Ένα σχολείο κατά του ρατσισμού με σύνθημα ΟΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΟΛΟΙ ΙΣΟΙ στη Ρόδο
ΠΑΡΕΜΒΑΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ
Ο ρατσισμός ως μία έννοια ποικιλόμορφη και πολυεπίπεδη αποτελεί μια από τις βασικότερες αιτίες της βίας στα σχολικά δρώμενα καθώς οι διακρίσεις είναι εμφανείς με γνώμονα την εξωτερική εμφάνιση, το επίπεδο των σχολικών επιδόσεων, την κοινωνική θέση και γενικότερα ο,τιδήποτε άπτεται της διαφορετικότητας.
Αναζητώντας συχνά τις αιτίες του φαινομένου, όλοι συνειδητοποιούμε ότι βιώνοντας τα χαρακτηριστικά μιας ανταγωνιστικής κοινωνίας αναπόφευκτα το ατομικιστικό πνεύμα μεταφέρεται αυτούσια και στο σχολικό περιβάλλον. Παράλληλα, οι γενικεύσεις και οι προκαταλήψεις που καλλιεργούνται στον κοινωνικό ιστό διαμορφώνουν τις αντίστοιχες ομαδοποιήσεις και τις ετερότητες τις οποίες υιοθετεί η μαθητική νεολαία. Καθημερινά, λοιπόν, ως εκπαιδευτικοί γινόμαστε αυτήκοοι και αυτόπτες μάρτυρες αυτών των συμπεριφορών: επιθετικότητα, στερεότυπα, αδιαφορία για την αξία του ανθρώπινου όντος, στείρος ανταγωνισμός, έλλειψη πλουραλισμού και ανεκτικότητας.
Το ουσιαστικότερο μέτρο πρόληψης και καταπολέμησης των διακρίσεων, της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού είναι η ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης και ξεκάθαρης πολιτικής κατά του ρατσισμού σε επίπεδο σχολείου.
Αυτή την τακτική υιοθετεί το Γυμνάσιο Κρεμαστής και με ποικίλες παρεμβατικές δράσεις το σχολικό έτος 2014-2015 καλλιεργεί για τους μαθητές ένα περιβάλλον ασφάλειας, ανεκτικότητας, ,σεβασμού της διαφορετικότητας, μη διάκρισης και ισότητας στο οποίο οι μαθητές μπορούν να απολαμβάνουν στο μέγιστο τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες που τους παρέχονται.
Βασική επιδίωξη της σχολικής μονάδας είναι η ανάπτυξη μιας αντιρατσιστικής κουλτούρας και η ενίσχυση του αλληλοσεβασμού, του σεβασμού στη διαφορετικότητα και της ευαισθητοποίησης των μαθητών μας απέναντι σε τέτοια φαινόμενα. Προκειμένου να συμβάλλουμε στην πραγμάτωση αυτών των στόχων, το Γυμνάσιο Κρεμαστής, με την αμέριστη συμπαράσταση της διευθύντριας μας Ξανθούλη Παρασκευής, συμμετείχε στον πανελλήνιο λογοτεχνικό διαγωνισμό που προκήρυξε το Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο Πανεπιστημίου Πατρών σε συνεργασία με το Πρότυπο Πειραματικό Γυμνάσιο και Λύκειο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης με θέμα:
” Ο ξένος-ο άλλος-ο διαφορετικός “
Οι μαθητές/τριες του σχολείου μας δήλωσαν τη συμμετοχή τους με 3 διηγήματα και 2 ποιήματα και τα απέστειλαν με ιδιαίτερη χαρά και ενθουσιασμό. Τα ονόματα των μαθητών/τριών μας (με την αντίστοιχη κατηγορία συμμετοχής) είναι τα εξής:
1) Σταματία Σταύρου Β4 (Διήγημα)
2) Μαρία Τζόρου Β4 (Διήγημα)
3) Εβίτα Μπόνη, Άννα Μπέλτσιου & Αναστασία Πολυχρονίου Β4 (Διήγημα)
4) Χριστίνα Μαυρή & Ξανθίππη Μαχίνη Β3 (Ποίημα)
5) Αναστασία Πολυχρονίου Β4 (Ποίημα)
Τη δράση αυτή συντόνισε η εκπαιδευτικός Μπρόκου Αγγελική (ΠΕ02). Αυτή η πρωτοβουλία, όπως και άλλες που θα ακολουθήσουν, αποτελούν έμπρακτη απόδειξη της αποφασιστικότητας της σχολικής μονάδας του Γυμνασίου Κρεμαστής για την αντιμετώπιση των ρατσιστικών συμπεριφορών και την επιτακτική ανάγκη για λήψη παρεμβατικών μέτρων, ενώ παράλληλα εκπέμπει μήνυμα μηδενικής ανοχής στον ρατσισμό και τις διακρίσεις.
TA ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΑΣ
Ο ΑΛΛΟΣ -Ο ΞΕΝΟΣ- Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ
Φόβος και άγχος. Αυτά τα δύο συναισθήματα με κατέκλυζαν εκείνη τη στιγμή, που στεκόμουν μπροστά από το νέο μου σχολείο. Είχα κερδίσει μια υποτροφία σ’ αυτό το σχολείο που ήταν γνωστό σε όλη τη χώρα μου, αφού οι μαθητές που φοιτούσαν εκεί ήταν όλοι πλούσιοι. Αλλά ξαφνικά εμφανίστηκα εγώ, ένας μαθητής ούτε φτωχός, ούτε πλούσιος, να στέκομαι μπροστά από τις ανοιχτές πύλες αυτού του σχολείου. Όλοι οι υπόλοιποι μαθητές με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια και περίεργους μορφασμούς, αλλά οι υπηρέτες που τους συνόδευαν τους μάλωναν λέγοντάς τους πως αυτό που κάνουν δεν είναι της τάξης τους.
