Feed
Άρθρα
Σχόλια

Είδα το “Γκιακ“, όπως το διάβασε ο Κ. Ντέλλας, και άκουσα όσα έκρυβε η σιωπή του παππού μου του Κώστα από το 1922 ως το 1981. Είχα διαβάσει πολλές φορές το βιβλίο, αλλά το τραύμα του στρατιώτη, που ακόμα ματώνει, όταν φθέγγεται δυνατά και σωματοποιείται σε μια επαναλαμβανόμενη κίνηση, σε πληγιάζει κι εσένα, τον άμαχο. Σου φέρνει πίσω το αίμα, μπλέκει το δικό σου με της οικογένειας. Δεν έχεις πού να δέσεις δίχτυ ασφαλείας εδώ. Ευγνωμονώ όλους τους συντελεστές, που μου έφεραν πίσω τον παππού μου και άκουσα όλα όσα δεν μου είπε ποτέ από επιλογή κι όχι μόνο γιατί ήμουν 11 χρονών όταν “έφυγε”.

“Πρωινό τσιγάρο” (Νότης Μαυρουδής – Άλκης Αλκαίος)

Τραγουδά ο Σωκράτης Μάλαμας και συνοδεύει η Χορωδία της Ομάδας Φωνητικής Έκφρασης των Μουσικών Συνόλων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Διδασκαλία, επιμέλεια: Μαρία Θωίδου.

Κιθάρα παίζει ο Μανώλης Ανδρουλιδάκης.

Από το cd “Φέρε μαζί σου χρόνο” με τραγούδια σε στίχους Άλκη Αλκαίου, που κυκλοφόρησε το 2017 από την Ομάδα Φωνητικής Έκφρασης των Μουσικών Συνόλων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και τις εκδόσεις “Μετρονόμος”.

.jpg

#9 “Της Επετείου…” [Επιστρέφοντας τα δώρα]
29/10/2013

Όταν σβήνει ο ρυθμικός βηματισμός των παρελάσεων, βγαίνει χωλαίνοντας από κάποιο στενό στους μεγάλους δρόμους της πολιτείας ο ποιητής Γιώργος Σαραντάρης. Κουβαλά μέσα του τη μεγάλη εγκατάλειψη της ωραίας Μελισσάνθης -“αν πάψω να σε δω, θα βλέπω το τίποτε μπροστά μου…”, της γράφει- φοράει τη χλαίνη του, στη φόδρα έχει γράψει το όνομά της, στις τσέπες του έχει σκόρπια χαρτιά από ανολοκλήρωτα ποιήματα, στο χέρι βαστά το φύλλο πορείας για την πρώτη γραμμή του Μετώπου, δεν παρακάλεσε, τον φρόντισαν οι “φίλοι” του αστοί από το Κολωνάκι, κρατώντας τους δικούς τους στα γραφεία, εκείνος τελειωμένος ήταν, φθισικός, αδύναμος, τσακισμένος, δε βαριέσαι, εθνική ομοψυχία, να μπει στο τρένο τραγουδώντας, να τσακίσει το φασισμό -να’ χουμε να γιορτάζουμε.

Όταν σβήνει ο βόμβος των επιδειξιμανών μαχητικών στον αέρα, βγαίνει χωλαίνοντας μέσα από την ομίχλη της πολιτείας ο ποιητής Γιώργος Σαραντάρης. Είναι ώρα να κάνει-ως συνήθως- το σκληρό νυχτερινό νούμερο στη σκοπιά, τον στέλνουν οι “συμπολεμιστές” του στη θέση τους, αυτοί που του κλέβουν τις κάλτσες και τις φανέλες, του κρύβουν τα άρβυλα, εκείνος τελειωμένος ήταν, αδύναμος, τσακισμένος, δε βαριέσαι, εθνική ομοψυχία και έπος του ’40 και η “κάλτσα του στρατιώτη” και ήρωες στα βουνά της Αλβανίας -να ‘χουμε να γιορτάζουμε.

