Στον κεντρικό τίτλο του εξωφύλλου λέει: «Η Γερμανία υπεράνω όλων», με πλάγιο τίτλο, «αξίζει ο ελληνικός πολιτισμός τα λεφτά μας;».
Επάνω δεξιά: ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΛΛΗΝΑΣ (Λένε ότι είναι υγιεινός, αλλά αυτό δεν ισχύει πάντα)
Φεβ 28 2010
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ «FOCUS»
Φεβ 28 2010
Δυο διαφορετικά 24ωρα που αποτυπώνουν το πρόσωπο της γυναίκας
Κάθε γυναίκα είναι ένα πρόσωπο με ευαισθησία, με καλοσύνη, με υπομονή με πολλαπλούς ρόλους στην οικογένεια και την κοινωνία. Οι γυναίκες, ως μητέρες, σύζυγοι, εργαζόμενες, αγρότισσες ή νοικοκυρές δίνουν καθημερινά έναν άνισο αγώνα με στόχο να συμφιλιώσουν τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις με τις επαγγελματικές τους δεσμεύσεις και τα άλλα ενδιαφέροντα που έχουν στον τομέα των επιστημών, των τεχνών, των γραμμάτων και του πολιτισμού.
Η προσπάθεια αυτή είναι δύσκολη καθώς οι υποχρεώσεις τους είναι πολλές.
Ελένη Τσιούρη και Γεωργία Καλέτση. Δυο γυναίκες που ζουν στην ίδια περιφέρεια, έχουν και οι δυο οικογένειες αλλά περνούν το 24ωρο τους, τόσο διαφορετικά. Και οι δυο ζουν στο δημοτικό διαμέρισμα Παλαιομονάστηρου του δήμου Γόμφων. Εμείς τις γνωρίσαμε από το σύλλογο γυναικών Παλαιομονάστηρου που ιδρύθηκε από συγχωριανές τους κι έχει αναπτύξει πλούσια δραστηριότητα.
Η κ. Ελένη Τσιούρη σήμερα είναι ηλικίας 65 χρόνων αγρότισσα στο επάγγελμα. Δουλεύει ακόμη και 12 ώρες στον θεσσαλικό κάμπο την περίοδο αιχμής των αγροτικών εργασιών. Η κ. Γεωργία Καλέτση είναι δημόσιος υπάλληλος παρεμβαίνει ουσιαστικά και μέσω της δουλειάς της και προσπαθεί να εξετάσει και να δώσει στο μέτρο του δυνατού λύσεις σε κοινωνικά προβλήματα.
Και οι δυο συμβάλλουν στην εθνική οικονομία και οι δυο παράγουν ένα θαυμαστό έργο. Οι συνθήκες όμως είναι εντελώς διαφορετικές. Η κ. Ελένη δεν θα εγκατέλειπε ακόμη κι αυτά τα 12ωρα κοντά στην Θεσσαλική γη. Δεν θα μπορούσε να αντέξει το καυσαέριο της πόλης, ούτε την «κλεισούρα» ενός διαμερίσματος. Η κ. Γεωργία με την σειρά της εργαζόμενη στα Τρίκαλα κάνει ένα επάγγελμα λειτούργημα, ψυχοφθόρο μεν, αλλά μπορεί κατά τον ελεύθερο χρόνο να κάνει πράγματα για εκείνη και τα μέλη της οικογένειάς της.
Οι δυο γυναίκες μας περιέγραψαν δυο 24ωρα εντελώς διαφορετικά που αξίζει να τα παρατηρήσουμε προσεκτικά και δείχνουν κάποια από τα πολλά πρόσωπα της γυναίκας του σήμερα.
Από το χωράφι στο σπίτι και το αντίστροφο
Η ώρα είναι 05:00 τα ξημερώματα. Ο ήλιος δεν έχει καν ανατείλει όταν τα μάτια της κ. Ελένης αντικρίζουν στο Παλαιομονάστηρο την νέα ημέρα. Οι δουλειές είναι πολλές και επιτακτικές και ο χρόνος μοιάζει πλέον ελάχιστος για εκείνη. Ετοιμάζει το πρωινό με γρήγορες και σίγουρες κινήσεις και φροντίζει το σπίτι. Σκούπισμα, ξεσκόνισμα, σφουγγάρισμα, πλύσιμο, σιδέρωμα, όλα μαζί ή εναλλάξ, ανάλογα με τις ανάγκες του σπιτιού και των μελών της οικογένειας.
Η ώρα έχει φτάσει 7 το πρωί. Η στιγμή ανήκει στην φροντίδα των ζώων. Τους βάζει τροφή και φρέσκο νεράκι, ενώ φροντίζει να ταΐσει τα μικρότερα, διαδικασία που αποδεικνύεται εξαιρετικά χρονοβόρα, «τα μικρά ζώα μοιάζουν με τα μικρά παιδιά, έχουν ανάγκη από φροντίδα», μας λέει.
Η ώρα έχει πλησιάσει 8 το πρωί, ώρα για αναχώρηση για τα κτήματα. Σκάλισμα, πότισμα, κλάδεμα, ράντισμα, σπορά πολλές ώρες όταν οι περιστάσεις το απαιτούν ασχολείται επίσης με το βολοκόπημα (σπάσιμο του σβολιασμένου χώματος που έμεινε από το όργωμα). Όλα αυτά χωρίς ξεκούραση, χωρίς ανάσα, με την θερμοκρασία είτε να είναι σε χαμηλά, είτε σε υψηλά επίπεδα και την φοβερή υγρασία του κάμπου να είναι έντονη τις πρωινές ώρες, «τρυπώντας» τα κόκαλα.
Η ώρα περνά, κοντεύει 1 το μεσημέρι. Ίσως η πιο ευχάριστη ώρα της ημέρας. Μια σύντομη στάση από τις αγροτικές δουλειές για λίγο ψωμάκι, μερικές ελιές, λίγο τυρί με ντομάτα και άφθονο νερό. Το κολατσιό θα έχει μείνει εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες και μπορεί την άνοιξη και το καλοκαίρι να έχει «βράσει» κάτω από τον καυτό ήλιο, «πρέπει να στέκομαι όρθια για να τα καταφέρω και το ψωμί θα μου δώσει δύναμη να συνεχίσω», συμπληρώνει η κ. Ελένη.
Τα λεπτά της ώρας κυλούν γρήγορα με δουλειές στο κτήμα. Πλησιάζει 2 το μεσημέρι, τα ξερά χόρτα από το τέλος του χειμώνα πρέπει να μαζευτούν και να καούν, ο ιδρώτας χαράζει το πρόσωπο της κ. Ελένης και μουσκεύει το πουκάμισο της. Μερικές φορές νιώθει τις δυνάμεις της να την εγκαταλείπουν «πρέπει να συνεχίσω» προσθέτει.
