Ενόψει του εκτοπισμού των Αρμενίων απ’ την Τραπεζούντα τον Ιούνιο του 1915, ένα κορίτσι που μοιάζει να το ζωγράφισε ο ίδιος ο Θεός καταφεύγει στο σπίτι ενός αγνώστου. Στην Ορντού ένα άλλο κορίτσι εύπορης ελληνικής οικογένειας ετοιμάζεται για τον γάμο της και πασχίζει να οραματιστεί το μέλλον μ’ έναν άντρα τον οποίο ελάχιστα γνωρίζει.

Ο χαρισματικός, θρήσκος και θεματοφύλακας των ηθών της εποχής Γαληνός Φιλονίδης διχάζεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες∙ δοκιμάζεται εμπρός στις ιδέες του∙ έρχεται αντιμέτωπος με την αγριότητα και το μίσος∙ συντρίβεται και θέτει ως στόχο ζωής να εκδικηθεί εκείνον που του προκάλεσε τον μέγα πόνο.

Στο παρασκήνιο της μυθοπλασίας ιχνογραφείται ο Πόντος μέχρι την ανταλλαγή των πληθυσμών∙ η ομογενοποίηση των φυλών με συνδετικό κρίκο μα και άλλοθι τη θρησκεία∙ ο φόβος, η μισαλλοδοξία και ο εθνικισμός που ενσπείρουν οι Νεότουρκοι και στη συνέχεια οι Κεμαλιστές∙ η καθημερινή ζωή στα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης∙ οι διώξεις των Ελλήνων επί Στάλιν∙ τα στρατόπεδα εργασίας στη Σιβηρία και οι στέπες του Καζακστάν με αφόρητους καύσωνες το καλοκαίρι και σφοδρό ψύχος τον χειμώνα∙ οι πόθοι, τα πάθη και τα δεινά των Ποντίων.

Κι όλα, μέσα από το πολυσχιδές ταξίδι που γράφει η ζωή και το ταξίδι που γράφεται για τη ζωή, να φαντάζουν φλόγες και κινήσεις του ποντιακού χορού σέρρα, του χορού της φωτιάς.

Του ΜΑΡΙΟΥ ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΑ – ΛΙΑΓΚΗ

Χωρίς να θέλω να δικαιολογήσω τη μείωση ωρών από άλλα σημαντικά μαθήματα θα ήθελα να καταθέσω κάποιες σκέψεις για τους σκοπούς της σύγχρονης Θρησκευτικής Εκπαίδευσης, γιατί πολλοί ενήλικες (γονείς και συνάδελφοι εκπαιδευτικοί άλλων ειδικοτήτων, που εύκολα αναφέρονται στα Θρησκευτικά και τη θέση τους στο Curriculum) έχουν στον νου τους ένα μάθημα άλλων δεκαετιών.

Την ώρα που η Ευρώπη διαπιστώνει την ανάγκη για θρησκευτική γνώση, στο μάθημα των Θρησκευτικών στην Ελλάδα, όπως αναλύεται στα νέα ΠΣ, η θρησκευτική γνώση θεωρείται ως διαδικασία προσφοράς και προσωπικής πρόσληψης από τον έφηβο μίας γλώσσας που διαμορφώνει τον εαυτό, προσδιορίζει την κουλτούρα και ερμηνεύει τον ίδιο και τον κόσμο στο πλαίσιο που ζει.

Αυτό σημαίνει ότι σκοποί της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης δεν είναι η μύηση σε μία θρησκεία και η κατήχηση, αλλά είναι:

– Η ανάπτυξη της προσωπικής ταυτότητας, στην οποία συντελούν η θρησκευτικότητα και η κριτική κατανόησή της είτε κάποιος ακολουθεί μία θρησκεία είτε όχι. Η αντίληψη της αυτό-εικόνας και των ρόλων του εαυτού σε σχέση με τους άλλους είναι σημαντική στην εφηβεία και καθορίζει την ενήλικη ζωή . Η προσωπική ταυτότητα και η αφύπνιση της προσωπικότητας εξαρτάται από τη «θρησκευτική συνείδησή» του, την οποία στο σχολείο καλλιεργεί ελεύθερα κυρίως με τη ΘΕ.