Όταν σβήνει ο ήχος από τα εθνικά εμβατήρια, εγώ βλέπω τον ποιητή Γιώργο Σαραντάρη, λίγους μήνες μετά, Φλεβάρη του ’41, σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, στα Γιάννινα, κατάκοιτο, να σβήνει από τον τύφο. Στο πλάι του, η ωραία Μελισσάνθη, πολύ πριν γίνει “εποχή“, πολύ πριν αφεθεί ως “Γυναίκα με τα Μαύρα” στο δικό της πένθος και τη δική της αγωνιώδη μοναξιά, εκείνος θα πεθάνει, τελειωμένος ήταν, αδύναμος, τσακισμένος, ένας “τεμπέλης του σπιτιού”, δε βαριέσαι, άλλοι πήραν τα παράσημα, η Πατρίς εθριάμβευσε ξανά, απλώνονται οι σημαίες στα μπαλκόνια, οι Έλληνες ενωμένοι κάνουν θαύματα κι “Αέρα!”- να ‘χουμε να γιορτάζουμε.

Όταν σβήνει η φωνή από τα στρατιωτικά παραγγέλματα, παίρνω αγκαζέ τον ποιητή Γιώργο Σαραντάρη και τη Στέλλα-Μελίνα και βγαίνουμε στα Προπύλαια μια βροχερή πάντα 28η Οκτώβρη, μάλλον του 1955, να θαυμάσουμε τον Στράτο σημαιοφόρο και ωραία κορμιά. Κυρίως, να γιορτάσουμε τον έρωτα και τη ζωή πριν από το φονικό, να ακυρώσουμε την ομοιομορφία των παρελάσεων και τα παρόμοια που δίνουν ένα στρατιωτικό βάδισμα στη ζωή. Για το κέφι μας. Γιατί “οξειδώνονται στη νοτιά των ανθρώπων” μόνον όσοι κουβαλούν μέταλλο ψυχής. Για να μην αλλάξουμε, κατά πως οι εξουσίες θέλουν. Και να φωνάξουμε: “Και τι είμαι εγώ για να μ’ αλλάζουν, βρε αδερφέ; Γραμμόφωνο;”(στη 1h 14′ κ.ε) Έστω κι αν αυτό πληρώνεται με αίμα.

@Contrabbando

Η τελευταία σχολική γιορτή του Πολυτεχνείου στην οποία είχα πάρει μέρος ήταν το 1986. Μαθήτρια της Γ’ Λυκείου. Το σχολείο μου με ξανάφερε στη “φωλιά” μου 36 χρόνια μετά. Αναπαραστήσαμε με το τμήμα μου τη δίκη των πρωταιτίων της δικτατορίας. Ό,τι ακούστηκε ήταν μαρτυρίες, και δική μου μαρτυρία μαζί.
Έβλεπα τους εφήβους, που πάλευαν να μπουν στους ρόλους των μαρτύρων κατηγορίας, και σάλευε η ελπίδα ότι θα έχουν επιχειρήματα να στηρίξουν τη δημοκρατία σε κάθε γωνιά της ζωής τους.
Δεν το ξέρει, αλλά τη γιορτή την έστησα με τον νου στον φίλο μου τον Γιάννη και με το τραγούδι που λέγαμε τότε στ’ αυτιά μου.
Για όλα τα χρόνια που περάσαμε μαζί και μας άλλαξαν, μας έκαναν ό,τι είμαστε τώρα, Γιάννη μου. “Τίποτα δεν πάει χαμένο”.