«Το καλαμπόκι, τα κρεμμύδια, το κορκάρι θέλουν τη δική μου φροντίδα κι εγώ με την σειρά μου περιμένω να φάω από αυτά», μονολογεί.
Η επιστροφή της Ελένης και της κάθε αγρότισσας του Παλαιομονάστηρου και ευρύτερα, στο σπίτι, θα είναι αργά το απόγευμα. Η ώρα έχει πλησιάσει, πλέον είναι 6.30. Η κ. Ελένη δεν θα ξεκουραστεί, έχει να φροντίσει ζώα, κήπο, τον «μπαχτσέ», όπως τον αποκαλεί και να ολοκληρώσει τις δουλειές που άφησε στην μέση το πρωί πριν φύγει για το χωράφι. Πλύσιμο, μαγείρεμα, φαγητό και κολατσιό για την επόμενη. Αργά το βράδυ πέφτει αποκαμωμένη στο κρεβάτι. Μια ακόμη δύσκολη ημέρα έφτασε στο τέλος της.
«Στο ύπνο βρίσκω αγαλλίαση, σαν να ανάβει ένα φως στο σκοτάδι» εξηγεί. Το προαναφερόμενο πρόγραμμα ισχύει για την περίοδο της άνοιξης. Το καλοκαίρι στην περίοδο συλλογής των κρεμμυδιών και των άλλων αγροτικών εργασιών η αγρότισσα θα χρειαστεί να ξενυχτήσει στο χωράφι προκειμένου να βγει νικήτρια στην κούρσα του χρόνου.
«Όταν αγαπάς αυτό που κανείς υπάρχει χρόνος»
Το ξυπνητήρι για την κ. Γεωργία Καλέτση, κοινωνική λειτουργό χτυπά στις 6 το πρωί. Η κ. Γεωργία σηκώνεται βιαστικά από το κρεβάτι και ξεκινά τις προετοιμασίες που άφησε στην μέση από το βράδυ. Ετοιμασίες για τα παιδιά, πρωινό κάποιες εργασίες στο σπίτι. Στις 7 το πρωί η κ. Γεωργία βρίσκεται στην δουλειά της. Ως κοινωνική λειτουργός είναι μεσολαβητής, μεταξύ του ατόμου ή της ευπαθούς ομάδας στην οποία ανήκει και του εξωτερικού περιβάλλοντος με σκοπό την προστασία του και την επανένταξη του στο κοινωνικό σύνολο. Ασκεί κοινωνική εργασία σε υποστηρικτικό, συμβουλευτικό, θεραπευτικό επίπεδο.
Στην δουλειά της η κ. Γεωργία βρίσκεται για 7,5 ώρες. «Το επάγγελμα δεν είναι κουραστικό αλλά ψυχοφθόρο. Κάθε εργαζόμενος στον δημόσιο τομέα, κουράζεται περισσότερο πνευματικά και λιγότερα σωματικά», μας είπε.
Οι δείκτες του ρολογιού κοντεύουν να δείξουν 3 μ.μ., όταν επιστρέφει η γυναίκα στο σπίτι. Φαγητό με την οικογένεια, δουλειές στο σπίτι για περισσότερο από ένα δίωρο και μετέπειτα λίγη χαλάρωση.
Τις απογευματινές ώρες και συγκεκριμένα λίγο πριν τις 6 μ.μ. η εργαζόμενη, νοικοκυρά και μητέρα θα αναλάβει να βοηθήσει τα παιδιά στο διάβασμα. Τους καλοκαιρινούς μήνες που η ημέρα είναι μεγαλύτερη η κ. Γεωργία θα συναντήσει στο ελεύθερο χρόνο τις φίλες της, ενώ θα διαθέσει και χρόνο για τον κήπο της, ενασχόληση «που την χαλαρώνει» όπως λέει και συμπληρώνει, «όταν αγαπάς αυτό που κάνεις υπάρχει χρόνος για πολλά πράγματα».
Το ρολόι δείχνει 7.30 το βράδυ, λίγο διάβασμα ενός αγαπημένου της βιβλίου, συντροφιά με τον μικρό της γιο, χαλάρωση. Έχει πλησιάσει 9.30 το βράδυ, τα παιδιά θα πρέπει σε λίγο να πέσουν για ύπνο. Η ίδια θα ετοιμάσει το φαγητό για την επόμενη ημέρα, θα προετοιμάσει ρούχα και κολατσιό των παιδιών για το σχολείο και θα πέσει στο κρεβάτι για ξεκουράσει.
«Το ωράριο της μητέρας σαφώς και είναι πιο δύσκολο, από μια άλλη εργαζόμενη που δεν έχει αντίστοιχες υποχρεώσεις», τονίζει καταλήγοντας.
Φεβ 27 2010
Ερχονται δύσκολες μέρες; Κοιμηθείτε περισσότερο!
Το «πλεόνασμα» ύπνου λειτουργεί ευεργετικά για την υγεία μας και βελτιώνει σημαντικά τις επιδόσεις μας
Ο ύπνος, ως γνωστόν, δεν… τρέφει μόνο τα παιδιά, αλλά και τους μεγάλους. Η λαϊκή αυτή ρήση, η οποία αναφέρεται στα μεγάλα «αποθέματα» ύπνου που χρειάζεται ο ραγδαία αναπτυσσόμενος νεανικός οργανισμός, φαίνεται να ισχύει, για διαφορετικούς λόγους, και για τον ενήλικο οργανισμό.
Οι ενήλικοι μπορεί μεν να μην αναπτύσσονται με τους ίδιους ρυθμούς που αναπτύσσονται τα παιδιά και οι έφηβοι, συχνά όμως εργάζονται πολύ περισσότερες ώρες από όσες αναπαύονται.
Πρόσφατες μελέτες έδειξαν ότι η χρόνια, έστω και μερική, στέρηση του ύπνου λειτουργεί συσσωρευτικά και επιβαρύνει την καλή λειτουργία του οργανισμού μας. Εδειξαν επίσης ότι ο «χαμένος» ύπνος δεν αναπληρώνεται σχεδόν ποτέ εκ των υστέρων, γεγονός το οποίο μακροπρόθεσμα μπορεί να υπονομεύσει όχι μόνο τη σωματική υγεία μας αλλά και τις ψυχικές και νοητικές μας λειτουργίες, όπως η ηρεμία, η ικανότητα συγκέντρωσης και η μνήμη. Αν μάλιστα η περιστασιακή αποστέρηση ύπνου μετεξελιχθεί σε χρόνια αϋπνία, τότε μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε μείωση της ιστολογικής μάζας των περιοχών του εγκεφάλου που εμπλέκονται στο σχηματισμό νέων αναμνήσεων!