Τη ΘΕ, όμως, που στηρίζεται:

α) σε ένα «δυναμικό πρόγραμμα σπουδών» (Elliott, 1997), με τον εκπαιδευτικό να είναι ερευνητής του έργου του (Alrichter, Posch, & Somekh, 2001; Elliott, 1991) και τους μαθητές να εμπλέκονται σε διαδικασίες ανακάλυψης και επιλογής,

β) σε δια-γενεακή κατανόηση, ώστε να διερευνούν τις δυνατότητες της ενήλικης ζωής και να εμπλέκονται σε διαδικασίες αυτό-αποδοχής και προσωπικού αναστοχασμού και

γ) σε κατανόηση του χρόνου (ιστορικού και προσωπικού).

Έτσι, ενισχύεται στην εκπαίδευση η ευκαιρία οι έφηβοι να αναπτύξουν την προσωπική τους ταυτότητα κάνοντας τις επιλογές τους και χαράζοντας την πορεία τους σε σχέση με τον κόσμο των ενηλίκων και τις ποικίλες ταυτότητές του, με τη βοήθεια (εμψύχωση) του εκπαιδευτικού θεολόγου της τάξης (Head, 1997). Στην μετανεωτερική θεώρηση της ταυτότητας του προσώπου, φυσικά, η θρησκευτική ταυτότητα σχετίζεται και με την ηθική, αξιακή και την πολιτ-ι (εια)κή αγωγή, στις οποίες και η Θρησκευτική Εκπαίδευση στοχεύει.

– Ο θρησκευτικός γραμματισμός ως μέρους του πολυγραμματισμού . Ο έφηβος και στη συνέχεια ενήλικας δεν αρκεί να ξέρει μόνο κυριολεκτικά όρους, λέξεις και σύμβολα. Είναι σαν να προσπαθεί να μιλήσει μία γλώσσα γνωρίζοντας τις λέξεις, αλλά βάζοντας αυτές σε τυχαία σειρά, αγνοώντας τη χρήση τους στο οικο-περιβάλλον (habitat) και τη «γραμματική» του, όπως ο Geertz την εννοεί. Η γνώση του πλαισίου, που τις γεννά και τις διαμορφώνει, και του πολιτισμικού φορτίου τους είναι η ουσία του θρησκευτικού γραμματισμού, ο οποίος στην εκπαίδευση αποτελεί μέρος του πολυγγραμματισμού, δηλαδή της ικανότητας κατασκευής νοήματος σε διαφορετικά πολιτισμικά, κοινωνικά ή ειδικά συγκείμενα, καθώς και την ικανότητα χρήσης όχι μόνο αλφαβητικών αλλά και πολυτροπικών αναπαραστάσεων. Η έννοια των πολυγραμματισμών υποδηλώνει την ποικιλία μορφών κειμένων αλλά και επικοινωνίας μέσα σε μια πολύγλωσση και πολυπολιτισμική κοινωνία (Kalantzis & Cope, 2001). Η γλώσσα και τα κείμενα δεν είναι ουδέτερα. Ο γραμματισμός επεκτείνεται σε όλα τα γνωστικά αντικείμενα, γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι παραγωγής νοήματος, αλλά και συσχέτισης αυτών. Με τον θρησκευτικό γραμματισμό ως μέρους των πολυγγραμματισμών ο μαθητής αποκτά τη δεξιότητα της λειτουργικής χρήσης αναπαραστάσεων, εννοιών, κρίσεων, γενικεύσεων σχημάτων , εικόνων, συμβόλων, επικοινωνιακών μέσων (Kress, 1988; Kress & VanLeeuwen, 2010), της κατασκευής σημασίας, που αφορά την κατανόηση οποιωνδήποτε κειμένων , της κριτικής ανάλυσης και τέλος του μετασχηματισμού, για να οδηγηθεί σε προσωπικές επιλογές και εφαρμογές των γνώσεων και των δεξιοτήτων (Hill, 2004).

