Μετρήσαμε σκιές και μήκη και υπολογίσαμε την ακτίνα της Γης.
Τι φτιάξαμε για την παγκόσμια μέρα ποίησης; Γιατί μένουμε ως αργά το μεσημέρι; Τι σχεδιάζουμε πυρετωδώς;
Δεν θα αποκαλύψουμε το περιεχόμενο για να έρθετε στη Βιβλιοθήκη μας να το ανακαλύψετε. Θα σας πούμε μόνο πως μέσα στα μικρά χειροποίητα βιβλιαράκια μας, βάλαμε πολλή αγάπη και φαντασία. Τα εξώφυλλα συνδέονται με το περιεχόμενο, άρα μπορεί ήδη να υποψιάζεστε τι περιέχουν. Τη μαγεία όμως θα τη βρείτε μόνο όταν τα ανοίξετε και τα διαβάσετε.
Σας περιμένουμε την Πέμπτη στις 12.00 στη Βιβλιοθήκη μας.
Οι μαθήτριες της ομάδας σχολικής βιβλιοθήκης
Ένας τρόπος για να προβληματιστούμε απέναντι στο φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού, να σκεφτούμε ως θύτες, θύματα και παρατηρητές, να εξάγουμε συμπεράσματα για την έκταση του φαινομένου και να αναλάβουμε δράση είναι το ερωτηματολόγιο. Στην περίπτωσή μας στάλθηκε στα email των μαθητών/τριών τέσσερις μέρες πριν από τις δράσεις ώστε να υπάρχει χρόνος να δούμε τα αποτελέσματα και να διατυπώσουμε τα βασικά σημεία της συζήτησης που θέλαμε να κάνουμε με τους μαθητές και τις μαθήτριες σε επίπεδο τμημάτων. Η αλήθεια είναι πως κάποιες απαντήσεις μας προβλημάτισαν πολύ. Χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε το τι θεωρούμε βία, το πώς τη διαχειριζόμαστε ως εκπαιδευτικοί μέσα και έξω από την τάξη, τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουμε για να καλλιεργήσουμε τον σεβασμό και τον διάλογο.
Παραθέτουμε λοιπόν το ερωτηματολόγιο και τα αποτελέσματα για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.
https://forms.gle/j9SNQ7buPU36Tb5m6
Δεν είναι δύσκολο να ξεχωρίσω αυτά που άρεσαν από την περιβαλλοντική αυτή εκδρομή στον υδροβιότοπο της Βραυρώνας. Θα ξεκινήσω από τον χώρο. Ο ναός της Άρτεμης μέσα στο πράσινο, δίπλα στο ποτάμι, σαν ζωγραφιά. Καθίσαμε στα σκαλάκια του μουσείου και χαζέψαμε για λίγο τη θέα. Ο ναός σαν να βγαίνει από το νερό. Η διαδρομή που ακολουθήσαμε δίπλα στον Ερασίνο και μέχρι τη θάλασσα είχε και γνωριμία με πουλιά και παρατήρηση και πολλούς ήχους. Τα λουλούδια μπορεί να μην έχουν ακόμα ανθίσει, όμως ακούσαμε ψευτοαηδόνια, είδαμε γυρίνους και βατράχια, μυρίσαμε άγρια φυτά, είδαμε τις εκβολές ενός ποταμού.
Είναι μάθημα αυτό; Ναι, είναι και δεν το αλλάζω με τίποτα.
Αυτό που μας άγγιξε περισσότερο από το ντοκιμαντέρ για τη σχολική βία ήταν η ιστορία της Τζώρτζιας. Η Τζώρτζια δεχόταν αρνητικά σχόλια για το σώμα της , για το ντύσιμό της, για την εμφάνισή της, γενικά για την ίδια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην θέλει να φάει, να μην διαβάζει, να μην μπορεί να κοιμηθεί. Είχε και αυτοκτονικές τάσεις. Στο τέλος όμως σκέφτηκε την οικογένειά της και τους πιο αδύναμους και πήρε τη ζωή στα χέρια της, αντιμετωπίζοντας αυτούς που της έκαναν τη ζωή κόλαση. Σκέφτηκε επίσης πως αν δεν αντιδράσει αυτή, θα συνεχιστεί η βία σε άλλα πιο αδύναμα παιδιά που θα τα έκαναν στόχους όλοι αυτοί που νομίζουν πως είναι δυνατοί.
Για αυτό πρέπει όλοι να αντιδρούμε στη βία. Να μην την αφήνουμε να απλώνει τα πλοκάμια της. Να τη σταματάμε. Να την αναγνωρίζουμε. Όλοι μαζί μπορούμε.
Η 6η Μαρτίου είναι αφιερωμένη σε δράσεις κατά της σχολικής βίας. Ξεχωρίσαμε και παρουσιάζουμε ποιήματα συμμαθητών/τριών μας. Τα ποιήματα γράφτηκαν αφού είδαμε την ταινία Οι σκέψεις της Νεφέλης και το ντοκιμαντέρ Τα ημερολόγια του εκφοβισμού:
Ιωάννα Σπυρονίκου, Β2
Να μιλάς
Συνειδητός εκφοβισμός
για τους αδύναμους, τους πιο μικρούς
για αυτούς που κρύβουν μια αγνή καρδιά
και δεν φωνάζουν με τα μπράτσα ή τη μαγκιά.
Συνειδητός εκφοβισμός
μα, από ποιούς;
Από τους δυνατούς
θα λέγαν όλοι.
Μα εμείς το ξέρουμε καλά
μπούλινγκ κάνουν οι αδύναμοι
τελικά.
Για αυτό βάλτε το καλά στον νου
και μη φοβάστε πια
η λύση είναι να μιλάς
δυνατά,
όσο πιο δυνατά μπορείς.
Ομαδική δουλειά του τμήματος Α2
Το χέρι μου σηκώνω…
Το χέρι το σηκώνω
μόνο για να φροντίσω,
κι όχι για να χτυπήσω.
Τις λέξεις που θα πω
προσέχω πάντα εγώ
να μην σας τραυματίσω.
Δεν θέλω να φοβούμαι
αλλά πάντα να μιλούμε.
Στο τέλος θα νικήσω
χωρίς να πολεμήσω.