Τα τελευταία χρόνια όλες οι σχετικές έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο ύπνος είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο νευροφυσιολογικό φαινόμενο, η σπουδαιότητα του οποίου για την ψυχοσωματική μας υγεία είχε μάλλον παραγνωριστεί. Ανθρωποι, όπως ο Ναπολέων ή η Μάργκαρετ Θάτσερ, που φημίζονταν για τον ελάχιστο χρόνο που αναπαύονταν καθημερινά, με βάση τα πρόσφατα δεδομένα δεν θα έπρεπε να αποτελούν καθόλου αντικείμενο θαυμασμού. Αντίθετα, σημαντικοί στοχαστές και επιστήμονες, όπως ο Αϊνστάιν, ήταν και μεγάλοι υπναράδες. Ο Αϊνστάιν, για παράδειγμα, κοιμόταν κατά μέσον όρο δέκα ώρες την ημέρα.
Πρόσφατα το Στρατιωτικό Ερευνητικό Ινστιτούτο Walter Reed (WRAIR), η μεγαλύτερη στρατιωτική υπηρεσία βιοϊατρικών ερευνών των ΗΠΑ, διενήργησε μια έρευνα για τη σημασία του ύπνου σε άτομα που ζουν σε αντίξοες συνθήκες ή που χρειάζεται να βρίσκονται σε συνεχή εγρήγορση για πολλές ώρες, όπως π.χ. οι στρατιωτικοί. Τα πρώτα συμπεράσματα της έρευνας αυτής, η οποία δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, δημοσιεύθηκαν στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού «Journal of Sleep Research», επισήμου οργάνου της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Μελέτης Υπνου. Και από ό,τι φαίνεται τα συμπεράσματα αυτά δεν αφορούν μόνο τους στρατιωτικούς, αλλά και μια πολύ μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που εργάζονται εντατικά.
Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη μελέτη, οι επιπλέον ώρες ύπνου όχι μόνο δεν είναι απώλεια χρόνου από τις καθημερινές μας δραστηριότητες, αλλά μπορεί να λειτουργήσουν σαν ένα πολύτιμο «απόθεμα» ενέργειας που κινητοποιείται όποτε χρειαστεί να είμαστε σε εγρήγορση για πολλές ώρες. Με άλλα λόγια, κάθε επιπλέον ώρα ύπνου αποθηκεύεται στο «θησαυροφυλάκιο» του οργανισμού μας και από εκεί ανασύρεται όταν έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια δύσκολη και κοπιαστική μέρα: όταν έχουμε κοιμηθεί αρκετά τις προηγούμενες μέρες, θα νιώθουμε λιγότερο κουρασμένοι και πολύ πιο παραγωγικοί όταν πρέπει να αντιμετωπίσουμε δύσκολες καταστάσεις.
Η ερευνητική ομάδα του WRAIR, με επικεφαλής τη δρα Τρέισι Ραπ (Tracy Rupp), «επιστράτευσε» για τις ανάγκες της έρευνάς της 24 εθελοντές, 11 άνδρες και 13 γυναίκες. Και ζήτησε από τους μισούς να πέφτουν για ύπνο στις εννέα το βράδυ και να κοιμούνται δέκα ώρες για μία εβδομάδα, ενώ από τους άλλους μισούς να εξακολουθήσουν να κοιμούνται όσο και πριν. Επειτα από μία εβδομάδα χορταστικού για τους μεν και κανονικού για τους δε ύπνου, όλοι οι εθελοντές υποχρεώθηκαν να κοιμηθούν μόνο τρεις ώρες κάθε βράδυ επί μία εβδομάδα. Κατόπιν υποβλήθηκαν σε δοκιμασίες ελέγχου των γνωσιακών τους δεξιοτήτων προκειμένου να διαπιστωθεί κατά πόσον αυτές είχαν επηρεαστεί από την έλλειψη ύπνου.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι στους εθελοντές που διέθεταν «αποθέματα» ύπνου η υποχρεωτική στέρηση του ύπνου επηρέαζε πολύ λιγότερο τις νοητικές τους ικανότητες από ό,τι σε εκείνους που συνέχισαν να κοιμούνται όσο και πριν από το πείραμα. Οι πρώτοι μάλιστα αναπλήρωσαν πολύ πιο γρήγορα τον «χαμένο» ύπνο απ’ ό,τι οι δεύτεροι.
Η σημασία αυτής έρευνας είναι πως για πρώτη φορά επιβεβαιώνεται πως ο πλεονάζων ύπνος μπορεί να αναπληρώνει μια μελλοντική στέρηση ύπνου. Βέβαια, οι επιστήμονες δεν είναι ακόμη σε θέση να υπολογίσουν επακριβώς πόσες ώρες ύπνου πρέπει να «αποταμιεύει» ο οργανισμός μας προκειμένου να νιώσει όσο το δυνατόν λιγότερο τις βλαβερές συνέπειες της έλλειψής του. Οι περισσότεροι ειδικοί που μελετούν τον ύπνο θεωρούν ότι ιδανικό θα ήταν να κοιμόμαστε το ένα τρίτο της ημέρας, δηλαδή σε κάθε δύο ώρες εγρήγορσης αντιστοιχεί μία ώρα ύπνου. Αυτό όμως μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο. Πάντως, νέες έρευνες δείχνουν ότι στο καθημερινό ισοζύγιο του ύπνου θα πρέπει πλέον να συνυπολογίζονται, πέρα από το νυχτερινό ύπνο, και οι ώρες που ξεκλέβει κάποιος μέσα στην ημέρα για να πάρει ένα σύντομο υπνάκο.
