21 Μαΐου 1864:

Η Ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα…

Με αφορμή τον εορτασμό αυτής της ημέρας, ασχοληθήκαμε με τα νησιά του Ιονίου και κυρίως με το νησί μας, την Κέρκυρα.

Εντοπίσαμε στον χάρτη τα Επτάνησα, μάθαμε τα ονόματά τους, τα απαριθμήσαμε, χρωματίσαμε τον χάρτη τους βάζοντας καφέ στα βουνά, κίτρινο στα χαμηλότερα τμήματα και πράσινο στα πεδινά και αναφερθήκαμε στην ιστορία του νησιού μας και στα κυριότερα αξιοθέατα με οδηγό κυρίως το βιβλίο από τη σειρά: “Εννέα τόποι αφηγούνται” – “Οι μυθικοί κήποι του Ιονίου: Κέρκυρα”…

Αλλά και από χάρτες και εικόνες:

Και με το πρόγραμμα περιήγησης της Google “Street View” μεταφερθήκαμε στα κυριότερα αξιοθέατα της πόλης μας, κάνοντας “στάσεις” όπου οι μαθητές μας ανέφεραν τις δικές τους εμπειρίες!

Σε ποιο παιδί δεν αρέσουν οι ιστορίες και τα παραμύθια; Ποιο παιδί δεν μαγεύεται από τους ήρωές τους και δεν ταυτίζεται με αυτούς, ιδιαίτερα όταν αυτοί οι ήρωες είναι κι οι ίδιοι παιδιά με τα ίδια ενδιαφέροντα, τις ίδιες ανησυχίες και τις ίδιες συνήθειες με τους λιλιπούτειους αναγνώστες;

Στο νηπιαγωγείο μας οι αφηγήσεις και οι αναγνώσεις παραμυθιών και ιστοριών αποτελούν καθημερινή αγαπημένη συνήθεια όλων μας!  Η δανειστική μας βιβλιοθήκη περιέχει πλήθος σε αριθμό και ποικιλία, καλών ποιοτικών βιβλίων, τα οποία οι μαθητές μας  με μεγάλη χαρά δανείζονται κάθε εβδομάδα και περνούν ευχάριστες στιγμές διαβάζοντάς τα με τους γονείς τους.

Ανάμεσα λοιπόν στα βιβλία σπουδαίων και ταλαντούχων συγγραφέων που  έχουμε στη βιβλιοθήκη μας, υπάρχουν και αυτά της Κωνσταντίνας Αρμενιάκου, η οποία είναι, εκτός από συγγραφέας, και αγαπημένη συνάδελφος νηπιαγωγός , Κερκυραία, που ζει και  εργάζεται ανάμεσά μας και ταυτόχρονα μας μεταφέρει με την πέννα της σε κόσμους τρυφερούς, παιδικούς, πασπαλισμένους με μπόλικη φαντασία και νεραϊδόσκονη…

Η  αγαπημένη αυτή συγγραφέας λοιπόν,  τίμησε με την παρουσία της το νηπιαγωγείο μας προχθές Τρίτη 12 Απριλίου.

Οι μαθητές μας για να της δείξουν την αγάπη τους άρχισαν τις ετοιμασίες αρκετές μέρες πριν την επίσκεψη:

Καταρχήν διαβάσαμε όλα σχεδόν τα βιβλία της, των οποίων οι ιστορίες αναφέρονται στα παιδιά της προσχολικής ηλικίας (γιατί έχει γράψει και βιβλία για εκπαιδευτικούς και συνεχίζει φυσικά να γράφει με αμείωτη έμπνευση!).

Δραματοποιήσαμε αρκετές από τις ιστορίες των βιβλίων της και φτιάξαμε ζωγραφιές για το βιβλίο “Τα καινούρια μου αυτιά” και για το βιβλίο “Η δύναμή μου”.

Επίσης παίξαμε μαθηματικά παιχνίδια με αφορμή το βιβλίο της “Εκδρομή με το λεωφορείο”.

Όμως, το βιβλίο που αγάπησαν περισσότερο τα παιδιά είναι “Τα καινούρια μου αυτιά”, το οποίο έγινε και η αιτία να μας επισκεφτεί η κυρία Κωνσταντίνα και να μας εξηγήσει από κοντά με ποια αφορμή το έγραψε!

Άρχισαν λοιπόν να ετοιμάζουν… γαϊδουρινά αυτιά από χαρτόνι, ώστε να τα φορέσουν την ημέρα της επίσκεψης της συγγραφέως.