Προχώρησα λίγο παραπέρα και άρχισα να τρέχω ελαφρά προς το γραφείο του διευθυντή. Όταν έφτασα χτύπησα διστακτικά την πόρτα και την άνοιξα. Το γραφείο του ήταν τεράστιο και θα μπορούσε να είναι ένα ολόκληρο σπίτι! Ήταν διακοσμημένο με φωτογραφίες, σουβενίρ από διάφορες χώρες και … γραβάτες! Πολλές, χρωματιστές γραβάτες ήταν κρεμασμένες πάνω σε έναν πίνακα, μεγάλο όσο ο ένας από τους τοίχους του δωματίου.
Ο διευθυντής σήκωσε τα μάτια του από την εφημερίδα που διάβαζε και με κοίταξε. Μου χαμογέλασε, σηκώθηκε από την ωραία, δερμάτινη καρέκλα που καθόταν και ήρθε προς εμένα.
-Γεια σου, μου είπε χαμογελώντας, εσύ είσαι ο μαθητής με την υποτροφία, σωστά;
-Ναι, του απάντησα, εγώ είμαι, αλλά δεν ξέρω πού είναι η τάξη μου.
-Μην φοβάσαι! Θα φωνάξω αμέσως τον καθηγητή της τάξης σου για να σε πάρει εκεί που θες και να σε ξεναγήσει στο σχολείο μας, μου είπε. Έβγαλε ένα (ακριβό) κινητό από την τσέπη του και το έβαλε στο αυτί του.
-Ναι; Ιάσονα εσύ είσαι; Θέλω να έρθεις στο γραφείο μου αμέσως και να συνοδεύσεις τον καινούριο σου μαθητή στην τάξη σου και να του κάνεις και μια ξενάγηση αργότερα! Ναι, δικός σου μαθητής είναι και μην κλαίγεσαι! Εμένα μου φαίνεται έξυπνο παιδί με πολλές βλέψεις για το μέλλον! Έλα τώρα και άσε τις γκρίνιες!, είπε σε αυτόν τον Ιάσονα, που απ’ ότι άκουσα ήταν ο καθηγητής μου, και έκλεισε απότομα το κινητό.
-Λοιπόν θα περιμένεις λίγο, μου είπε επιστρέφοντας στην καρέκλα του και στην εφημερίδα του.
Εγώ εκμεταλλεύτηκα τον χρόνο αυτόν και χάζεψα όλες τις ωραίες, πολύχρωμες γραβάτες του διευθυντή. Ένα τέταρτο αργότερα έφτασε στο γραφείο ένας άλλος άντρας, καλοντυμένος και καλοχτενισμένος. Κοίταξε τον διευθυντή με ένα περίεργο βλέμμα και γύρισε σε μένα. Άπλωσε το χέρι του και με χαιρέτησε. Ύστερα έκανε να φύγει, αφού με κοιτάξει, και εγώ τον ακολούθησα.
Καθώς περπατούσαμε στους διαδρόμους μου έλεγε διάφορα περίεργα για το σχολείο και την ιστορία του. Αλλά καθώς μιλούσε σταμάτησε, γύρισε και με κοίταξε.
-Δεν είσαι σαν τους άλλους μαθητές. Τα ρούχα που φοράς, φαίνεται ότι δεν είναι από διάσημους οίκους μόδας, αλλά και δεν είδα κανέναν υπηρέτη δίπλα σου. Πες μου μικρέ τι δουλειά κάνουν οι γονείς σου;
-Ο πατέρας μου είναι κηπουρός και η μητέρα μου δεν δουλεύει, του απάντησα.
-Και πώς τα βγάζετε πέρα, με ρώτησε παραξενεμένος.
-Κανονικά; Ψωνίζουμε φθηνά προϊόντα, δεν αγοράζω ρούχα κάθε λίγο και λιγάκι και δεν σπαταλάμε ενέργεια και νερό.
Ο καθηγητής είχε μείνει με γουρλωμένα μάτια! Τόσο περίεργο ήταν αυτό που είπα; Ο κ. Ιάσονας γύρισε και με κοίταξε στα μάτια με ένα παράξενο –έως εχθρικό- βλέμμα. Αλλά ξαφνικά μου χαμογέλασε και μου είπε:
-Είσαι ο πρώτος μαθητής που γνωρίζω και δεν είναι πλούσιος. Όλοι οι άλλοι μαθητές είναι αρκετά -έως πολύ- ευκατάστατοι και οι γονείς τους τούς έχουν κακομάθει. Ελπίζω να ξέρεις ότι δεν θα σε αποδεχτούν τόσο εύκολα.
Εγώ απλώς τον κοίταξα στα μάτια και του έγνεψα ‘ναι’ κουνώντας το κεφάλι μου. Αυτός απλά με κοίταξε, χαμογελώντας και συνέχισε την πορεία του προς την τάξη και εγώ τον ακολούθησα.
Φτάσαμε μπροστά σε μια πόρτα, τεράστια και γαλάζια. Ο κύριος με κοίταξε χαμογελαστός, σαν να μου έλεγε: «έτοιμος;» και εγώ πήρα μια βαθιά ανάσα. Καθώς περπατούσα με τον κύριο Ιάσονα μου είχε φύγει το άγχος, αλλά τώρα μπροστά σε αυτήν την πόρτα είχα αγχωθεί πάλι! Είχα αποφασίσει, όμως, από το πρωί, ότι θα έμπαινα στην τάξη ωραία και χαλαρά. Έτσι έγνεψα στον κύριο Ιάσονα να ανοίξει την πόρτα. Και το έκανε.
Η πόρτα άνοιξε, αποκαλύπτοντας μια τάξη με πολλούς μαυροπίνακες, έργα τέχνης και βιβλιοθήκες. Ο καθηγητής μπήκε μέσα στην τάξη και εγώ έκανα το ίδιο μετά από αυτόν. Τα παιδιά, μόλις τον είδαν, σταμάτησαν να μιλάνε και κάθισαν στα θρανία τους. Ο καθηγητής άρχισε να μιλάει αλλά εγώ δεν ήθελα να τον προσέξω, έτσι καθώς μιλούσε εγώ παρατήρησα τους καινούριους συμμαθητές μου: όλοι ήταν ντυμένοι με ωραία, ακριβά ρούχα και πολλοί φορούσαν ακριβά ρολόγια. Ξαφνικά όμως όλοι κοίταξαν εμένα με παραξενεμένα και, κάποιοι, με υποτιμητικά βλέμματα και μορφασμούς. Εγώ χαμήλωσα το βλέμμα μου και έσκυψα το κεφάλι. Ο κύριος Ιάσονας μου έδειξε πού να καθίσω και εγώ προχώρησα προς την θέση μου, χωρίς να προσέξω όμως ένα απλωμένο πόδι και σκόνταψα. Όλοι οι συμμαθητές μου άρχισαν να γελάνε υστερικά και να με αποκαλούν με διάφορα κοροϊδευτικά ονόματα.