Το μεγάλο ερώτημα για τους επιστήμονες βέβαια παραμένει: Γιατί δημιουργείται αυτό το απόθεμα ύπνου; Και ποιοι εγκεφαλικοί μηχανισμοί εμπλέκονται για τη δημιουργία του; Επόμενος στόχος των επιστημόνων είναι να μελετήσουν, με τη βοήθεια των σύγχρονων μεθόδων απεικόνισης του εγκεφάλου, τι ακριβώς συμβαίνει στον εγκέφαλο ενός ατόμου που «αποταμιεύει» ώρες ύπνου. Πριν από λίγο καιρό Αμερικανοί επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ ανακάλυψαν στον εγκέφαλο διαφόρων ζώων μια ιδιαίτερη κατηγορία νευρώνων, τους οποίους αποκάλεσαν «νευρώνες της ανάπαυσης», επειδή ενεργοποιούνται όταν οι υπόλοιποι νευρώνες του φλοιού παραμένουν ανενεργοί, όταν δηλαδή ο εγκέφαλος «αναπαύεται» από τις καθημερινές ασχολίες της ημέρας προκειμένου να ανακτήσει τις δυνάμεις του και να ανασυγκροτηθεί. Αυτοί οι νευροεπιστήμονες δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο οι συγκεκριμένοι και εξαιρετικά δραστήριοι νευρώνες να παίζουν κάποιο ρόλο στη διαδικασία της ανάπαυσης του εγκεφάλου και στην ανάκτηση των νοητικών λειτουργιών, που ανασυγκροτούνται κατά τη διάρκεια του βαθέος ύπνου. Οι ειδικοί διαπίστωσαν επίσης ότι ο αριθμός των νευρώνων αυτών είναι ευθέως ανάλογος με το εύρος των κυμάτων που καταγράφονται μέσω ηλεκτροεγκεφαλογράφου στη διάρκεια αυτής της φάσης. Με άλλα λόγια, εξαρτάται από την κόπωση που έχει συσσωρεύσει στη διάρκεια της ημέρας το κοιμώμενο υποκείμενο. Αν η ύπαρξη των νευρώνων αυτών επιβεβαιωθεί και στον ανθρώπινο εγκέφαλο, ενδεχομένως να αποτελέσει το κλειδί για την εξήγηση του μηχανισμού του πλεονάζοντος ύπνου. *
Φεβ 27 2010
. «Οταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί έτρωγαν βελανίδια»
Ακούγεται συχνά. Παραπάνω από μια τυπική πλάκα. Πολλοί το πιστεύουν. «Οταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, αυτοί έτρωγαν βελανίδια». Υπάρχει και η εκδοχή «αυτοί ήταν ανεβασμένοι στα δέντρα», προφανώς αναζητώντας τα βελανίδια. Αφού ξεκαθαρίσουμε ότι βελανίδια τρώνε ο Τσιπ και ο Ντέιλ, δηλαδή οι σκίουροι, ας συμβάλουμε στην αποκατάσταση μιας δικαιοσύνης.
Οι Ελληνες δίδαξαν πολλά στην ανθρωπότητα. Τους μάθαμε να τρώνε με πιρούνια, αλλά υπάρχουν ανάμεσά μας τουλάχιστον πενήντα χιλιάδες συμπατριώτες που τρώνε με ξυλάκια και το γουστάρουν.Τους μάθαμε τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, αλλά υπήρξαν και αιώνες που άλλοι τους ήξεραν καλύτερα από εμάς. Δεν επεκτείνω έναν τεράστιο κατάλογο ανάλογων περιπτώσεων. Η ιστορία με τον Παρθενώνα διδάσκει ότι είμαστε ικανοί για το άριστο και το χείριστο με τον ίδιο ενθουσιασμό.Οι ίδιοι άνθρωποι που τον έχτισαν εξόντωσαν τους Μηλίους, απλώς επειδή ήταν Δωριείς και ουδέτεροι, έδιωξαν τον Πρωταγόρα που έφυγε νύχτα και προτιμούσαν τους δημαγωγούς από κάθε δίκαιο Αριστείδη. Η αθλιότητα ποτέ δε στάθηκε εμπόδιο για τη μεγαλοσύνη. Το μίξερ που μας έβαλαν για να μας φτιάξουν δε δέχεται μόνο βιολογικά προϊόντα, αλλά και μπόλικη πλαστικούρα.
Αυτό που υπονοεί η πρόταση με τους Παρθενώνες και τα βελανίδια είναι πως άλλοι λαοί εμφανίζονται στην ιστορική επιφάνεια πιο αργά από άλλους. Καθώς η ανθρωπότητα φαίνεται πως δεν πλάστηκε από το πλευρό ενός πρωτόπλαστου, αυτό είναι αληθινό. Μόνο που δεν παλαντζάρει. Οι απόγονοι αυτών που είπαν το «Μολών Λαβέ» πέρασαν μερικούς αιώνες κολακεύοντας κάθε άξεστο έπαρχο που κατέληγε στην περιοχή τους. Αν αναζητήσετε Εφιάλτες στην ελληνική Ιστορία, θα χάσετε το λογαριασμό. Ακόμη και στο πρόσφατο επεισόδιο με την Αφροδίτη της Μήλου σε ρόλο Αμερικάνας χίπισσας που προσπερνάει ένα χιλιμπίλη τροχονόμο στις κεντρικές πολιτείες και του δείχνει ότι τον περιφρονεί με μια χειρονομία, φαίνεται ότι παρεξηγηθήκαμε: οι Γερμανοί κειμενογράφοι εννοούσαν ότι εμείς, ως λαός που αντιπροσωπεύεται από την Αφροδίτη, τους φέρεται υβριστικά. Κάτι τέτοιο δεν το ανασκευάσαμε. Απεναντίας, αρχίσαμε τα βελανίδια.
Οταν θα έρθει η ημέρα που θα συμφιλιωθούμε με την Ιστορία μας, όχι ως πηγή επιχειρημάτων για να ταπώσουμε κόσμο και κοσμάκη, αλλά ως πηγή αυτογνωσίας, αυτοκριτικής, αυτοσαρκασμού και ενάντια στη σοβαροφάνεια, όλα θα κυλήσουν πολύ καλύτερα. Εδώ στις προχτεσινές συγκεντρώσεις ενάντια στη κρίση και ποιος θα την πληρώσει, ακούγονταν τραγούδια μελαγχολικά, ηττοπαθή, σπληνιάρικα, το νεότερο ετών τριάντα δύο, τα περισσότερα ετών σαράντα. Πουθενά μια Μασσαλιώτιδα, μια μούτζα της προκοπής, ένα σύνθημα που να ενώσει υπό κοινό γέλιο τους σακατεμένους.Και όταν έχτιζαν Παρθενώνες, γελούσαν πολύ, φίλτατοι.
Ηξεραν πώς να γελάσουν…
Φεβ 27 2010
Γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών: Δε σας χρωστάμε δραχμή
Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών απάντησε στο Θόδωρο Πάγκαλο για τις αποζημιώσεις
Η γερμανική κυβέρνηση απέρριψε χθες τις κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες η Γερμανία οφείλει ακόμη στην Ελλάδα τις αποζημιώσεις από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δηλώνοντας ότι αυτό δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή κρίση.
“Οφείλω να απορρίψω τις κατηγορίες αυτές”, δήλωσε ο Αντρέας Πέσκε, εκπρόσωπος
του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών. “Με βάση τη συμφωνία αποζημιώσεων του 1960, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας κατέβαλε αποζημίωση στην Ελλάδα ύψους 115 εκατομμυρίων γερμανικών μάρκων (περί τα 58,8 εκατ. ευρώ) για τη ζημία που προκλήθηκε από τον ναζισμό”, δήλωσε ο εκπρόσωπος.