1973 diktatoria image02

Αφίσα κατά της στρατιωτικής δικτατορίας, 1967-1974 (Γ. Αργυράκης). Καραχρήστος Σ., Ελληνικές αφίσες, Κέδρος, Αθήνα 1984, σ. 254.

madamo

Η μαθητική θεατρική ομάδα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης «Βλέμμα εφήβων» συνεχίζει τη λειτουργία της και το 2022-2023 με μία ακόμα παράσταση θεάτρου-ντοκουμέντο (η αρχή έγινε το 2017-2018).

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έρευναεργαστήρια Θεάτρουπαράσταση θεάτρου ντοκουμέντο και συζήτηση – συμπόσιο γύρω από τον προβληματισμό που αναδεικνύεται από την υπό επεξεργασία θεματική. Κατά τη διάρκεια του έτους, εμπλουτίζεται από παράλληλες δράσεις, όπως ομιλίες, εκπαιδευτικές επισκέψεις και εκδηλώσεις.

Το θέμα για το σχολικό έτος 2022-2023 είναι: Μαθήματα Δημοκρατίας

Το «Βλέμμα εφήβων» φέτος, παραμονές των 50 χρόνων από την αποκατάσταση της δημοκρατίας, συζητώντας με φίλους, αποφάσισε τη δημιουργία παράστασης θεάτρου-ντοκουμέντο για μια περίοδο, την οποία οι μαθητές αντιμετωπίζουν μόνο επετειακά, αλλά δεν μελετούν σχεδόν ποτέ στο σχολείο: τη δικτατορία και τη Μεταπολίτευση.

Η Ελλάδα της δεκαετίας του ’60, τεντιμπόηδες, Λαμπράκηδες, συνταγματάρχες και φοιτητές, ο φοίνικας και η Επανάστασις, πολεμική αρετή και ανοιχτά παράθυρα, κοσμιότης, ευπρέπεια και ο στρατός του Μίμη-να-ένα-μήλο, ο γύψος του Παπαδόπουλου και το μυστρί του Παττακού, τσάμικος και μαύρα γυαλιά στο στρατόπεδο, το μεγάλο μας τσίρκο, οι ανθρωποφύλακες, «Αὐτὴ ἡ ἀνωμαλία πρέπει νὰ σταματήσει», «Εδώ Πολυτεχνείο», «Δεν ξεχνώ», απόδοση δικαιοσύνης.

Ποιες προσδοκίες είχαμε από την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία; Δικαιώθηκαν, διαψεύστηκαν, αγνοήθηκαν;

Με ιστορικές πηγές, οπτικοακουστικό υλικό, προφορικές μαρτυρίες θα προσπαθήσουμε να ενώσουμε σήμερα τις ψηφίδες μιας εποχής τόσο κοντινής και μακρινής όσο και ο 20ος αιώνας.

«When we’re afraid, we lose all sense of analysis and reflection. Our fear paralyzes us. Besides, fear has always been the driving force behind all dictators’ repression.»

Marjane Satrapi, Persepolis

Το πρόγραμμα υποστηρίζει επιστημονικά και καλλιτεχνικά Συμβουλευτική Επιτροπή που απαρτίζεται από καθηγητές έγκριτων πανεπιστημίων των Η.Π.Α., συνεργάτες του ΙΜΚ και μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Συντονισμός και υλοποίηση: Νατάσα Μερκούρη

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ

Οι συναντήσεις περιλαμβάνουν εργαστήρια έρευνας και Θεάτρου. Είναι εβδομαδιαίες και θα γίνονται είτε διαδικτυακά είτε εκ του σύνεγγυς κάθε Σάββατο, στις 11.00-12.30.

Διάρκεια εργαστηρίων: 1,5 ώρα

Έναρξη εργαστηρίων: 5 Νοεμβρίου 2022

Παράσταση: Ιούνιος 2023

Αριθμός συμμετεχόντων: (max) 15 άτομα

Χώρος: Τα εργαστήρια θα γίνονται διαδικτυακά (μέσω πλατφόρμας google meet ή zoom) αλλά και στον χώρο του ΙΜΚ, Πειραιώς 206, στον Ταύρο.