– Η κοινωνικοποίηση όχι ως παθητική υιοθέτηση του κοινωνικού συστήματος, αλλά ως μία διαδικασία εξυποκειμενίκευσης (individuation), η οποία αναφέρεται ουσιαστικά στη σχέση μεταξύ ανάπτυξης της προσωπικότητας, από τη μια, και κοινωνικής ένταξης, από την άλλη. Πρόκειται για ένα παιχνίδι κατά το οποίο οι κοινωνικοί όροι επηρεάζουν τις συνειδησιακές και υπαρξιακές δομές του ανθρώπου, αλλά δεν τις προκαθορίζουν . Το υποκείμενο δρα ενεργητικά στο περιβάλλον ενώ παράλληλα το περιβάλλον διαδραματίζει αμοιβαία τον ρόλο του (Bronfenbrenner, 1979). Το περιβάλλον εδώ θεωρείται ως μικρο-σύστημα (οικογένεια, σχολείο, Εκκλησία, θρησκευτικές κοινότητες, γειτονιά, συνομήλικοι), ως μακρο-σύστημα (πολιτισμικό πλαίσιο, κοινωνιο-οικονομικό πλαίσιο, παράδοση, έθνος) καθώς και ως εσωτερικές σχέσεις και διαδράσεις μεταξύ αυτών, π.χ. η διάδραση μεταξύ οικογένειας και συνομηλίκων (μεσο-σύστημα) ή η επιρροή τρίτων στις αντιλήψεις των εκπαιδευτικών (Kail & Cavanaugh, 2010). Η ΘΕ αφορά όχι μόνο ένα καθοριστικό όρο του οικο-περιβάλλοντος του υποκειμένου (Εκκλησία, παράδοση, πολιτισμός, θρησκευτικές κοινότητες, έθνος, προσωπική πίστη, πεποιθήσεις), αλλά παιδαγωγικά δημιουργεί τις κατάλληλες προϋποθέσεις- ίσως πιο αποτελεσματικά από άλλα μαθήματα- ανάπτυξης της προσωπικής και κοινωνικής ταυτότητας συγχρόνως, λόγω περιεχομένου και έννοιας της θρησκευτικής γνώσης (Vermeer, 2010). Οι αλληλεπιδράσεις και διαδράσεις που ενεργοποιούνται στη σχολική κοινότητα κατά τις μαθησιακές ευκαιρίες της ΘΕ, συντελούν στην επίτευξη:

α) της κοινωνικής επάρκειας, με την έννοια της ικανότητας να αλληλεπιδρά κάποιος σε ένα δεδομένο κοινωνικό περιβάλλον με τρόπο κοινωνικά αποδεκτό, λειτουργικό και με σεβασμό στους άλλους (Χατζηχρήστου, 2011, σ. 17) και

β) καλλιέργεια κοινωνικών δεξιοτήτων , που είναι καθοριστική για την ευεξία των νέων στην περίοδο της πρώτης εφηβείας.

Αναλυτικότερα, κοινωνικές δεξιότητες για τους εφήβους σύμφωνα με τη μετα-ανάλυση των P. Caldarella και K.Merrell 21 ερευνών θεωρούνται:

α) οι σχέσεις με συνομήλικους: να κάνεις φιλοφρονήσεις, να βοηθάς τους άλλους, να προσκαλείς κάποιον σε μία δραστηριότητα, να διαλέγεσαι και να παροτρύνεις τον διάλογο, να ηγείσαι,

β) η αυτοδιαχείριση: ο αυτοέλεγχος, να ακολουθείς τους κανόνες, να συμβιβάζεσαι, όταν απαιτείται, να δέχεσαι την κριτική, να συνεργάζεσαι σε κάθε κατάσταση,

γ) το ακαδημαϊκό επίπεδο: να είσαι οργανωτικός, να ολοκληρώνεις δραστηριότητες, να ακολουθείς οδηγίες του εκπαιδευτικού, να ζητάς βοήθεια στα μαθήματα, όταν χρειάζεται,

δ) η συμμόρφωση: να ακολουθείς οδηγίες και κανόνες, να μοιράζεσαι, να ολοκληρώνεις ό, τι αναλαμβάνεις και

ε) η διεκδίκηση: να αρχίζεις τον διάλογο ή να ανοίγεις τη συζήτηση, να ανταποδίδεις τις φιλοφρονήσεις, να αλληλεπιδράς, να έχεις εμπιστοσύνη στον εαυτό, να εκφράζεσαι και να αντιδράς, όταν αδικείσαι (Caldarella & Merrell, 1997).