“Μια συζήτηση για το παρελθόν δεν συμβάλλει καθόλου στην επίλυση των προβλημάτων της Ελλάδας και δεν έχει καμία σχέση με τη σημερινή ελληνική κρίση”, πρόσθεσε ο εκπρόσωπος.
Σύμφωνα με τον Αντρέας Πέσκε, οι Ελληνες που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία υπό το ναζιστικό καθεστώς αποζημιώθηκαν επίσης στο πλαίσιο του ιδρύματος “Μνήμη, ευθύνη και μέλλον”, το οποίο κατέβαλε περί τα 4,4 δισεκατομμύρια ευρώ σε 1,7 εκατομμύριο πρώην εργαζόμενους σε καταναγκαστικά έργα σε περισσότερες από εκατό χώρες.
Παράλληλα, η Γερμανία χορήγησε μετά το 1960 βοήθεια ύψους “περίπου 32 δισεκατομμυρίων γερμανικών μάρκων (16,3 δισεκατομμύρια ευρώ) στην Ελλάδα σε διμερές και ευρωπαϊκό επίπεδο, για να υποστηρίξει την ενσωμάτωση της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα , σύμφωνα με τον εκπρόσωπο του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών.
Από την πλευρά του ο εκπρόσωπος της γερμανικής κυβέρνησης Ουλριχ Βίλεμ, απαντώντας στον δήμαρχο της Αθήνας Νικήτα Κακλαμάνη και τον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο, οι οποίοι εξέφρασαν την οργή τους για την προσβλητική στάση γερμανικών μέσων ενημέρωσης απέναντι στην Ελλάδα, επικαλέσθηκε “την ελευθερία του Τύπου” στη Γερμανία.
Φεβ 25 2010
Γερμανικό νούμερο
Μπορεί να έχουμε του κόσμου τα προσωπικά ελαττώματα, ακόμη και χαζές συνήθειες που γίνονται χειρότερες και κακόγουστες, αν μαζευόμαστε καμιά σαρανταρέα, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τη γενίκευση. Δυστυχώς, όλοι μας γενικεύουμε ασύστολα και γινόμαστε θηρία όταν οι απέξω γενικεύουν εναντίον μας. Πόσες τέτοιες προεικόνες έχουμε στο κεφάλι μας; Οι Μεξικάνοι τεμπελιάζουν με το σομπρέρο να κρύβει τα πρόσωπά τους από τον ήλιο. Οι Ιταλοί είναι σαχλοκούδουνοι, ελαφρόμυαλοι εραστές. Οι ορεινοί Ελληνες δεν παρουσιάζονται ως υψηλής αντίληψης άτομα. Εκατοντάδες, χιλιάδες υπερβολές, που τονίζουν γελοιογραφικώς κομμάτια του χαρακτήρα μη αρεστά στο γείτονα, έρχονται και φεύγουν συνεχώς. Οταν λοιπόν εμφανίζεται μια Αφροδίτη της Μήλου να εκφράζει μιας μορφής πονηρή μάνα – Λέγκω, με μια προσβλητική χειρονομία προς τους εταίρους της, είναι φυσικό ο καθένας μας να μην αναγνωρίζει τον εαυτό του σε αυτό το σύμβολο.
Να ξεκαθαρίσουμε ότι οι Ελληνες δεν υψώνουν το μεσαίο τους δάχτυλο, για να βρίσουν άηχα. Οι Ελληνες κάμπτουν το μεσαίο δάχτυλο και το φέρνουν πέρα δώθε ή μουτζώνουν. Βέβαια, από το πολύ σινεμά που έχουμε δει δεν αποκλείω κάποιος ξενομανής να ασκεί αυτήν την τεχνική.
Για να αφήσουμε τις πλάκες, δε χρειάζεται επίσης να απαντήσουμε στους Γερμανούς ομαδικώς, θυμίζοντάς τους τι έκαναν και τι δεν έκαναν στην ανθρωπότητα, τι γράφει γι’ αυτούς ο Τάκιτος και ποιος έκαψε το Δίστομο και τα Καλάβρυτα. Εχουμε βέβαια κάθε δικαίωμα, ιδιωτικώς και προσωπικώς, να απευθύνουμε, σε όποιον νομίζουμε, τον πρέποντα λίβελο. Αλλά τα κράτη είναι αδιανόητο να επηρεάζουν την κοινή γνώμη τους ευνοώντας αρνητικά άρθρα για μια χώρα της οποίας δε γουστάρουν τις πολιτικές. Αν δεν αξίζουμε να είμαστε μέρος της Ενωσης, ας φτιάξουν διαδικασίες που να επιτρέπουν την αποβολή μιας χώρας – μέλους. Αν χρωστάμε πολλά, ας μας εξηγήσουν πόσα είναι αυτά που πρέπει να χρωστάμε κανονικά, και αν αντέχουν μια Ελλάδα που δε θα αγοράσει όπλα από τους υβριστές της για καμιά δεκαετία, λύνοντας το οικονομικό της πρόβλημα και απαιτώντας να μην κινδυνεύσει ποτέ ευρωπαϊκό έδαφος. Είναι γενικά απαίσιο πράγμα να έχεις οικονομικά προβλήματα με μια χώρα και επί τη ευκαιρία να ξαμολάς και είκοσι άλλα αρνητικά στοιχεία της. Οι Ελληνες δεν είναι τόσο άσχετοι στα οικονομικά όσο δείχνουν. Οταν τους μιλάει ο Βγενόπουλος, καταλαβαίνουν, όταν βλέπουν το ύφος της Μέρκελ, τρελαίνονται. Για τους λίγους που δεν καταλαβαίνουν τον τίτλο του άρθρου αυτού, γερμανικό νούμερο είναι η σκοπιά 2-4, που είναι μαύρη η νύχτα στα βουνά…
Φεβ 24 2010
Τα πέντε μυστικά της ευτυχίας
ΣΑΝ ΝΤΙΕΓΚΟ. Η πηγή της ευτυχίας αποτελεί πεδίο επιστημονικής διαμάχης με ορισμένους επιστήμονες να πιστεύουν ότι σχετίζεται αποκλειστικά με γονιδιακούς παράγοντες, με την υγεία και γενικά με συνθήκες που δεν μπορεί να ελέγξει ο άνθρωπος. Τον τελευταίο καιρό όμως διάφορες έρευνες δείχνουν ότι μπορούμε, σε κάποιο επίπεδο τουλάχιστον, να συμβάλουμε και οι ίδιοι στο να βρισκόμαστε σε καλή ψυχική κατάσταση. Ψυχολόγοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας πραγματοποίησαν μετανάλυση 51 ερευνών και εντόπισαν πέντε συναισθήματα και ενέργειες οι οποίες, όπως υποστηρίζουν, επιδρούν ευεργετικά στη διάθεση των ανθρώπων και αυξάνουν τα επίπεδα ψυχικής ηρεμίας και ικανοποίησης.
