνει ακούγοντας το απειλητικό σφύριγμα του αέρα όλο και πιο δυνατά. Οι μηχανές του πλοίου φτάνουν στη μεγαλύτερή τους απόδοση, όμως το καράβι δεν μπορεί να μετακινηθεί, να εναντιωθεί στις δυνάμεις της Φύσης. Φροντίζουμε τα κύματα να σκάνε στο πλάι του πλοίου, διαφορετικά η βύθισή του είναι ζήτημα χρόνου.
10 μ.μ.
Όλοι οι προβολείς του πλοίου αναμμένοι. Ο καπετάνιος, ο υποπλοίαρχος κι ο ανθυποπλοίαρχος, με τα πρόσωπα κολλημένα στο τζάμι και τα μάτια ορθάνοιχτα, μένουν αμίλητοι στη γέφυρα. Κάποια στιγμή ο ανθυποπλοίαρχος αντιλαμβάνεται πως το πλοίο έχει ξεφύγει από την ¨ασφαλή¨ θέση που μέχρι εκείνη τη στιγμή φρόντιζε ο πηδαλιούχος να διατηρεί. Αμέσως ειδοποιεί τον καπετάνιο. Εκείνος αναλαμβάνει το τιμόνι, αλλά παρά τις προσπάθειές του δε μπορεί να το επαναφέρει. Δίνει στον ανθυποπλοίαρχο το τιμόνι και με την εντολή να το κινήσει με τέτοιο τρόπο που μόνο η εμπειρία μπορούσε να υπαγορεύσει, εκείνος πάει στο ραντάρ. Τη στιγμή αυτή το κύμα χτυπά το πλοίο στο πλάι και εκείνο παίρνει κλίση πενήντα μοιρών. Ο υποπλοίαρχος που δε κρατιόταν από πουθενά εκτοξεύεται στο πλαϊνό τζάμι κι όταν το πλοίο επανέρχεται χτυπά με δύναμη στα απέναντι. Τραυματίζεται, αιμορραγεί, αλλά το πλοίο σταθεροποιείται.
12 μ.μ.
Το πλοίο είναι ακίνητο. Η θάλασσα μοιάζει να βράζει, κύματα δεν υπάρχουν πια, μόνο ένας άσπρος αφρός καλύπτει την επιφάνεια της. Η βροχή σταματά, ο άνεμος κοπάζει , η θάλασσα ηρεμεί. Άπνοια. Πάνω έναστρος ουρανός. Βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα. Το στεφάνι του ξεχωρίζει ακόμα στον ορίζοντα. Μαύρο πανύψηλο και απειλητικό, χτίζει ένα θανατηφόρο τείχος γύρω μας.
4 μ.μ.
‘Εχουμε ξεφύγει από αυτόν. Δε κινδυνεύουμε πια. Διαπιστώνουμε όμως πως βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο εδώ και μιάμιση μέρα. Το κύμα που άφησε πίσω του βουβό, δεν αφρίζει. Το μεγάλο μας πλοίο μοιάζει με φύλλο που επιπλέει στα ταραγμένα νερά μιας λίμνης.
8 μ.μ.
Το πρωί πια αρχίζει ο έλεγχος του πλοίου. Με άλλα λόγια το πλοίο είχε υποστεί πολλαπλά ρήγματα. Επομένως δεν είναι πια ασφαλές και πρέπει να οδηγηθεί σε λιμάνι για να καταστραφεί, δηλαδή να ¨κοπεί¨.
Τότε η εταιρεία προτείνει στο πλήρωμα να οδηγήσει το πλοίο όχι στο πλησιέστερο λιμάνι, αλλά σε ένα λιμάνι στην Κορέα, αρκετά πιο μακριά, με τριπλάσια όμως αποζημίωση. Ήμουν ένας ανάμεσα στους οκτώ, από τους σαράντα δύο, που δέχτηκαν να πάνε. Το ταξίδι διήρκησε μια μέρα κι ο καιρός ήταν καλός.
Επέστρεψα στο σπίτι μου παραμονή Χριστουγέννων με πολλά χρήματα και ανεκτίμητη εμπειρία. Ήμουν ζωντανός και πιο δυνατός. Αντιμετώπισα τα στοιχεία της φύσης. Κατάφερα όχι μόνο να δω το μάτι του κυκλώνα, αλλά να επιζήσω και να μιλήσω γι΄ αυτό…
Της Άννας – Σοφίας Παριανού, Γ2





