Η ΘΕ σύμφωνα με αυτά είναι πολύ παραπάνω από χρήσιμη.

– Η κριτική θρησκευτικότητα με την έννοια της ολιστικής νοημοσύνης του Dewey στην οποία συμμετέχουν νους και καρδιά στην εκπαιδευτική διαδικασία, η οποία διαμορφώνει ανθρώπους με «ζωηρή επιθυμία» για δικαιοσύνη και δημοκρατία (Dewey, 1934, σ. 79). Με δεδομένο ότι η εκπαίδευση μαθαίνει τα παιδιά πώς να σκέφτονται, για να ανασυνθέτουν τα νοήματα και τις έννοιες που ερμηνεύουν τον κόσμο και τους βοηθά ως πρόσωπα να αντιμετωπίζουν δημιουργικά την αβεβαιότητα της ύπαρξης και του κόσμου, η ΘΕ, εφόσον ο άνθρωπος είναι, από τη φύση του ον, που πιστεύει, του δίνει τις δυνατότητες «να πιστεύει καλά» (Dewey, 1958, σ. 422). Και αυτό το «καλά» (Fowler, 1981) σημαίνει κριτικά (ελεύθερα, διερευνητικά, ενεργητικά, με σεβασμό στους άλλους, ειρηνικά, χωρίς ηθικισμούς, φανατισμούς και μισαλλοδοξίες) (Webster, 2009; Βασιλόπουλος, 1996, σσ. 124-125) και για τον Fowler και το τελευταίο στάδιο της πίστης συμπεριλαμβάνει οπωσδήποτε «τους άλλους» (Fowler, 1981, σ. 201), πολύ περισσότερο για την Ορθόδοξη Θεολογία (Zizioulas, 2006). Η κριτική θρησκευτικότητα βασίζεται στον σεβασμό των άλλων και τον πλουραλισμό, χωρίς «να παραιτείται κανένας από το ερώτημα για την αλήθεια της πίστης, πάντοτε έτοιμη ««λόγον διδόναι» (Α΄ Πετρ. 3,15) περί της ελπίδος της» (Δεληκωσταντής, 2009β, σ. 149). Αυτό σημαίνει ότι στη ΘΕ, όπως και σε όλη την εκπαίδευση δεν χωρά καμία δογματική ιδεοληψία (με την έννοια του δογματισμού), γιατί νεκρώνει κάθε δημιουργική γνώση (Ματσούκας, 1985, σ. 20) και κάθε ζωηρή επιθυμία για δημοκρατία και δικαιοσύνη, πολύ περισσότερο για αληθινή κοινωνία (Δεληκωσταντής, 2009β, σ. 149).

Από τα παραπάνω φαίνεται καθαρά ότι η θρησκευτικότητα έχει το δικό της χώρο στη σύγχρονη εκπαίδευση, όταν δεν επιχειρεί να λειτουργήσει ως κατήχηση και δίνει ευκαιρία στους μαθητές- μαζί με τον εκπαιδευτικό- να ερευνούν σε βάθος τον εαυτό και τον κόσμο (Erricker, 2010, σσ. 38-39). Αφορά όλους τους μαθητές είτε ακολουθούν μία θρησκεία είτε όχι (Baumfield, 2010). Μάριος Κουκουνάρας Λιάγκης-Επιστήμες της Παιδαγωγικής και πρώτη Εφηβεία (Gutenberg 2015).