Ευγνωμοσύνη: Το αίσθημα ευγνωμοσύνης επιδρά ευεργετικά στη διάθεση. Το να εκφράσει κάποιος τις ευχαριστίες του σε κάποιον άλλο για τη βοήθεια που προσέφερε λειτουργεί θετικά. Μάλιστα, σύμφωνα με τους ερευνητές, ακόμη και το να αισθανθεί κάποιος ευγνώμων χωρίς να το εκφράσει είναι αρκετό. Αν, για παράδειγμα, γράψει κάποιος μια ευχαριστήρια επιστολή θα νιώσει καλά ακόμη και αν τελικά δεν τη στείλει στον αποδέκτη της.
Αισιοδοξία: Με πειράματα που έγιναν στο πλαίσιο πολλών ερευνών αποδείχθηκε ότι η θετική στάση απέναντι στα πράγματα και το να σκέφτεται κάποιος πάντοτε αισιόδοξα βελτιώνουν σημαντικά την ψυχική του κατάσταση. Ημερολόγιο: Η καταγραφή σε ένα ημερολόγιο όλων των ευχάριστων πραγμάτων και καταστάσεων (μικρών και μεγάλων) που συμβαίνουν κάθε μέρα και η αποτίμησή τους σε εβδομαδιαία βάση κάνουν κάποιον να νιώθει καλύτερα και να βλέπει με μεγαλύτερη αισιοδοξία το μέλλον.
Ενεργοποίηση των «δυνατών» σημείων: Η χρησιμοποίηση όσων στοιχείων του χαρακτήρα και της προσωπικότητας θεωρεί ο καθένας ότι είναι τα «δυνατά» του όπλα θα βελτιώσουν τη διάθεσή του. Αν, για παράδειγμα, κάποιος έχει καλή αίσθηση του χιούμορ το να το χρησιμοποιεί στο επαγγελματικό ή φιλικό του περιβάλλον θα τον κάνει να νιώσει πολύ καλά.
Καλοσύνη: Το να είσαι καλός με τους συνανθρώπους σου, να βοηθάς κάποιον που έχει ανάγκη, να έχεις φιλανθρωπική δραστηριότητα κ.λπ. σε κάνουν να νιώθεις όμορφα.
Φεβ 24 2010
Η «διαβολική» συνταγή που παχαίνει
Σιρόπι που χρησιμοποιείται σε πολλά προϊόντα ξεγελά τον εγκέφαλο να ζητάει περισσότερη τροφή
ΛΟΝΔΙΝΟ Εχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί είναι τόσο δύσκολο να αντισταθούμε σε ένα πακέτο μπισκότα και να νιώθουμε ευτυχείς μόνο αν φάμε ολόκληρο το πακέτο; Εχετε ποτέ σκεφτεί πώς γίνεται να ξεκινάμε να φάμε μια μπάλα παγωτό και τελικώς να τρώμε ένα κιλό; Ε, λοιπόν, δεν φταίει μόνο η έλλειψη θέλησης, αλλά και ένα είδος σακχάρου που περιέχεται σε προϊόντα όπως τα μπισκότα, το παγωτό, τα αναψυκτικά, ακόμη και στα δημητριακά για το πρωινό.
Ο λόγος για το σιρόπι γλυκόζηςφρουκτόζης, το οποίο αποτελεί ουσιαστικώς σιρόπι καλαμποκιού (corn syrup- ένα σιρόπι που γίνεται από το άμυλο καλαμποκιού και αποτελείται κυρίως από γλυκόζη), ειδικά επεξεργασμένο με κάποια ένζυμα ώστε να μετατραπεί η γλυκόζη που περιέχει σε φρουκτόζη. Η χρήση του σιροπιού γλυκόζηςφρουκτόζης εμφανίζει συνεχή αύ ξηση στη βιομηχανία τροφίμων καθώς είναι φθηνότερο, βοηθά στο να διατηρείται η υγρασία των τροφίμων και έτσι να επιμηκύνεται η διάρκεια ζωής τους, ενώ δίνει πιο μαλακή και «τσικλώδη» υφή τόσο στις μπάρες δημητριακών όσο και στα μπισκότα. Το συγκεκριμένο συστατικό αναγράφεται συνήθως στις συσκευασίες τροφίμων ως σιρόπι γλυκόζης-φρουκτόζης ή ως σιρόπι καλαμποκιού με υψηλή περιεκτικότητα σε φρουκτόζη (ΗFCS).
Ωστόσο, όπως σημειώνουν τώρα οι επιστήμονες, το σιρόπι γλυκόζης-φρουκτόζης φαίνεται ότι ξεγελά τον εγκέφαλο ώστε να πιστεύει ότι το άτομο χρειάζεται περισσότερη τροφή. Παράλληλα το συγκεκριμένο συστατικό πολλών τροφίμων προκαλεί την ανάπτυξη λιποκυττάρων γύρω από την καρδιά, το ήπαρ και άλλα ζωτικά όργανα, και μπορεί να οδηγήσει σε διαβήτη, παχυσαρκία και καρδιοπάθειες. Για τον λόγο αυτόν έχει ονομαστεί το τελευταίο διάστημα «γλυκό του Διαβόλου» στις ΗΠΑ, όπου γίνονται προσπάθειες μείωσης της χρήσης του από κάποιους παρασκευαστές τροφίμων.
Οπως εξηγεί ο δρ Καρέλ Λε Ρου, ειδικός στην Ιατρική του Μεταβολισμού στο Ιmperial College του Λονδίνου, η φρουκτόζη είναι υπαίτια για την τεχνητή αύξηση της όρεξης. «Οταν τρώμε ζάχαρη, το σώμα μας εκλύει ινσουλίνη η οποία δίνει σήμα στον εγκέφαλο ότι έχουμε φάει αρκετά. Ωστόσο η φρουκτόζη δεν προκαλεί τόσο μεγάλη απόκριση της ινσουλίνης όσο η κανονική ζάχαρη, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος να μη λαμβάνει το μήνυμα του κορεσμού». Τι σημαίνουν λοιπόν αυτά τα ευρήματα; Οτι δεν πρέπει να καταναλώνουμε ούτε φρούτα; Η κατανάλωση φρούτων με μέτρο είναι ευεργετική για τον οργανισμό, αλλά μην τρώτε και ένα μπολ σταφύλια τη φορά, προειδοποιεί ο δρ Λε Ρου.
Φεβ 24 2010
Και όμως οι νέοι διαβάζουν
Πώς ένας δάσκαλος από το Τέξας ξανάγραψε τις ιστορίες του ελληνικού δωδεκάθεου μεταφέροντας τον Ολυμπο στους ουρανοξύστες του Μανχάταν
Η αρχαία μυθολογία ως γνωστόν γονιμοποίησε όλες τις νεότερες λογοτεχνίες, αλλά ότι μια νέα σειρά παιδικής λογοτεχνίας από έναν παγκοσμίως άγνωστο τεξανό δάσκαλο, τον Ρικ Ράιορνταν, θα τοποθετούσε τους 12 θεούς του Ολύμπου στη σύγχρονη εποχή και θα κέρδιζε τις καρδιές εκατομμυρίων νεαρών αναγνωστών σε όλο τον κόσμο ήταν μάλλον εκτός σχεδίου. Ο συγγραφέας δίδασκε για χρόνια ελληνική μυθολογία στη μέση εκπαίδευση και άρχισε να πλάθει ιστορίες για τον γιο του, ο οποίος είχε διαγνωστεί με δυσλεξία και ζητούσε να του τις αφηγείται τα βράδια για να κοιμηθεί. Οταν εξαντλήθηκαν όλα τα γνωστά θέματα, ο τετραπέρατος πατέρας άρχισε να προσθέτει καινούργια επεισόδια για να ικανοποιήσει την ακόρεστη φαντασία του παιδιού.
Ετσι προέκυψαν οι ιστορίες του Πέρσι Τζάκσον (Πέρσι από το Περσέας), ο οποίος είναι ένας δωδεκάχρονος ήρωας που έχει δυσλεξία, πιθανόν πάσχει επίσης από το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής και παρουσιάζει υπερκινητικότητα· έτσι τουλάχιστον λένε οι ειδικοί. Αφού αποβάλλεται για έκτη φορά από το σχολείο του, ανακαλύπτει μια μέρα την αλήθεια για όλα τα περίεργα που του συμβαίνουν. Στην πραγματικότητα είναι ημίθεος, γιος ενός θεού και μιας θνητής, για την ακρίβεια του θεού της θάλασσας Ποσειδώνα και της θνητής Σάλι Τζάκσον από τη Νέα Υόρκη, και η υποτιθέμενη ανικανότητά του είναι το χαρακτηριστικό όλων των ημίθεων ή και ημίαιμων. «Ποιο είναι το πιο κοινότοπο πράγμα που έκαναν οι θεοί στους παλιούς μύθους; Ετρεχαν από ΄δώ κι από ΄κεί, ερωτοτροπούσαν με κοινούς θνητούς κι έκαναν παιδιά μαζί τους. Τι νομίζεις δηλαδή; Οτι άλλαξαν συνήθειες την τελευταία χιλιετία;» εξηγεί στον Πέρσι η Αναμπεθ, μια ακόμα ημίαιμη, κόρη της θεάς Αθηνάς και ενός θνητού. Μάλιστα, οι Ολύμπιοι έχουν στο μεταξύ μετακομίσει από τον Ολυμπο στον εξακοσιοστό όροφο του κτιρίου Εμπάιρ Στέιτ στο Μανχάταν (που κανονικά έχει 110 πατώματα), αφού εκεί κτυπά η καρδιά της Δύσης στη σύγχρονη εποχή. Η πληροφορία έρχεται πάνω στην ώρα, διότι ο Πέρσι θεωρείται εν αγνοία του ο κύριος ύποπτος για την κλοπή του κεραυνού του Δία- είναι η ράβδος της αστραπής στον τίτλο του βιβλίου, ένα σύγχρονο υπερόπλο μαζικής καταστροφής- και οι θεοί θείοι του στέλνουν διάφορα τέρατα στον δρόμο του. Ολες οι χθόνιες θεότητες από τα Τάρταρα κάνουν τα πάντα για να τον πιάσουν και να τον εξοντώσουν. Ο ίδιος ο Αδης επιχείρησε τρεις φορές να τον σκοτώσει, πρώτα στέλνοντάς του την Ερινύα, μετά τον Μινώταυρο, μετά ένα δαιμονισμένο λυκόσκυλο και τέλος τη Μέδουσα. Αν δεν βρεθεί ο αληθινός κλέφτης της αστραπής, απειλείται ένας Γ Δ Παγκόσμιος Πόλεμος που θα καταστρέψει τον δυτικό πολιτισμό. Ο Πέρσι βρίσκει καταφύγιο στην κατασκήνωση των ημίαιμων και με τη βοήθεια της Αναμπεθ, του κενταύρου Χείρωνα και του επίσης ημίαιμου φίλου Γκρόβερ- απόγονου του Πανόςκαταστρώνουν σχέδιο για να σώσουν τον κόσμο. Η Αναμπεθ περίμενε ακριβώς τον τελευταίο επισκέπτη της κατασκήνωσης για να της ανατεθεί μια τέτοια αποστολή. Ηταν ο Πέρσι ο ξεχωριστός, ο εκλεκτός που περίμενε; Ο χρόνος τους είναι περιορισμένος· έχουν μόνο δέκα μέρες για να βρουν τον πραγματικό κλέφτη πριν εκπνεύσει η διορία τους και βγουν ξανά στον έξω κόσμο, όπου θεωρούνται ήδη χαμένοι.
Ολα αυτά στο πρώτο βιβλίο της σειράςΟ Πέρσι Τζάκσον και η κλοπή της αστραπήςπου μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά, ενώ αναμένονται και τα επόμενα τέσσερα. Από τους γνωστούς μπλόγκερ είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι ο Πέρσι, 16χρονος πλέον, φιλάει την Αναμπεθ μόλις στο πέμπτο βιβλίο. Εκείνη τον έχει φιλήσει ήδη από το τέταρτο, αλλά για τον ήρωα χρειάζεται ένας τόμος ακόμα, καθώς ένα από τα προβλήματά του είναι ακριβώς ότι δυσκολεύεται να μιλήσει στα κορίτσια. Προσπαθεί να της πει ότι είναι ερωτευμένος μαζί της σε ένα ιντερλούδιο στον ποταμό της Στυγός, αλλά εκείνη, κόρη της θεάς Αθηνάς άλλωστε, θα καταστρώσει ένα ακόμα σχέδιο για να τον δοκιμάσει… Του λέει πρώτα, «Ποτέ, μα ποτέ δεν πρόκειται να το κάνω πιο εύκολο για σένα Φυκο-Εγκέφαλε. Πάρ΄ το απόφαση», και μετά τον φιλάει και οι άλλοι κατασκηνωτές τους ρίχνουν από το κανό στο νερό. Ο Πέρσι δημιουργεί μια φυσαλίδα αέρα και ανταλλάσσουν μέσα της «το καλύτερο υποβρύχιο φιλί όλων των εποχών».