Δείτε περισσότερες πληροφορίες για τα δίδακτρα και τις ημερομηνίες.

Κατεβάστε την αίτηση (2022-2023).

 

Ευχαριστούμε πολύ την κα Μαίρη Τσίνου για τη φιλοξενία στο ethnos.gr. Χαιρόμαστε κάθε φορά που βρισκόμαστε με ανθρώπους που μας ακούν και μας καταλαβαίνουν. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο.

«Περπατούσα μια μέρα,
συννεφιασμένο απόγευμα θυμάμαι ήταν,
σε δάσος καμένο.
Κοιτούσα έκπληκτος τα αποκαΐδια.
Δεν ήταν συνηθισμένα,
όχι από φωτιά δημιουργημένα.
Στράφηκε η ματιά μου εντελώς τυχαία προς την άλλη κατεύθυνση.
Και τότε είδα εσένα.
Μια αλεπού με φωτιά στα μάτια της.
Την φωτιά που είχαν χάσει αυτά τα δέντρα.
Είχες ένα χαμόγελο σαν να ήθελες κάτι να μου δείξεις.
Άρχισες να περπατάς αργά προς την αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που κοιτούσες.
Και όμως εγώ σε έχασα γρήγορα.
Σκέφτηκα, σίγουρα κάποιο λάθος έχω κάνει.
Άρχισα να τρέχω προς την ίδια κατεύθυνση με εσένα.
Ακολούθησα μόνο τα ίχνη σου, μόνο αυτά μπορούσα να δω.
Κάποια στιγμή μια όψη μου έκοψε την φόρα
Ήσουν εσύ, έξω από αυτό το δάσος και κοιτούσες μια μαύρη θάλασσα.
Και τότε κατάλαβα τι ακριβώς κατέστρεψε τα δέντρα»

Ποίημα του μαθητή Στέλιου Γιαννακουλόπουλου για την παράσταση PLAN(et) B: Περιβάλλον και κοινωνική δικαιοσύνη

Viber 2022 07 01 01 10 44 561

PLAN(et) B: Περιβάλλον και κοινωνική δικαιοσύνη

Θέατρο-ντοκουμέντο

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης | «Βλέμμα εφήβων» | 2021-2022

Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2022, ώρα 20:30

Διάρκεια: 60’ (+ 45′ συζήτηση)

Θέατρο του ΙΜΚ, Πειραιώς 206, Ταύρος

«Εάν ένα φυτό δεν μπορεί

να ζήσει σύμφωνα με τη φύση του, πεθαίνει· 

το ίδιο και ο άνθρωπος.» D. Thoreau

Οι αρχαίοι μύθοι, οι φυσικοί φιλόσοφοι, τα παραδοσιακά τραγούδια μίλησαν για τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, πάντα άρρηκτη, σε διαρκή αλληλεπίδραση. Τη στιγμή της πρώτης ρωγμής έγινε πραγματικότητα ο αρχέγονος εφιάλτης των παραμυθιών. Από τότε μέχρι σήμερα, συντελέστηκε η κλιματική αλλαγή, και η ρωγμή μεγαλώνει. Οι ευάλωτες ομάδες πλήττονται ραγδαία. Η κινητοποίηση οφείλει να είναι άμεση. Η διάσωση του περιβάλλοντος έγινε το επόμενο μεγάλο στοίχημα της ανθρωπότητας.

Δεν υπάρχει planet B.

Είμαστε εμείς η γενιά της αλλαγής;

Υπάρχει plan B, έστω και τώρα;

Να το σχεδιάσουμε.

Είναι ζωτικό μας συμφέρον.

Ας μην τελειώσει ο κόσμος μας.

Ούτε με πάταγο ούτε με λυγμό.

Μετά το τέλος της παράστασης θα ακολουθήσει συζήτηση.