ΠΗΓΕΣ

Πολύβιος Στράντζαλης

εθελουσία λήθη· ένας χώρος για να (μη) ξεχνιόμαστε

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΙΚΟ …3

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ Χ. ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣ
«Money-theism» …5

π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΘΕΡΜΟΣ
Ἄνθρωπος ἀφ-ορισμένος: τὸ χρῆμα ὡς ὅριο …17

π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΙΝΑΚΟΥΛΑΣ
Ἡ οἰκονομικὴ διαχείριση τῆς ἐνορίας …26

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΡΓΥΡΙΑΔΗΣ
Πόθεν ἔρχεται καὶ ποῦ ὑπάγει; …37

ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΣΑΠΗ
Οἱ Ζαβόλγειοι γέροντες καὶ τὸ ζήτημα τῆς μοναστηριακῆς περιουσίας …43

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
Παναγιώτη Νέλλα μνήμη καὶ παρουσία …48

ΠΑΝΔΩΡΑ ΔΗΜΑΝΟΠΟΥΛΟΥ – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΖΟΡΜΠΑΣ
Ἀναζητώντας ἀπάντηση στὴ δύσκολη οἰκονομικὴ συγκυρία …49

ΣΕΡΓΙΟΣ ΜΠΟΥΛΓΚΑΚΩΦ
Ὀρθοδοξία καὶ οἰκονομικὴ ζωή …60

Ἀρχιμ. ΑΘΗΝΑΓΟΡΑΣ ΦΑΣΙΟΛΟΣ – π. ΑΡΣ. ΤΖΑΜΟΥΖΑΚΗΣ – π. ΜΙΧ. ΜΠΑΚΕΡ
Ἱερεῖς σὲ «κοσμικὰ ἐπαγγέλματα» …69

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γ. ΜΑΓΡΙΠΛΗΣ
Ὡραῖο τὸ γαϊδουράκι σου …76

Μ. ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ
Τὸ «10» … 78

C. F. FROST, S. A. HARVEY, T. REGULE, A. L.SAFCHUK, G. E. WOLOSCHAK
Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ οἱ Γυναῖκες …87

π. ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΖΟΥΧΟΣ
Ἐπιτρέπει ὁ Χριστὸς νὰ καταριέσαι; … 90

Διάλογος μὲ τοὺς ἀναγνῶστες …95

Τὸ Βιβλίο …98

Οἱ συνεργάτες τοῦ 137ου τεύχους …110

ΠΗΓΗ

ΣΥΝΑΞΗ· Τριμηνιαία έκδοση σπουδής στην Ορθοδοξία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Περιφερειακή Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Βορείου Αιγαίου και το Πειραματικό ΓΕ. Λ. Μυτιλήνης του Πανεπιστημίου Αιγαίου σας προσκαλούν στην Εσπερίδα για τον Γιώργο Βαλέτα, η οποία θα γίνει το Σάββατο 25 Ιουνίου 2016.

ΑΙΘΟΥΣΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

Ώρα: 19.30.

Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η – Π Ρ Ο Γ Ρ Α Μ Μ Α

Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ· Νήφωνας ο Κελλιώτης

Β΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Γ΄ ΛΥΚΕΙΟΥ

Και στη: η· τάξη

Γράφει ο Α. Ι. ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ

Ένας σώφρων άνθρωπος, με όσα σήμερα διαβάζει σε νομικίστικα κείμενα για «τριτανακοπή» επιστημονικού συλλόγου [βλ., εδώ: Π.Ε.Θ. προς τη Δικαιοσύνη. Να διαταχθεί η διάλυση του σωματείου ΚΑΙΡΟΣ… (το κείμενο)] «τ’ παίρνει στο κρανίο», έκφραση που πολλές φορές ακούγεται όταν κανείς διαπιστώνει πρακτικές δόλιες και πονηρές. Πρακτικές του τύπου: «αποφασίζουμε να θέσουμε καθαρά το σκοπό μας, τη φίμωση, το πνίξιμο όσων δεν μας αρέσουν». Ειλικρινά ως θεολόγος καθηγητής δεν αισθάνομαι πια υπερήφανος. Για ακόμη μια φορά, «θεολόγοι» ξαναχτύπησαν όχι μόνο συναδέλφους τους, αλλά και το ίδιο το μάθημα των Θρησκευτικών. Ορθότατα συνάδελφος μού είπε ό,τι με τη «στενοκεφαλιά μας εμείς οι ίδιοι θα καταργήσουμε το μάθημα των Θρησκευτικών από την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση».

Προς το παρόν, ετούτη τη θλιβερή ημέρα, θέλω να θυμίσω αυτά που γράφει ο Μέγας Βασίλειος στην σμ΄ επιστολή του προς τους Νικοπολίτες Πρεσβυτέρους. Τα αντιγράφω όπως ακριβώς είναι στο οπισθόφυλλο του μαχητικού περιοδικού Σύναξη, τχ. 93 (Ιανουάριος – Μάρτιος 2005), σε απόδοση του Θανάση Παπαθανασίου. Παρεμπιπτόντως, εδώ, οφείλω να εκφράσω και το φόβο μου ό,τι με τέτοια δυστυχώς «θεολογικά» μυαλά που μας περιτριγυρίζουν, θα δούμε και νομικίστικα έγγραφα που θα αξιώνουν ακόμη και το κλείσιμο περιοδικών όπως η Σύναξη· όλα πια είναι πιθανά. Στο κείμενο, λοιπόν, του Μεγάλου Βασιλείου. Γράφει ο αγωνιστής ιεράρχης και άγιος τα εξής καταπληκτικά: «Ο Ιούδας, που προτίμησε να πεθάνει στην αγχόνη παρά να ζει στη ντροπή, αποδείχτηκε προτιμότερος από αυτούς που στις μέρες μας στέκουν χωρίς ντροπή απέναντι στη γενική κατακραυγή και σχετίζονται αναίσχυντα με τα αισχρά. Μονάχα μην εξαπατηθείτε από τις ψευδολογίες τους όταν διακηρύττουν ορθότητα πίστεως. Τέτοιοι άνθρωποι είναι Χριστέμποροι και όχι Χριστιανοί, καθ’ όσον πάντα προτιμούν εκείνο που τους βολεύει στον παρόντα βίο από το να ζουν σύμφωνα με την αλήθεια».

Έργο του παπα-Σταμάτη Σκλήρη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Τμήμα Θεολογίας του ΑΠΘ, συναισθανόμενο το χρέος του για την εκκλησιαστική ζωή, μέσα στο  ανησυχητικό κλίμα προ της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, αποφάσισε να υπενθυμίσει, με τον προσήκοντα σεβασμό, στους Ορθοδόξους Προκαθημένους και Αρχιερείς, ιερείς και λαϊκούς, πολλοί εκ των οποίων έχουν σπουδάσει Θεολογία και έχουν λάβει τίτλους σπουδών από το Τμήμα, τα εξής καθοριστικά της ιδιαιτερότητας των Ορθοδόξων Εκκλησιών:

– Οι Σύνοδοι από την Α’ Αποστολική και εφεξής συγκαλούνται, όταν προκύπτουν σοβαρά προβλήματα για τη ζωή της Εκκλησίας και τη μαρτυρία της στον κόσμο, τα οποία λύνονται με συνοδικές εργασίες και αποφάσεις.

– Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος, ύστερα από μακροχρόνια διαδικασία, αποφασίστηκε να συγκληθεί από την ολομέλεια των Ορθοδόξων Εκκλησιών στις Συνάξεις Φαναρίου 2014 και Σαμπεζύ 2016.

-Οι πρόσφατες παλινωδίες και αρνητικές δηλώσεις προσβάλλουν την ανεκτίμητη συνοδικότητα και απειλούν την πολυτίμητη ενότητα των Ορθοδόξων Εκκλησιών.

-Η σύγκληση της Συνόδου αποφασίστηκε από Σύναξη Προκαθημένων και μόνον από Σύναξη Προκαθημένων μπορεί ν’ αποφασιστεί η ακύρωσή της.

-Οι  παρατηρήσεις και προτάσεις  των τοπικών Ορθοδόξων  Εκκλησιών στα προς επικύρωση κείμενα από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δεν αποτρέπουν τη σύγκλησή της. Αντιθέτως την καθιστούν επιτακτική, προκειμένου εν Συνόδω να συζητηθούν λύσεις, διευκολύνοντας τον ενδορθόδοξο διάλογο.

Απευθύνουμε έκκληση προς τους Ορθοδόξους πνευματικούς ηγέτες να συνειδητοποιήσουν την ευθύνη τους

-για την υποτίμηση της συνοδικότητας και την υπονόμευση της ενότητας των Ορθοδόξων Εκκλησιών

-για τη χρήση του όρου «consensus» (συναίνεσης, ομοφωνίας), ο οποίος υιοθετήθηκε για τη λήψη των αποφάσεων στις εργασίες της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. Το consensus ουδόλως νομιμοποιεί ακύρωση Συνόδου που έχει ήδη αποφασισθεί, χρησιμοποιώντας τη τακτική της μεθοδευμένης αποχής από τις εργασίες.

-για την συγκεχυμένη εικόνα της Ορθοδοξίας που παρουσιάζουν στον υπόλοιπο κόσμο και τον κλονισμό του πνευματικού  κύρους της, με τις διασπαστικές ενέργειες εθνοφυλετικού χαρακτήρα

-για την απογοήτευση που δημιουργούν στους νέους, εφόσον αδυνατούν να ξεπεράσουν προσωπικές τους αδυναμίες και αποφεύγουν να ανοιχτούν στη  σύγχρονη κοινωνία, προσφέροντας απαντήσεις στις ανάγκες της και όραμα στην αναζήτησή της.

Η τακτική «αποφασίσαμε να πάμε, αλλά τελικά δεν πάμε και έτσι τραυματίζουμε το κύρος της» υποδηλώνει ατομικές αποσχιστικές σκοπιμότητες, εγκλωβισμό στον εαυτό μας και άρνηση της αποστολής της Εκκλησίας να ευαγγελίζεται την ειρήνη εις τους εγγύς και εις τους μακράν έως εσχάτου της γης.

Θεσσαλονίκη 10 Ιουνίου 2016

Εορτή της Αναλήψεως του Κυρίου

RESOLUTION OF THE DEPARTMENT OF THEOLOGY OF THE ARISTOTLE UNIVERSITY OF THESSALONIKI (AUTH)

REGARDING THE CONVENING OF THE HOLY AND GREAT SYNOD OF THE THE ORTHODOX CHURCHES

The Department of Theology of the Aristotle University of Thessaloniki (AUTH), conscious of its debt to church life, in the alarming climate proceeding the Holy and Great Council, decided to remind, with all due respect to the Orthodox Primates and Hierarchs, priests and laity, many of whom have studied theology and received diplomas from the Department, the following reminder regarding the idiosyncrasy of the Orthodox Churches:

– The Councils, beginning from the First Apostolic and onwards, were convened when serious problems arose in the life of the Church and its witness in the world, which were solved by conciliar work and decisions.

– The Holy and Great Council, following a long process, was decided to be convened by the plenary meetings of the Orthodox Churches at the Synaxes of the Phanar in 2014 and Chambésy in 2016.

– The recent retractions and negative statements offend the invaluable conciliarity and threaten the precious unity of the Orthodox Churches.

– The convening of the Council was decided by the Synaxis of the Primates and only the Synaxis of the Primates may be decide to cancel it.

– The observations and suggestions of the local Orthodox Churches regarding the ratification of the documents of the Holy and Great Council do not prevent it from being convened. Instead they make it imperative, in order that solutions may be discussed during the Council, facilitating inter-Orthodox dialogue.

We appeal to the Orthodox spiritual leaders to realize their responsibility

– for the devaluation of conciliarity and the undermining the unity of the Orthodox Churches.

– to use the term “consensus” (consensus, unanimity), adopted for decision-making in the proceedings of the Holy and Great Council. Consensus in no way legitimizes the cancellation of the Council, which has already been decided, using its tactical orderly abstention from the proceedings.

– of the confusing picture of Orthodoxy, which is shown to the rest of the world, and the shock of her spiritual authority, with the disruptive effects of an ethno-phyletistic character.

– of creating frustration among young people, if they are unable to overcome their own weaknesses and avoid opening up in modern society, providing answers to their needs and vision in their search.

The tactics of “we decided to go to the Synod, but in the end we are not going and such we traumatize its prestige” denotes individual separatist considerations, trapping ourselves and refuses the mission of the Church to evangelize peace to those near and far until the ends of the earth.

Thessaloniki June 10, 2016

Feast of the Ascension of the Lord

ΠΗΓΗ

Θεολογικά Δρώμενα