Φεβ 24 2010
Μοντέρνος ναι, παραδοσιακός όχι
Πώς ο Παπαδιαμάντης μετέφρασε ένα βρετανικό κλασικό έργο επιστημονικής φαντασίας, του οποίου ο ήρωας προκαλεί τη φρίκη, όπως και η δική του ηρωίδα
Ο Χ.Τζ.Ουέλς (1866-1946),ο άγγλος συγγραφέας και κοινωνικός φιλόσοφος που επηρρέασε τη λαϊκή φιλολογία των αρχών του 20ού αιώνα
Μια «χαμένη» μετάφραση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, της νουβέλας τρόμου και επιστημονικής φαντασίας «Τhe Ιnvisible Μan» («Ο αόρατος άνθρωπος», 1897) του Χ. Τζ. Ουέλς (1866- 1946), που ο Παπαδιαμάντης τον απέδωσε ως Ε. Γ. Ουέλλς, έρχεται στο φως σχεδόν έναν αιώνα αργότερα. Μοιάζει να αποτελεί ευτύχημα η πνευματική συνάντηση των δύο συγγραφέων, σε μια εποχή που ήταν και οι δύο φτωχοί και άσημοι, αλλά ασφαλώς δεν ήταν τυχαία. Ο Παπαδιαμάντης, θαμμένος πάντα πίσω από ένα βουνό εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων στις εφημερίδες όπου δούλευε, οσμιζόταν τις εξελίξεις της εποχής του. Εκπλήσσει η ταχύτητα με την οποία εντόπισε ένα έργο που είχε δημοσιευτεί μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα στο βρετανικόΡearson΄s Μagazineκαι θα καθιέρωνε στην ουσία στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο το είδος του φανταστικού μυθιστορήματος. Βασικό μοτίβο στο είδος αυτό θα γινόταν και το θέμα της διαφορετικότητας, του «ξένου», της ετερότητας. Δεν ήταν λοιπόν ο «επαρχιώτης» συγγραφέας από τη Σκιάθο, το «χωριατόπαιδο»- όπως τον αποκάλεσαν κάποιοι- που αγωνιζόταν για τον επιούσιο, αλλά ένας πρωτοπόρος της εποχής που μεταμόρφωνε το υλικό που συναντούσε.
Οσον αφορά την πατρότητα της μετάφρασης, οι φιλολογικοί επιμελητές της έκδοσης Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος και Λαμπρινή Τριανταφυλλοπούλου δεν αφήνουν πλέον κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Ηταν δουλειά του Παπαδιαμάντη από τη γαλλική μετάφραση του έργου, καθώς η διεύθυνση της εφημερίδας γαλλικές εκδόσεις είχε στη διάθεσή της και αυτές παρέδιδε στον μεταφραστή της.
Ο Αόρατος είναι ο Γκρίφφιν, ένας φυσικός που ανακαλύπτει τον τρόπο να καθιστά αόρατη την ύλη του και εφαρμόζει επιτυχώς το πείραμά του στον εαυτό του: γίνεται αόρατος. Καταφτάνει στο πανδοχείο του χωριού Ιππιγγ της Αγγλίας για να συνεχίσει τα πειράματά του και φροντίζει να είναι μονίμως καλυμμένος από την κορυφή ως τα νύχια, για να μη γίνει αντιληπτό ότι είναι αόρατος. Προξενεί με την αλλόκοτη συμπεριφορά του φόβο και φρίκη στους κατοίκους της περιοχής, στο δωμάτιό του μετακινούνται τα έπιπλα μόνα τους και εκσφενδονίζονται πράγματα από το πουθενά και η αγωνία κορυφώνεται όταν σημειώνονται κλοπές στο χωριό και κανείς δεν έχει δει τον κλέφτη. Ο Γκρίφφιν σύντομα οδηγείται στη βία, ακόμα και στον φόνο, προκειμένου να αποκτήσει την εξουσία που οραματίζεται, που είναι ο απόλυτος έλεγχος απέναντι σε όλους. Ενα καθεστώς τρόμου εγκαθιδρύεται, «Η Εποχή του Αοράτου Ανθρώπου». Το μόνο πρόβλημα είναι ότι ο ιδιοφυής φυσικός δεν μπορεί να βρει τον τρόπο να ξαναγίνει ορατός. Με βάση τον πανάρχαιο νόμο της ύβρεως και της τιμωρίας, οδηγείται τελικά στην καταδίωξή του από τον εξαγριωμένο όχλο και στη θανάτωσή του διά ξυλοδαρμού. Και τότε, νεκρός μόνο, αρχίζει να επανακτά σταδιακά την ορατή μορφή του:«- Προσοχή!έκραξεν ο αστυφύλαξ.Να,το ποδάρι αρχίζει να φαίνεται. Ούτω, βραδέως, αρχίσασα από τας χείρας και τους πόδας,μεταβαίνουσα ηρέμα εις όλα τα μέλη, μέχρι των οργάνων των ζωτικών, ετελέσθη η παράδοξος εκείνη μεταμόρφωσις, η επιστροφή εις την κατάστασιν της ορατής ουσίας.Ητο ως βραδεία εισβολή φαρμάκου». Η τραγική κατάληξη:«Είτα,αφού ετύλιξαν το σώμα,το μετέφεραν εις το πανδοχείον…».
Ανατριχιάζει κανείς αν συλλογιστεί πόσο επίκαιρος είναι ο προβληματισμός του βιβλίου στη σύγχρονη εποχή, και βοηθάει σ΄ αυτό η κυρία Πέγκυ Καρπούζου με ένα επίμετρο για την ανάδυση του είδους της επιστημονικής φαντασίας την εποχή ακριβώς των ραγδαίων εξελίξεων στον χώρο της επιστήμης και της τεχνολογίας. Ο Ουέλς έγραψε τον Αόρατο άνθρωπο μόλις ένα χρόνο μετά την εμφάνιση των ακτίνων «Χ» στην Αγγλία, μας πληροφορεί. Συχνά η προσωπικότητα του εφευρέτη συνδέεται με την έννοια της τρέλας, ή ακόμα και με εκείνην της εγκληματικότητας. Διαφαίνεται στον ορίζοντα ότι η ανεξέλεγκτη εξέλιξη μπορεί να παράγει τέρατα. Ποιος θα διαφωνούσε σήμερα;
Ο Θεοτοκάς είπε την αλήθεια τελικά, ότι «ο Παπαδιαμάντης ξέρει την Ευρώπη καλύτερα απ΄ όλους και ας μη πήγε ποτέ να τη δει», σχολιάζει ο επιμελητής της έκδοσης κ. Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, απολαμβάνοντας σαν άλλος ραβδοσκόπος τον κρυμμένο θησαυρό που ανακάλυψε. Την ατμόσφαιρα μυστηρίου πλαισιώνουν τα σχέδια της Εύης Τσακνιά και η επιλογή σημειωμάτων για τον πολύγλωσσο ασκητή του προπερασμένου αιώνα στα αφτιά του βιβλίου.