Trailer https://www.youtube.com/watch?v=ShbEvsalEJM

Στην παράσταση εμφανίζονται οι μαθήτριες και οι μαθητές (αλφαβητικά):

Μάξιμος Αλεξόπουλος

Στέλιος Γιαννακουλόπουλος

Στέλλα Δημητρίου

Δήμητρα Κατσίκη

Ελευθερία Κατσίκη

Αλέξανδρος Μοσχάκης

Εύα Μουτοπούλου

Ηλέκτρα Ψαρού-Λεγάτου

Συντονισμός του προγράμματος: Νατάσα Μερκούρη

Μουσική: Αδάμ Παπασπύρου

Γραφιστικά: Τάσος Παπατσώρης

Στη συζήτηση έχουν επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους μέχρι στιγμής (αλφαβητικά):

Κώστας Αντωνιάδης, Γεωλόγος Περιβαλλοντολόγος M.Sc, Ειδικός επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη & Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης – Πολιτικής Προστασίας, Διδάσκων στο ΜΠΣ του Ε.Κ.Π.Α. «Στρατηγικές διαχείρισης Περιβάλλοντος Καταστροφών & Κρίσεων»

Βέρα Δηλάρη, Εθνική Συντονίστρια του δικτύου σχολείων ASPnet Ελλάδας

Γιώργος Καζαντζόπουλος, Σύμβουλος Βιώσιμης Ανάπτυξης, Πρόεδρος στο Ινστιτούτο Ομάδα για τον κόσμο – Περιβαλλοντική Συμμαχία 2004+

Μιχάλης Keith-Αναστασιάδης, Γεωπόνος ΓΠΑ Τμ. Αξιοποίησης Φυσικών Πόρων & Γεωργικής Μηχανικής, εργασ. Τμήμα Πρασίνου, Τεχνική Υπηρεσία Πανεπιστημίου Αθηνών

Δημήτρης Χριστόπουλος, φιλόλογος στη Β’ βάθμια εκπαίδευση, συγγραφέας

Στη συζήτηση παρεμβαίνει με βιντεοσκοπημένη τοποθέτηση η Νεκταρία Αδακτύλου, PhD, West Virginia University, Eberly College of Arts and Sciences, Department of Geology & Geography

Φέτος, το θέμα είναι: Περιβάλλον και κοινωνική δικαιοσύνη, σε συνεργασία με τον Rush Rehm, Καθηγητή Θεάτρου, Παραστατικών Τεχνών και Κλασικής Φιλολογίας, καλλιτεχνικό διευθυντή του Stanford Repertory Theater του Stanford University. Βάση της δουλειάς υπήρξε το υλικό από την παράσταση Voices of the Earth: From Sophocles to Rachel Carson and beyond, που υλοποίησε το Stanford Repertory Theater το 2019.

Αγορά εισιτηρίων:

https://www.ticketservices.gr/el/events/?eventid=7510&showid=49014

PlanetB πρόγραμμα

Το πρόγραμμα «Βλέμμα εφήβων» (2019-2022) περιλαμβάνει εργαστήρια θεάτρου, εισηγήσεις ειδικών, συνεντεύξεις, παράσταση θεάτρου-ντοκουμέντο και συζήτηση γύρω από τον προβληματισμό που αναδεικνύεται από τη θεματική. Έχει ασχοληθεί με τις τρομοκρατικές επιθέσεις του ISIS (2017), την Ευρώπη στον Ψυχρό Πόλεμο (2018) και την Ελληνική Επανάσταση στο σχολείο (2021). Υποστηρίζεται επιστημονικά και καλλιτεχνικά από Συμβουλευτική Επιτροπή, που απαρτίζεται από καθηγητές αμερικανικών πανεπιστημίων, συνεργάτες του ΙΜΚ και μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας.

1200x900 site

 

« Πιο πρόσφατα Άρθρα - Παλιότερα Άρθρα »

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων