Οι δημογραφικές εξελίξεις και η αγροτική παραγωγή
Κατά τον 9ο αιώνα παρατηρείται στην αυτοκρατορία:
Αυτή η αστυφιλία παρατηρείται τον 10ο αιώνα λόγω:
ΜΙΧΑΗΛ Γ΄ ο ΜΕΘΥΣΟΣ
Ο Μιχαήλ Γ΄ (839-867) ήταν γιος και διάδοχος του αυτοκράτορα Θεόφιλου, όμως ανήλθε στον θρόνο σε ηλικία μόλις τριών ετών, το 842. Είχε οριστεί επιτροπεία από τον Θεόφιλο, που θα κυβερνούσε το κράτος στο όνομα του αυτοκράτορα από την μητέρα του Θεοδώρα, τον θείο του Βάρδα, τον μάγιστρο Μανουήλ και τον λογοθέτη Θεόκτιστο.
Κατά τη διάρκεια βασιλείας του Μιχαήλ Γ΄ (842-867) η Βυζαντινή Αυτοκρατορία πέτυχε σημαντικές νίκες εναντίον των Αράβων στην Μικρά Ασία και ξεκίνησε τον εκχριστιανισμό των Σλάβων.
ΟΙ ΦΡΑΓΚΟΙ
Οι Φράγκοι (γερμανικά Franken, αγγλικά Francs) είναι γερμανικό «βαρβαρικό» φύλο αποτελούμενο από περισσότερες φυλές, που κατοικούσαν την ρωμαϊκή περίοδο ανατολικά και βόρεια του Ρήνου ποταμού. Κατά την περίοδο της μεγάλης μετανάστευσης των λαών του 5ου αιώνα, οι Φράγκοι μετακινήθηκαν δυτικά του Ρήνου και εγκαταστάθηκαν στις παλιές ρωμαϊκές επαρχίες Germania Inferior, Germania Superior και Gallia Belgica.
Το βασίλειο των Φράγκων το 511
Ο ΧΛΩΔΟΒΙΚΟΣ Α΄
O Xλωδοβίκος Α΄ (466-511) συνένωσε τα διάφορα φραγκικά φύλα σε ένα ενιαίο κράτος μετά την στέψη του ως βασιλιάς των Φράγκων το 481, ισχυροποιεί (κατά άλλους ιδρύει) την δυναστεία των Μεροβίγγειων και επεκτείνει το βασίλειό του μετά από συγκρούσεις με τους Αλαμανούς, τους τελευταίους Ρωμαίους στην Γαλατία και τους Βησιγότθους και ορίζει το Παρίσι ως πρωτεύουσά του. Μετά τον γάμο του με την Κλοτίλδη της Βουργουνδίας κυριαρχεί σε όλη την σημερινή Γαλλία.
ΟΙ ΣΛΑΒΟΙ
Οι Σλάβοι είναι ένας λαός με αρχική περιοχή εγκατάστασής του τις πεδιάδες της Ανατολικής Ευρώπης μεταξύ των ποταμών Βιστούλα (σήμερα στην Πολωνία), του Δνείπερου ποταμού (Ουκρανία) και βόρεια από τα Καρπάθια Όρη (Ρουμανία).
Οι τρεις Bogatyr – Πίνακας του Viktor Mikhailovich Vasnetsov, 1898
ΣΚΛΑΒΙΝΙΕΣ
Ως «Σκλαβινίες» χαρακτηρίζονται οι περιοχές μόνιμης εγκατάστασης σλαβικού πληθυσμού στην Βαλκανική χερσόνησο. Στον ελλαδικό χώρο ήταν σλαβικές «νησίδες» εν μέσω ελληνικών πληθυσμών, οι οποίες κατά τον 9ο αιώνα εντάχθηκαν σταδιακά στην θεματική διοίκηση του Βυζαντινού Κράτους. Αρχικά ήταν αυτόνομες περιοχές, που πλήρωναν φόρο υποτέλειας.
Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ (6ος – 9ος ΑΙΩΝΑΣ)
Κατά το δεύτερο μισό του 6ου αιώνα (550-600) προκλήθηκε μεγάλη μείωση του πληθυσμού της αυτοκρατορίας λόγω:
Η αυτοκρατορία ήταν αντιμέτωπη με μία δημογραφική και οικονομική κρίση. Παρόλα αυτά πολλές πόλεις κατάφεραν να επιβιώσουν μέσα σε αυτό το κλίμα, και κάποιες όπως η Νίκαια και η Έφεσος να ακμάσουν, και να αναδειχθούν σε κέντρα εμπορίου και βιοτεχνίας.
Το κίνημα της εικονομαχίας ήταν η απαρχή μίας σύγκρουσης στο εσωτερικό του Βυζαντίου, που θα ταλάνιζε την αυτοκρατορία για χρονικό διάστημα 117 ετών (726 – 843), τόσο σε θρησκευτικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο. Η εικονομαχία ξεκίνησε επί βασιλείας του αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ του Ίσαυρου και τερματίσθηκε από την Θεοδώρα, μητέρα του ανήλικου αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄.
Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΜΑΧΙΑΣ
Το καλοκαίρι του 726 σημειώθηκε σεισμός που συνοδεύτηκε από έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας, της σημερινής Σαντορίνης. Η έκλυση λάβας δημιούργησε ένα νέο νησάκι μεταξύ Θήρας και Θηρασίας, που ενώθηκε με το νησί Ιερά. Αυτό το γεγονός ερμηνεύτηκε από τον αυτοκράτορα Λέοντα Γ΄ ως θείο σημάδι εναντίον των εικονολατρών και στάθηκε η αφορμή για την αποκαθήλωση των εικόνων.
Η ΑΡΑΒΙΚΗ ΕΞΑΠΛΩΣΗ
Μετά τον θάνατο του Μωάμεθ (632) η εξάπλωση των Αράβων ήταν ραγδαία. Κατά τη διάρκεια εξουσίας των δύο πρώτων χαλιφών, οι Άραβες εισέβαλλαν στις πλούσιες γειτονικές τους χώρες – τις ανατολικές επαρχίες του Βυζαντίου αφ’ ενός και την Περσία αφ’ ετέρου – και τις κατέκτησαν.
Η αραβική εξάπλωση μέχρι το 904
Που όμως οφειλόταν αυτή η ταχύτατη εξάπλωση των Αράβων;
Ο Ιουστινιανός είχε επιλέξει να αποκαταστήσει την ρωμαϊκή οικουμένη και αυτό αποτελούσε κυρίαρχο στοιχείο στην εξωτερική του πολιτική. Στον τομέα της εσωτερικής του πολιτικής όμως προχώρησε σε αλλαγές και καινοτομίες που θα διαμόρφωναν την φυσιογνωμία του κράτους και θα συνέβαλλαν στην μεταμόρφωση τους ρωμαϊκού κράτους σε βυζαντινό. Στόχος του αυτοκράτορα ήταν η συνοχή των λαών της αυτοκρατορίας που είχαν ως συνδετικά στοιχεία την ελληνική πολιτιστική παράδοση και την χριστιανική πίστη.
Η ΑΝΑΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΡΩΜΑÏΚΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ
Ο Ιουστινιανός είναι η κυρίαρχη μορφή του 6ου αιώνα. Κυβέρνησε την αυτοκρατορία από το 527 έως το 565, ενώ υπήρξε στενός σύμβουλος του θείου του αυτοκράτορα Ιουστίνου Α΄ (517-527). Την εποχή που ο ρωμαϊκός κόσμος στη Δύση ήταν υπό διάλυση, ο Ιουστινιανός έδωσε όραμα στους Ρωμαίους θέλοντας να αποκαταστήσει την ρωμαϊκή οικουμένη. Στην εξωτερική πολιτική ο Ιουστινιανός ακολούθησε αμυντική πολιτική στα ανατολικά σύνορα, ενώ στη Δύση η πολιτική του ήταν επιθετική και αποσκοπούσε στην ανακατάληψη των εδαφών των δυτικών επαρχιών. Στην εσωτερική πολιτική παίρνει καινοτόμα μέτρα, που θα απομακρύνουν την αυτοκρατορία από την ρωμαϊκή παράδοση.
Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός
Ο μεγάλος πολιτικός στόχος του Ιουστινιανού ήταν η αποκατάσταση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας πριν την εισβολή των γερμανικών φύλων. Αυτή η πολιτική ονομάστηκε reconquista δηλαδή ανασύσταση. Για να επιτευχθεί, χρειάστηκε μία σειρά επιθετικών πολέμων στη Δύση, ενώ για να συγκρατηθούν οι εχθροί στην Ανατολή, χρειάστηκαν αμυντικοί πόλεμοι και παραχωρήσεις. Πριν μπορέσει όμως να θέσει σε εφαρμογή το σχέδιο της ανασύστασης της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, βρέθηκε αντιμέτωπος με την «Στάση του Νίκα»
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΡΩΜΑΪΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
ΤΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΦΥΛΑ
Έξω από τα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας, τόσο του Δούναβη, όσο και του Ρήνου ποταμού κατοικούσαν διάφορα γερμανικά φύλα:
Η μετανάστευση των λαών
Μετά τον 2ο αιώνα οι λαοί αυτοί σποραδικά εισέβαλλαν στην αυτοκρατορία με επιδρομές και αποχωρούσαν, ενώ μετά τον 3ο αιώνα κάποιες ομάδες γερμανικών φύλων εγκαταστάθηκαν από του Ρωμαίους στα σύνορα ως σύμμαχοι (foederati), με σκοπό την υπεράσπιση των συνόρων ενάντια σε άλλα γερμανικά φύλα.