Ετοίμασαν και ένα σχετικό με την ιστορία αυτή τραγούδι, το οποίο εμπνεύστηκε η κυρία Δήμητρα από το Κλασικό Τμήμα, της το  τραγούδισαν στο τέλος και επιπλέον της ετοίμασαν και ερωτήσεις.

Τα λόγια του τραγουδιού:

Να σας πω τι μου συμβαίνει:

σαν μιλάει η μαμά,

μερικές λεξούλες φεύγουν

απ’ τα δυο μου τα αυτιά!

Έτσι, μια και δυο εκείνη

μ’ έφερε σε δυο γιατρούς

και μου είπε πρώτα ο ένας:

“Εσύ ο, τι θες ακούς!”

Μα ο άλλος είπε:

“Άκου λοιπόν, εγώ, αγοράκι μου, σου λέω

να αλλάξεις τα μικρά σου τα αυτιά

να βάλεις άλλα, τεράστια και πελώρια και καινούρια,

δηλαδή… γαϊδουρινά!”

Κι έτσι τέλος η μαμά μου

έκανε κάτι απλό:

μου απάνταγε μονάχα

αν πρώτα απάνταγα εγώ!

Λα λα λα λα λα λα λο!

τώρα αμέσως απαντώ!

Λα λα λα λα λα λα λα

έχω δυο ωραία αυτιά

και σας λέω ότι είναι 

αποτελεσματικά!!!

Και κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η κυρία Κωνσταντίνα βρέθηκε ανάμεσα στους ενθουσιασμένους αλλά ταυτόχρονα και ανυπόμονους μαθητές, οι οποίοι παρακολουθούσαν απορροφημένοι τα λόγια της. Οι ερωτήσεις που της έθεσαν πολλές και σημαντικές, στις οποίες απάντησε με μεγάλη προθυμία. Έτσι, μάθαμε και από κοντά κάποια πράγματα για την ίδια αλλά και για το πώς οδηγήθηκε στη δημιουργία της ιστορίας “Τα καινούρια μου αυτιά”.

Στο τέλος της είπαν και το τραγουδάκι που είχαν ετοιμάσει με την κυρία Δήμητρα και της χάρισαν τις ζωγραφιές τους με θέμα “Τα καινούρια μου αυτιά” και “Η δύναμή μου”, ενώ η ίδια χάρισε σε όλους μας από έναν σελιδοδείκτη!

Ευχαριστούμε λοιπόν θερμά την κυρία Κωνσταντίνα για την επίσκεψή της και της ευχόμαστε να έχει υγεία και να μην την εγκαταλείψει ποτέ η έμπνευσή της να γράφει ιστορίες και βιβλία!!!

Αναφερθήκαμε στα γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης μέσα από εικόνες, ιστορίες, ποιήματα και τραγούδια, κατασκευάσαμε τσαρούχια από χαρτόνια γλασέ με “ψηφιδωτά”

Χρωματίσαμε τσαρούχια και γράψαμε όπως μπορούσαμε επάνω: “Ζήτω η 25η Μαρτίου 1821”

Δραματοποιήσαμε τον Όρκο των Φιλικών και φτιάξαμε σχετικό καδράκι

Δραματοποιήσαμε σκηνές από τον Αγώνα με την Σημαία της Επανάστασης

Αναφερθήκαμε στους ήρωες του 1821, όπως στον Κολοκοτρώνη…

στον Ρήγα Φερραίο που έγραψε τον Θούριο…

Ακούσαμε το σχετικό τραγούδι από τη φωνή του Ξυλούρη, το τραγουδήσαμε μαζί του και το χορέψαμε!

Παίξαμε το “Κρυφό Σχολειό”, όπου τα Ελληνόπουλα πήγαιναν τη νύχτα κρυφά να κάνουν μάθημα

Ο παπάς τα υποδεχόταν και εκείνα του φιλούσαν το χέρι για να πάρουν την ευλογία του και να ξεκινήσει το μάθημα

Και στη συνέχεια μάθαιναν ανάγνωση, γραφή, αριθμητική…

Στο τέλος, όταν τελείωνε το μάθημα, προσεύχονταν.