Δάγκωσα τα χείλη μου, μάζεψα όλη μου την δύναμη και συνέχισα τον δρόμο μου προς το θρανίο μου. Κάθισα και ο καθηγητής με κοίταξε με ένα συμπονετικό ύφος, αλλά γιατί δεν είπε τίποτα στους συμμαθητές μου που με εξευτέλισαν μπροστά στα μάτια του; Τον κοίταξα στα μάτια και αυτός γύρισε και άρχισε να διδάσκει.
Όταν χτύπησε το κουδούνι για το διάλειμμα σηκώθηκα ήσυχα από το θρανίο μου και βγήκα από την τάξη μου στους διαδρόμους. Οι μαθητές που ήταν στους διαδρόμους με κοίταξαν και άρχισαν να ψιθυρίζουν διάφορα ο ένας με τον άλλο, κοιτώντας και δείχνοντας εμένα. Εγώ δάγκωσα την αξιοπρέπειά μου και συνέχισα τον δρόμο μου προς το κυλικείο. Όταν έφτασα, ζήτησα αυτό που ήθελα και κατευθύνθηκα προς την τάξη μου.
Έτσι πέρασε ακόμα η 2η, η 3η, η 4η, η 5η και η 6η ώρα. Εκείνη την στιγμή, την 7η και τελευταία μαθησιακή ώρα, είχα βιολογία. Πόσο μου άρεσε η βιολογία! Αλλά, φυσικά, οι συμμαθητές μου δεν ήθελαν να απολαύσω το αγαπημένο μου μάθημα με την ησυχία μου.
Ξαφνικά, εκεί που διάβαζα, πετάχτηκε ένας και είπε:
-Παιδιά, το φτωχαδάκι ξέρει να διαβάζει, τελικά!
Και όλοι οι υπόλοιποι συμμαθητές μου άρχισαν να γελάνε. Ειλικρινά, δεν κατάλαβα ποιο ήταν το αστείο, ούτε πρόκειται να το καταλάβω ποτέ. Όμως, το αστείο παρατράβηξε και πολλοί άρχισαν να μου πετάνε χαρτιά, μέχρι μολύβια και στυλό! Εγώ σηκώθηκα και ο καθηγητής σταμάτησε να ‘διδάσκει’ και με κοίταξε. Τότε με αναψοκοκκινισμένο από την ταραχή πρόσωπο τους φώναξα:
-Πώς μπορείτε και αποκαλείτε τους εαυτούς σας ανθρώπους, αφού δεν συμπεριφέρεστε στους άλλους ανθρώπινα και ισότιμα; Δεν είμαι κάποιο αντικείμενο που όσο και να το πονέσετε δεν θα σπάσει! Είμαι άνθρωπος, ενώ εσείς δεν είστε! Έχω συναισθήματα και αξιοπρέπεια, όπως ο καθένας σε αυτή την αίθουσα, σ’ αυτόν τον κόσμο! Κάνω λάθη, χαζομάρες, αγαπώ, χαίρομαι και αισθάνομαι! Αλλά φυσικά εγώ είμαι διαφορετικός από εσάς, δεν είμαι πλούσιος. Ευτυχώς, όμως που δεν είμαι, γιατί αν είναι έτσι, σαν εσάς, οι πλούσιοι, τότε προτιμώ την φτώχεια μου! Προσωπικά, πιστεύω ότι μέσα σας και εσείς είστε διαφορετικοί, απλώς το κρύβετε, γιατί νομίζετε πως οι άλλοι θα σας κρίνουν. Όλοι είμαστε διαφορετικοί, παιδιά, και όλοι έχουμε τα ίδια και ίσα δικαιώματα, είναι όμως κάποιοι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν την ισότητα και την διαφορετικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους, νομίζουν πως όλοι είναι ίδιοι και ότι το διαφορετικό δεν είναι σωστό. Όμως εσάς δεν σαν ενδιαφέρουν αυτά, γιατί εσείς έχετε τα λεφτά σας! Εγώ όμως που δεν έχω όσα χρήματα έχετε εσείς, εμένα με ενδιαφέρουν, με ενδιαφέρει η διαφορετικότητά του καθενός, γιατί η διαφορετικότητα μας κάνει αυτό που είμαστε και χωρίς αυτήν θα ήμασταν όλοι ίδιοι, εντελώς ίδιοι, χωρίς προσωπικότητα, χωρίς προτιμήσεις και θα καταρρέαμε.
Τους τα είπα, μάζεψα τα πράγματά μου και σηκώθηκα. Όλοι οι μαθητές είχαν μείνει με το στόμα ανοιχτό και τα μάτια τους γουρλωμένα, άναυδοι! Κοίταξα τον κύριο Ιάσονα, ο οποίος ήρθε κοντά μου και με πήρε μαζί του στην αυλή. Όταν φτάσαμε, άφησε τον ώμο μου, γύρισε προς το μέρος μου και με κοίταξε χαμογελώντας.
-Ξέρεις, μικρέ, μπορεί να είσαι εδώ μόνο για μια ημέρα αλλά σε συμπάθησα, μου είπε. Δεν είσαι ο πρώτος που ήρθε στο σχολείο μας με υποτροφία, αλλά όλοι οι προηγούμενοι φοβήθηκαν και τα παράτησαν από την πρώτη κιόλας μέρα, ενώ εσύ είσαι ο μόνος που τους αντιστάθηκε μέχρι τώρα, ο μόνος που έσπρωξε τον φόβο του στην άκρη και επιτέθηκε. Και εμείς οι καθηγητές όμως, οι περισσότεροι δεν είμαστε πλούσιοι, απλώς κρατάμε το στόμα μας κλειστό. Θυμάμαι, όταν είχα πρωτοέρθει, τον διευθυντή να μου λέει πως αν δεν κρατήσω το στόμα μου κλειστό τα παιδιά θα έφευγαν και το σχολείο θα γινόταν δημόσιο, πράγμα που δεν ήθελε. Προσωπικά, εγώ κράτησα το στόμα μου κλειστό σε όλες τις περιπτώσεις, για να δω μέχρι που θα αντέξουν οι μαθητές. Δεν άντεξαν και πολύ … Αλλά εσύ με εξέπληξες, είσαι μια έκπληξη για μένα, πιο διαφορετικός από το διαφορετικό! Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό;
– … φανταστικά;, απάντησα διστακτικά.
Αυτός απλά με κοίταξε και χαμογέλασε. Έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό, αλλά χοντρό βιβλιαράκι και μου το έδωσε.
-Πήγαινε στο παλιό σχολείο σου, σε αυτό του δημοσίου. Τα ιδιωτικά με τα δημόσια σχολεία, δεν έχουν κάποια μεγάλη διαφορά. Πάρε αυτό και διάβασέ το, είναι ένα πολύ ωραίο βιβλίο, που μπορεί να είναι μικρό σε μέγεθος, αλλά το νόημά του είναι μεγάλο, μου είπε κλείνοντας το μάτι.
-Μάλιστα κύριε! του είπα ενθουσιασμένος και έφυγα κατευθείαν προς το γραφείο του διευθυντή. Όταν τελείωσα από εκεί πήγα στο σπίτι μου, κλείστηκα στο δωμάτιό μου και διάβασα το μικρό βιβλιαράκι που μου έδωσε ο κύριος Ιάσονας. Το νόημά του ήταν πράγματι μεγάλο, σημαντικό και ίδιο με αυτό που είπα εγώ: χωρίς την διαφορετικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους όλοι θα ήμασταν ίδιοι, δίχως προσωπικότητα και προτιμήσεις. Η διαφορετικότητα μας κάνει να βλέπουμε ότι δεν υπάρχει μόνο ένα πράγμα αλλά πολλά. Έτσι όταν δεχόμαστε τον ‘άλλο’, τότε δεν αντιδράμε και δεν τον θεωρούμε κατώτερο.
Κι έτσι πήγα στο παλιό μου σχολείο, πέρασαν τα χρόνια, σπούδασα, έγινα διάσημος γιατρός, παντρεύτηκα, έκανα οικογένεια και πέτυχα τους στόχους μου. Ακούω, όμως, ιστορίες για τους παλιούς μου συμμαθητές, του ιδιωτικού σχολείου που είχαν επιχειρήσεις, να καταρρέουν και γελάω. Τελικά αυτό που είπα και ακόμα λέω είναι σωστό: αν δεν είμαστε διαφορετικοί, ο ένας από τον άλλον, θα ……. καταρρεύσουμε.
Μαρία Τζόρου, Β4
Ο ΞΕΝΟΣ -Ο ΑΛΛΟΣ- Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ
Ένα βράδυ οι γονείς του Τζακ έφυγαν για μια δουλειά και ο Τζακ έκατσε στο σαλόνι να δει τηλεόραση αλλά τον πήρε ο ύπνος. Τότε ξεκίνησε να βλέπει αυτόν τον φρικτό εφιάλτη. Έβλεπε ότι ήταν στο σχολείο και κάποια παιδιά από τις μεγαλύτερες τάξεις τον χτυπούσαν, αλλά το χειρότερο ήταν ότι έβλεπε πως κανένα παιδί δεν προσπάθησε να τον υποστηρίξει, ούτε καν ο φίλος του ο Ηλίας δεν τον υποστήριξε, που αυτός είναι δίπλα του σε κάθε λύπη και χαρά. Έβλεπε να είναι αβοήθητος, έβλεπε πόνο και αίμα. Ξαφνικά ξυπνάει τρομαγμένος και από τα μάτια του ένοιωθε να κυλάνε καυτά δάκρυα. Μετά από αυτό το όνειρο δεν μπορούσε να ξανακοιμηθεί όλη την υπόλοιπη νύχτα. Περίμενε να έρθει το πρωί, να πάει στο σχολείο, να περάσει κι αυτή η νύχτα…
Περίμενε τον Ηλία πως και πως το πρωί για να φύγουν μαζί για το σχολείο. Στον δρόμο ο Ηλίας προσπαθούσε να εμψυχώσει τον Τζακ και να τον πείσει να μιλήσει γι’αυτό που του συμβαίνει σε κάποιον καθηγητή του. Καθώς οι δύο φίλοι έφταναν στο σχολείο κάποια μεγαλύτερα παιδιά άρχισαν σιγά σιγά να τους πλησιάζουν. Τα δύο παιδιά προσπάθησαν μάταια να τους αποφύγουνε κάνοντας πως δεν τους βλέπουν αλλά μάταια…Τα άλλα παιδιά άρχισαν να τους χτυπάνε. Ο Ηλίας προσπάθησε να φωνάξει βοήθεια αλλά ήξερε πως κανένας δεν θα τους άκουγε. Ο Τζακ είχε φοβηθεί τόσο πολύ που αν κοιτούσες τα μάτια του μπορούσες να δεις τα συναισθήματά του… Και ο Τζακ κατάφερε να φωνάξει γιατί πονούσε πολύ. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κουδούνι του σχολείου και τα μεγαλύτερα παιδιά έφυγαν εκτοξεύοντας από μια απειλή στους δύο φίλους. Τα δύο παιδιά είχαν μελανιές σε όλο τους το σώμα και ντρεπόντουσαν να πάνε στο σχολείο σε τέτοια κατάσταση.