Τα κορίτσια χόρεψαν τον Χορό του Ζαλόγγου τραγουδώντας το σχετικό τραγούδι

Ντυθήκαμε Τσολιάδες και Αμαλίες

Χρωματίσαμε και κόψαμε στο περίγραμμα Τσολιάδες και Αμαλίες…

Επιπλέον, αναφερθήκαμε και στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου:

“Χαίρε κεχαριτωμένη! “έτσι γιορτάσαμε τον Ευαγγελισμό στο σχολείο μας:

Και κατασκευάσαμε εικόνα με τον Ευαγγελισμό:

Κάναμε επίσης ιδιαίτερη αναφορά στον Διονύσιο Σολωμό και στον Εθνικό μας Ύμνο, παρατηρώντας πορτραίτα του, ακούγοντας τον Εθνικό Ύμνο, διαβάζοντας ποιήματά του, όπως οι “Ελεύθεροι Πολιορκημένοι” και επειδή την παραμονή της 25ης Μαρτίου θα επισκεπτόμασταν το Μουσείο του, κάναμε σχετική συζήτηση βλέποντας στον υπολογιστή σχετικές  εικόνες από τον χώρο με τα εκθέματά του και ¨πηγαίνοντας” εκεί με την εφαρμογή “Street View”, όπου είδαμε το κτίριο απέξω καθώς επίσης και τον γύρω χώρο με την υπέροχη θέα από τα Μουράγια στη θάλασσα και στο νησί του Βίδο!

Και τέλος, πραγματοποιήσαμε την 24η Μαρτίου την επίσκεψή μας στο Μουσείο!

Στην είσοδο μας υποδέχτηκε η κυρία Γεωργία, η οποία μας ξενάγησε στους χώρους του, αναφέρθηκε πολύ παραστατικά στη ζωή και το έργο του μεγάλου αυτού ποιητή εξηγώντας και τα εκθέματα ένα προς ένα, δεχόταν αλλά και έθετε ερωτήσεις κι  απαντούσε σε απορίες!

Και στο τέλος της ξενάγησης τραγουδίσαμε όλοι μαζί τον Εθνικό Ύμνο, κάτω από το “βλέμμα” του…

Εθνικός Ύμνος (βίντεο)

Φεύγοντας από το μουσείο, ευχαριστήσαμε θερμά την κυρία Γεωργία για την υπέροχη ξενάγηση και βγάλαμε όλοι μαζί αναμνηστικές φωτογραφίες!

Στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Προγράμματος Σχολικών Δραστηριοτήτων: «Μύθοι, μύθοι, παραμύθι» ,

αφηγηθήκαμε και δραματοποιήσαμε τον μύθο του Αισώπου “Η Αλεπού και το Κοράκι”.

(Όπως θα διαπιστώσετε, τους ήρωες του μύθου τους υποδύονται πάνω από δύο παιδιά, λόγω της μεγάλης τους επιθυμίας να συμμετάσχουν όλα!)

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στο δάσος, κοντά σε ένα χωριό, ένας κόρακας. Μια μέρα καθόταν πάνω σε ένα δέντρο και έκρωζε πεινασμένος. Ήταν αδύνατος και κατάμαυρος, με γαμψό ράμφος και φτερούγες σκεπασμένες από μαύρα πούπουλα. Δεν είχε βρει τίποτα να φάει στο δάσος και η πείνα βασάνιζε το στομάχι του. Μη βλέποντας κάποια άλλη λύση για την πείνα του, αποφάσισε να πετάξει μέχρι το χωριό μήπως και βρει εκεί τροφή.

Για καλή του τύχη, στο χωριό εκείνη τη μέρα είχε παζάρι και όλοι οι πραματευτάδες είχαν απλώσει όλων των ειδών τα τρόφιμα στους πάγκους τους. Ο κόρακας, ήταν τόσο πεινασμένος που, αψηφώντας το φόβο του, πέταξε χαμηλά κοντά στους πάγκους και με μια γρήγορη βουτιά, άρπαξε ένα μεγάλο κομμάτι κίτρινο τυρί από τον πάγκο του μπακάλη. Πέταξε γρήγορα πίσω στο δάσος και κάθισε πάνω στο κλαδί ενός μεγάλου δέντρου για να φάει το τυρί με την ησυχία του.

Εκείνη τη στιγμή πέρασε κάτω από το δέντρο η κυρά-Μαργιώ, η πονηρή αλεπού. Ήταν κι εκείνη πεινασμένη και μόλις είδε τον κόρακα με το τεράστιο τυρί στο ράμφος του, άρχισε να ξερογλείφεται.

Και αφού δεν μπορούσε να σκαρφαλώσει στο δέντρο για να κλέψει το τυρί από το στόμα  του, άρχισε να σκέφτεται με ποια πονηριά θα τον ξεγελάσει για να του το πάρει.

Αφού σκέφτηκε καλά-καλά, γύρισε το κεφάλι ψηλά προς τον κόρακα και του είπε:

–     «Καλημέρα κυρ-Κόρακα! Πόσο χαίρομαι που σε βλέπω!»

Ο κόρακας, έχοντας το τυρί στο ράμφος του, δεν μπορούσε να μιλήσει και δεν απάντησε.