Η πρώτη ώρα δεν άργησε να περάσει και τα μεγαλύτερα παιδιά γύρισαν να τελειώσουν αυτό που είχαν αρχίσει το πρωί. Ένα κορίτσι μεγαλύτερο που το έλεγαν Αλεξία παρατηρούσε τα παιδιά να τρώνε ξύλο, μα δεν έκανε καμία κίνηση, μόνο καθόταν κι έβλεπε διότι δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Κάθε διάλειμμα που περνούσε ο Τζακ και ο Ηλίας ήταν όλο και πιο φοβισμένοι. Η Αλεξία ήθελε να τους βοηθήσει αλλά φοβόταν κι αυτή. Ο Ηλίας σε ένα απ’τα διαλείμματα συμβουλεύει τον Τζακ να πάει να μιλήσει σε κάποιον καθηγητή/καθηγήτρια του διότι θα μπορούσε να τους βοηθήσει. Ο Τζακ είπε ότι αυτή η μάχη είναι δική του και ότι είναι ένα ήρωας χωρίς πανοπλία, ασπίδα και σπαθί αλλά ακόμα κι αν ηττάται θα προσπαθήσει να μη σβήσει το χαμόγελο από τα χείλη του.
Καθώς περνούσαν οι μέρες, η Αλεξία παρατηρούσε από μακριά. Έβλεπε και ένιωθε τον φόβο, τον πόνο και την θλίψη τους. Εκείνη τη στιγμή αποφάσισε να τους πλησιάσει γιατί νόμιζε πως έτσι ίσως κατάφερνε να τους βοηθήσει. Εφόσον πέρασε και αυτή η βάναυση ημέρα, ο Ηλίας πήγε στο σπίτι του Τζακ για να συζητήσουν και να βρουν κάποια λύση στο πρόβλημά τους. Σκέφτηκαν αρκετές χαζές ιδέες όπως το να έχουν για συνοδούς στρατιώτες ή νίντζα ακόμη και το FBI,αλλά ήξεραν πως αυτά δεν μπορούσαν να τα υλοποιήσουν γιατί θα έπρεπε να διαθέσουν πολλά χρήματα. Τέλος κατέληξαν στο να τους συνοδεύουν οι μαμάδες τους διότι το μόνο κόστος θα ήταν ένα μασάζ στα πόδια. Αργότερα όμως σκέφτηκαν πως ούτε αυτό θα μπορούσε να γίνει για το λόγο ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί τους συνεχώς στο σχολείο. Έτσι κατέληξαν στο ότι πρέπει να μιλήσουν σε κάποιον καθηγητή/καθηγήτρια.
Όταν τα παιδιά πήγαν την επόμενη ημέρα στο σχολείο, ξαφνικά δεν υπήρχε στο προαύλιο κανένα από τα παιδιά που τους βασάνιζαν. Έτσι είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν ελεύθερα σε μια από τις καθηγήτριες τους αλλά για κάποιο λόγο η καθηγήτρια τα γνώριζε όλα, απλά περίμενε απ’τα δυο αγόρια να πάρουν το θάρρος και να πουν όλη την αλήθεια για το τι περνάνε καθημερινά και όχι να το πει ένα άλλο παιδί(που τυχαίνει να είναι κορίτσι).Η καθηγήτρια ήταν υπερήφανη που επιτέλους σήκωσαν το κεφάλι ψηλά και έκαναν το σωστό. Η Αλεξία πήγε κοντά τους και τους είπε συγχαρητήρια για τον χειρισμό της κατάστασης. Ο Ηλίας και ο Τζακ ρώτησαν την Αλεξία από πού τα γνώριζε όλα αυτά και εκείνη απάντησε πως τους έβλεπε. Απλά φοβόταν να αντιδράσει γιατί ίσως γινόταν και η ίδια θύμα.
Στο διάλειμμα αυτή η μικρή συμμορία των μεγαλύτερων παιδιών οδηγήθηκαν με τη συνοδεία της καθηγήτριας στη διεύθυνση για να απολογηθούν για τις πράξεις τους και υποχρεώθηκαν να ζητήσουν συγγνώμη απ’τον Τζακ και τον Ηλία για όλο αυτόν τον καιρό που τους ενοχλούσαν και τους κακομεταχειριζόντουσαν.
Τέλος καλό όλα καλά! Μετά από αυτό ο Τζακ και ο Ηλίας έγιναν πιο κοινωνικοί, πιο φιλικοί προς τους άλλους ανθρώπους και συμμαθητές τους. Από εκείνη τη στιγμή ο Τζακ και ο Ηλίας έγιναν αχώριστοι και άρχισαν μια καινούργια ζωή η οποία γίνεται όλο και καλύτερη. Η Αλεξία συμπαραστέκεται σε κάθε παιδί αυτού του σχολείου γιατί όλα τα παιδιά χρειάζονται συμπαράσταση στις δύσκολες στιγμές.
Εβίτα Μπόνη ,Άννα Μπέλτσιου, Αναστασία Πολυχρονίου,Β4
Ο ΞΕΝΟΣ-Ο ΑΛΛΟΣ-Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ
Ξένος είναι από άλλη χώρα
και όλοι τον κοροϊδεύουν τώρα
τον εαυτό τους δεν κοιτάνε
μόνο τους άλλους θέλουν να πονάνε.
Τώρα στέκεται μόνος
και τον πλημμυρίζει ο πόνος
ό,τι λένε οι άλλοι τον νοιάζει
και την ψυχολογία του επηρεάζει.
Η θλίψη μέσα του γεμίζει
και η καρδιά του πλημμυρίζει
δεν θα το αφήσει να περάσει
στην ιστορία αυτή τέλος βάζει.
Χριστίνα Μαυρή,Ξανθίππη Μαχίνη, Β3
Ο ΞΕΝΟΣ -Ο ΑΛΛΟΣ- Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ
Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι μεταξύ τους, αλλά η κοινωνία τους διαχωρίζει σε ανώτερους και κατώτερους, διακρινόμενοι είτε από το χρώμα του δέρματος, είτε από την εθνικότητα, είτε από τη θρησκεία.
Μια μέρα ήταν ένα παιδί που το έλεγαν Χριστίνα. Η Χριστίνα μετακόμισε πρόσφατα στην Αθήνα με αφορμή την δουλειά του πατέρα του. Η Χριστίνα όμως δεν ήταν Ελληνίδα αλλά ήταν από την Αλβανία. Όμως στο καινούριο της σχολείο δεν είχε την αντιμετώπιση που περίμενε να έχει. Τα παιδιά δεν της έδωσαν καμία σημασία. Προσπαθούσε να κάνει καλή εντύπωση στους καθηγητές της αλλά και στα παιδιά της τάξης της. Κάποια παιδιά όμως δεν το δέχονταν να είναι κατώτεροι από αυτήν. Μια μέρα όταν η Χριστίνα δεν απάντησε σωστά όλοι την κορόιδευαν και γελούσαν. Τότε το παιδί υπερασπίστηκε τον εαυτό του αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία. Όταν γυρνούσε σπίτι του κάποια παιδιά την πλησίασαν με βίαιο τρόπο και την χτύπησαν άσχημα. Η Χριστίνα ποτέ δεν έμαθε το γιατί και το είχε απορία.
Όταν το παιδί γυρνούσε σπίτι του δεν ήθελε να το δει έτσι η μαμά του και έτσι περίμενε να πάνε στην δουλειά τους. Όμως η μαμά της την πήρε τηλέφωνο, της είπε ότι είναι έξω με κάποια παιδιά της τάξης της και πήγαν σε μία καφετέρια.
Την επόμενη μέρα στο σχολείο δεν την έκανε κανείς παρέα και ήταν μόνη της στο προαύλιο. Στο σχόλασμα όταν συνάντησε ξανά αυτά τα δύο παιδιά προσπάθησε να τα ρωτήσει γιατί την χτύπησαν αλλά εκείνα την κλώτσησαν και την ξαναχτύπησαν και έτρεξαν μακριά. Όση ώρα ήταν στο πεζοδρόμιο έξω από το σχολείο πέρασαν αρκετά παιδιά και κανείς από αυτά δεν την βοήθησε αλλά μόνο δύο κορίτσια που πήγαιναν στην ίδια τάξη. Αυτά τα κορίτσια από την αρχή την είχαν συμπαθήσει αλλά φοβόντουσαν μην το μάθουν οι νταήδες του σχολείου και τους έκαναν κακό. Εκείνη την ώρα για καλή τους τύχη έφευγε και ένας καθηγητής. Το ένα από τα κορίτσια πήγε και τον φώναξε για να πάει να βοηθήσει την συμμαθήτριά τους.
Ο καθηγητής την πήρε μέσα στα γραφεία των δασκάλων και εκεί την περιποιήθηκαν και της έβαλαν πάγο σε σημεία που χρειαζόταν. Όταν ο καθηγητής πήγε να πάρει τηλέφωνο τους γονείς της, η Χριστίνα τους είπε να μην πάρει γιατί θα ανησυχούσαν πολύ. Ο καθηγητής της την ρώτησε γιατί την χτύπησαν και αν έγινε κάτι που έκανε και μπορεί να τους ενόχλησε. Εκείνη όμως τους εξήγησε ότι μπορεί να το κάνουν όχι επειδή έκανε κάτι αλλά επειδή είναι από άλλη χώρα.
Αυτό γινόταν πολλές και συνεχόμενες μέρες όχι μόνο έξω από το σχολείο αλλά και στο προαύλιο. Μετά από λίγο καιρό η Χριστίνα είχε κάνει δύο πολύ καλές φίλες και τους έλεγε όλα τα προβλήματά της. Εκείνες την άκουγαν και της έδιναν λύσεις ή την βοηθούσαν να κάνει το σωστό. Κάποια στιγμή έπρεπε να δει τους γονείς της γιατί είχε να τους δύο μία εβδομάδα. Αυτό γινόταν επειδή πήγαινε σπίτι μόνο όταν έφευγε η μαμά της για την δουλειά. Όλες αυτές τις ώρες ήταν στο σπίτι των φίλων της για να διαβάσουν ή στην παιδική χαρά της γειτονιάς που πήγαιναν εκεί για να ξεχαστούν από τα προβλήματα της καθημερινότητάς τους. Μια μέρα η μαμά της Χριστίνας καθυστέρησε να φύγει για την δουλειά της και η Χριστίνα πήγε σπίτι. Η μαμά της την είδε που ήταν πολύ χτυπημένη γιατί τα παιδιά αυτά την χτυπούσαν αρκετό καιρό.
Τότε η μητέρα της Χριστίνας πήρε τηλέφωνο στην δουλειά της και είπε ότι είναι άρρωστη. Είχε όλο το απόγευμα στην διάθεσή της για να της πει τι είχε γίνει. Η Χριστίνα έκλαιγε για αρκετή ώρα αλλά κάποια στιγμή σταμάτησε. Έπειτα διηγήθηκε στην μαμά της τι είχε γίνει. Η μαμά της απόρησε γιατί δεν της είπε τίποτα αφού τα λένε όλα μεταξύ τους. Η Χριστίνα δεν ήθελε να μάθει τι έγινε ο πατέρας της γιατί θα πήγαινε στο σχολείο για να κάνει φασαρία. Η μαμά της όμως αρνήθηκε να μην το πει στον άντρα της. Αργά το βράδυ όταν ο άντρας της γύρισε από την δουλειά η γυναίκα του, του μίλησε με ψυχραιμία για το περιστατικό που είχε συμβεί. Ο πατέρας της Χριστίνας όταν το έμαθε στενοχωρήθηκε. Δεν ήθελε να το δείξει αλλά φάνηκε.
Την επόμενη μέρα η Χριστίνα ήθελε να πει τι της συνέβη στις φίλες της. Όταν πήγε να τις πλησιάσει εκείνες την απόφευγαν, ύστερα είδε τους νταήδες του σχολείου και κατάλαβε ότι δεν ήθελαν να τη δουν μαζί τους. Σε όλη την διάρκεια του σχολείου δεν βρέθηκαν καθόλου. Στο σχόλασμα συναντήθηκαν στο σπίτι του ενός κοριτσιού, διάβασαν και μετά η Χριστίνα είπε στις φίλες της τι της συνέβη χθές στο σπίτι. Οι επόμενες μέρες πέρασαν χωρίς οι νταήδες του σχολείου να χτυπήσουν την Χριστίνα. Όμως δύο μήνες μετά από την άφιξη της Χριστίνας στο νέο της σχολείο τα παιδιά αφού την έμαθαν καλύτερα, την κορόιδευαν όλη τη ώρα. Στο σχόλασμα δεν έφυγε μαζί με τις φίλες της όπως συνήθως αλλά έφυγε νωρίτερα. Τότε δύο άγνωστα παιδιά της έσπασαν το αριστερό χέρι και μετά την έριξαν κάτω και άρχισαν να την κλωτσάνε πολύ δυνατά σε διάφορα σημεία του σώματος. Εκείνη τότε έτρεξε σπίτι της τρέχοντας ,μπήκε μέσα και έτρεξε κατευθείαν στο δωμάτιό της χωρίς να μιλήσει σε κανέναν. Η μητέρα της τότε κατάλαβε τι έγινε και πήγε στο δωμάτιό της. Την ρώτησε τι της έκανε και εκείνη της έδειξε το σώμα της και το χέρι της είπε ότι δεν μπορεί να το κουνήσει. Το βράδυ η Χριστίνα έβλεπε συνέχεια εφιάλτες και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Την επόμενη μέρα η μητέρα της Χριστίνας πήγε να μιλήσει με την υπεύθυνη καθηγήτρια της Χριστίνας για να δει αν μπορέσει να κάνει κάτι. Η καθηγήτρια όμως της είπε ότι δεν μπορούν να την χτυπάνε ,δεν έχουν ευθύνη γιατί την χτυπάνε έξω από το σχολείο. Η μαμά της όμως θυμήθηκε τι της είπε η Χριστίνα και ανταπάντησε στην καθηγήτριά της ότι την χτυπούσαν και στο εσωτερικό του σχολείου. Όταν γύρισε σπίτι της προσπαθούσε να βρει λύσεις γιατί ήθελε να βοηθήσει με έναν τρόπο την κόρη της. Η κόρη της έπρεπε να βρει τρόπους να πείσει τους συμμαθητές της ότι είναι όλοι ίδιοι και ότι δεν έχουν καμία διαφορά παρά μόνο στην καταγωγή. Έπρεπε να τους κάνει να σκεφτούν τι θα έκαναν αν ήταν εκείνοι στην θέση της. Όταν το είπε αυτό στους συμμαθητές της όλοι γελούσαν και δεν την πήρε κανείς στα σοβαρά. Παρ’ όλα αυτά τα παιδιά αυτά συνέχισαν να την χτυπάνε αλλά όχι τόσο σοβαρά όσο πριν.
Την ίδια μέρα η καθηγήτρια της Χριστίνας κάλεσε στο σχολείο τους γονείς των παιδιών που χτυπούσαν την Χριστίνα και τους έλεγε τα κατορθώματα των παιδιών τους. Οι γονείς τότε αντέδρασαν εντελώς φυσιολογικά και πήραν το μέρος των παιδιών τους. Υπερασπίστηκαν ότι έπρεπε να κάνουν ένα σχολείο για τους αλλοδαπούς της χώρας και να μην είναι στο ίδιο σχολείο. Όταν έφυγαν οι γονείς τους από το σχολείο τα δύο παιδιά χτύπησαν πολύ άγρια την Χριστίνα. Την κορόιδευαν για την χώρα της την θρησκεία της και πως δεν μιλάει καθαρά ελληνικά. Η Χριστίνα είπε ότι είναι και αυτή ελληνίδα και αυτοί απάντησαν πως δεν είδαν ποτέ τους Έλληνα να μην μιλάει καθαρά ελληνικά.
Οι φίλες της και οι γονείς της επέμεναν να μιλήσει σε έναν καθηγητή αλλά εκείνη είπε ότι θα ήταν χειρότερα όμως δεν έχασε την ευκαιρία να το σκεφτεί. Η Χριστίνα αποφάσισε ότι θα ήταν καλό να μιλήσει σε έναν καθηγητή που του είχε εμπιστοσύνη. Αποφάσισε να πάει στην υπεύθυνη καθηγήτρια της, της εμπιστεύτηκε τι της συνέβαινε αλλά στο τέλος την παρακάλεσε να μην πει τίποτα σε κανέναν γιατί θα της έκαναν περισσότερες μελανιές και χτυπήματα. Η δασκάλα της συμφώνησε. Η Χριστίνα δεν ήξερε τι την περίμενε. Η καθηγήτριά της, της εξήγησε ότι όταν θα φύγει και θα πάνε αυτά τα δύο παιδιά να την πλησιάσουν θα βγει εκείνη και θα την πάει σπίτι της αφού μιλήσει πρώτα με τους μαθητές. Στο σπίτι της οι γονείς της μίλησαν με την δασκάλα και την ευχαρίστησαν που βοήθησε την κόρη τους να σωθεί από αυτούς.
Την επόμενη μέρα μετά την συνομιλία της καθηγήτριας με τους μαθητές της οι περισσότεροι μαθητές την δέχτηκαν με χαρά στην τάξη και όλοι της έκαναν παρέα στο διάλειμμα. Στο τέλος του μαθήματος η Χριστίνα φοβόταν μην την χτυπήσουν ή μήπως της κάνουν κακό. Ο καιρός πέρασε γρήγορα και ήρθε το καλοκαίρι.
Το καλοκαίρι όλα τα παιδιά πήγαν διακοπές. Κάποια όμως έμειναν σπίτι γιατί οι γονείς τους δούλευαν. Η Χριστίνα ήταν ένα από τα παιδιά που έμειναν σπίτι. Οι φίλες της πήγαν μαζί διακοπές μαζί με τις οικογένειες τους στην Σαντορίνη. Η Χριστίνα στο διάστημα των διακοπών δεν πήγε πουθενά μόνο στο παγωτατζίδικο της γειτονιάς για να πάρει παγωτό αλλά και εκεί όχι και τόσο συχνά. Τον Αύγουστο η Χριστίνα όταν πήγε να πάρει παγωτό στο παγωτατζίδικο συνάντησε τους συμμαθητές της. Τότε βρήκε την ευκαιρία να τους ρωτήσει που είναι τα παιδιά που την χτυπούσαν. Εκείνα είπαν ότι πήγαν διακοπές με τις οικογένειές τους και μαζί με τις φίλες της στην Σαντορίνη. Στην αρχή πληγώθηκε αλλά μετά συνειδητοποίησε ότι ήταν μια παρέα και μάλλον ήταν στημένο. Όλα αυτά τα σκεφτόταν όταν ήταν στο παγωτατζίδικο. Τα άλλα παιδιά σκέφτηκαν ότι ήταν μία καλή ευκαιρία να γνωριστούν μεταξύ τους. Τότε προσκάλεσαν την Χριστίνα να πάνε όλοι μαζί να παίξουν μπάσκετ στην παιδική χαρά. Εκείνη δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Αυτό ήταν το ξεκίνημα της φιλίας τους. Η Χριστίνα όταν γύρισε σπίτι της το απόγευμα είπε στην μαμά της πως πέρασε η σημερινή μέρα της. Μέρα με την μέρα τα παιδιά γνωρίζονταν όλο και καλύτερα και έγιναν όλοι μαζί μια καλή παρέα. Όταν οι διακοπές έφταναν στο τέλος τους κάποια παιδιά γύρισαν από τις διακοπές τους και ανυπομονούσαν να συναντηθούν με τους φίλους τους και να ανταλλάξουν τις εμπειρίες τους. Όμως δεν ήξεραν ότι στην παρέα τους είχε προστεθεί ένα νέο μέλος, η Χριστίνα. Όταν το έμαθαν χάρηκαν αρκετά γιατί θα είχε ενδιαφέρον η παρέα τους αφού θα μπορούσαν να μάθουν μερικά στοιχεία από την γλώσσα της, τα έθιμα του τόπου της και την παράδοσή της.
Όταν ξεκίνησαν τα σχολεία η Χριστίνα έκανε παρέα με όλα τα παιδιά της τάξης εκτός από τις κολλητές της και τα αγόρια που την κοιτούσαν. Όλα τα παιδιά διασκέδαζαν πολύ με την Χριστίνα. Όταν στο σχολείο έφτασαν και τα υπόλοιπα παιδιά της τάξης απόρησαν όταν τους είδαν αλλά μετά κατάλαβαν τι έγινε στις διακοπές τους. Στο μεταξύ τα τέσσερα παιδιά καθόντουσαν και κοιτούσαν την ευχάριστη παρέα. Στις διακοπές τους αυτά τα παιδιά έβλεπαν πολύ παράξενα όνειρα όπως ότι ήταν αυτά στην θέση της Χριστίνας και τους φέρονταν όπως φέρονταν εκείνα στην Χριστίνα. Ένιωθαν λίγο άβολα απέναντί της γιατί κατάλαβαν πως αισθανόταν εκείνη. Η Χριστίνα τότε τους πλησίασε και τους χαιρέτησε. Ζήτησε τότε από τον ένα από τους δύο να καθίσουν μαζί αλλά αυτός αρνήθηκε. Όταν η Χριστίνα τον ρώτησε γιατί εκείνος ντρέπεται να κάθονται μαζί μετά από αυτά που της έκανε απάντησε <Περασμένα ξεχασμένα>. Προς έκπληξη όλων των υπόλοιπων παιδιών η Χριστίνα μιλούσε πολύ καθαρά ελληνικά. Η Χριστίνα κατάλαβε ότι απόρησαν όταν την άκουσαν και τους εξήγησε από μόνη της ότι οι φίλοι της την βοήθησαν να μάθει καλά ελληνικά.
Τα τέσσερα αυτά παιδιά έγιναν πολύ καλοί φίλοι αλλά αισθάνονταν ότι έπρεπε να πουν ένα μεγάλο συγγνώμη στην Χριστίνα. Δεν βιαζόταν όμως γιατί ήξεραν ότι την επόμενη χρονιά θα είχαν κάθε μέρα να της λένε συγγνώμη και όχι μόνο στο σχολείο αλλά και στις καθημερινές τους βόλτες.
Σταματία Σταύρου, Β4
Ο ΞΕΝΟΣ -Ο ΑΛΛΟΣ- Ο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ
Σαν να ήρθε πάλι
στο σχολείο καινούργιο παιδί
το βλέπεις μοναχό και δεν μιλάει πολύ
Το είδαν στο σχολείο κι άλλα παιδιά
και άρχισαν να το κοροϊδεύουν
γιατί ήταν μοναχό του
Ήξερα ότι έπρεπε να το υπερασπιστώ
αλλά φοβόμουν, γιατί κι εγώ
ήμουν σαν αυτό
Κάθε μέρα που περνούσε
το ενοχλούσαν πιο πολύ
κι αυτό φαινόταν,
τα φοβόταν πιο πολύ
Σαν το’βλεπα
Ένιωθα τον πόνο του
Ένοιωθα τη θλίψη του
Ένοιωθα τον φόβο του
Κάθε φορά που το χτυπούσαν
τα μάτια του φαινόταν
σα να ζήταγαν βοήθεια
Πέρασε καιρός, κίνηση περιορισμένη
ήμουν τρομοκρατημένη
και αισθανόμουν πολύ χάλια
που δεν μπορούσα να βοηθήσω
όσο οι μέρες περνούν
τόσο τα μάτια του είναι πιο δακρυσμένα..
είναι σαν να λένε για ακόμα μια φορά
βοήθεια
αλλά πιο φωναχτά
καθώς τα δυο μου τα ματάκια
έβλεπαν τον πόνο του παιδιού
μου θύμιζε τον πόνο τον δικό μου
όταν ήμουν κι εγώ σαν κι αυτό
αλλά εγώ δεν ήμουν μόνη
ένα από τα μεγαλύτερα παιδιά
μου συμπαραστάθηκε και πόνεσε μαζί μου.
Τώρα κι εγώ πρέπει να πονέσω
μαζί μ’αυτό το παιδί.
Πήγα κοντά του
πήγα δίπλα του
και ψιθύρισα στ’αφτί του
«δεν είσαι πια μόνος»
Το παιδί μού χαμογέλασε
έτρεξαν δάκρυα χαράς
και όχι πόνου
Το παιδί με ρώτησε:
«γιατί με βοηθάς;»
και του απάντησα πως κάθε παιδί
από εμάς αξίζει συμπαράσταση
και ένα λαμπερό χαμόγελο
Αναστασία Πολυχρονίου, Β4
ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥΣ!!!!