–   «Ω κυρ-Κόρακα, τι όμορφος που είσαι… το φτέρωμα σου είναι κατάμαυρο και λαμπερό, το ράμφος σου κοφτερό και δυνατό, και όσο για την εξυπνάδα σου, θα την ζήλευαν όλα τα πουλιά του δάσους!», συνέχισε η αλεπού.

Ο κόρακας άκουγε την αλεπού με προσοχή και του άρεσαν τα παινέματα της. Άρχισε να κορδώνεται πάνω στο κλαδί και να καμαρώνει όλο χαρά. Και η αλεπού συνέχιζε:

–     «Με τόση ομορφιά και εξυπνάδα που έχεις, θα έπρεπε να είσαι ο βασιλιάς όλων των πουλιών. Αχ, και η φωνή σου…. πιο γλυκιά και από του αηδονιού! Σε είχα ακούσει να κελαηδάς τις προάλλες πάνω στη κορυφή του κυπαρισσιού και δεν πίστευα στα αυτιά μου! Και τι δεν θα έδινα να ακούσω ξανά την θεσπέσια φωνή σου!»

Ο κόρακας πίστεψε τα κολακευτικά λόγια της αλεπούς και φούσκωνε από υπερηφάνεια για τον εαυτό του. Έτσι, συνεπαρμένος από τις κολακείες της, άνοιξε το ράμφος του για να τραγουδήσει:

–    «Κρα, κρα, κρα…», το κρώξιμο του αντήχησε μέσα στο δάσος.

Καθώς όμως άνοιξε το ράμφος του, το τυρί που κρατούσε έφυγε και έπεσε κάτω από το δέντρο, στα πόδια της αλεπούς. Η πονηρή αλεπού το άρπαξε γρήγορα και το έκανε μια χαψιά.

Καθώς έφευγε, είπε στον κόρακα γελώντας:

–    «Αλήθεια πίστεψες πως μπορείς να τραγουδήσεις σαν το αηδόνι; Εσύ, το κοράκι, με τη χειρότερη φωνή σε όλο το δάσος; Αν είχες μυαλό, τώρα θα ήσουν εσύ χορτάτος και εγώ νηστική, αλλά εγώ σε κορόιδεψα και σου έφαγα το τυρί. Γεια σου τώρα και άλλη φορά να προσέχεις περισσότερο αυτούς που σε κολακεύουν!»

Διδάγματα του μύθου

Πρέπει να έχουμε αυτογνωσία

Πρέπει στη ζωή μας να έχουμε αυτογνωσία, δηλαδή να γνωρίζουμε καλά τον εαυτό μας, τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία μας, έτσι ώστε η άποψη που έχουμε για τον εαυτό μας να μην εξαρτάται από αυτά που μας λένε οι άλλοι, αλλά από αυτά που εμείς γνωρίζουμε, με την εμπειρία μας, και πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Όταν γνωρίζουμε καλά τον εαυτό μας και έχουμε εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μας και σε αυτό που είμαστε, δεν μπορεί κανείς να μας παρασύρει και να μας κοροϊδέψει.

Το κοράκι, αν είχε αυτογνωσία, θα ήξερε ότι, ενώ έχει άλλες αρετές, η φωνή του δεν είναι όμορφη και μελωδική, και δεν θα παρασυρόταν από τα λόγια και τους ψεύτικους επαίνους της αλεπούς, που ήθελε να τον κοροϊδέψει για να του κλέψει το φαγητό.

Πανάρχαιο έθιμο, ζωντανό μέχρι σήμερα σε πολλά μέρη της Ελλάδας, με πολλές παραλλαγές στα λόγια και στη μουσική από τόπο σε τόπο.

Το πρωί της 1ης Μαρτίου τα παιδιά (αγόρια και κορίτσια), με ένα ξύλινο ομοίωμα της χελιδόνας πλημμυρίζουν τους δρόμους πηγαίνοντας από σπίτι σε σπίτι και κρατώντας καλάθι και στεφάνι λουλουδιών ή ένα κλαδί από κισσό τραγουδούν:

“Χελιδονάκι πέταξε

βρήκε πύργο κι έκατσε

και καλοχαιρέτισε:

Μάρτη, Μάρτη μου καλέ

και Απρίλη βροχερέ

κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις

πάλι Άνοιξη θα ανθίσεις”

Τα παιδιά, με το τραγούδι τους, επικαλούνται τα αληθινά χελιδόνια, να έρθουν στον τόπο τους και μαζί μ’ αυτά η άνοιξη, η οποία δεν αργεί ούτως ή άλλως!!! Έπαιρναν για αμοιβή γλυκίσματα και χρήματα, κάτι ανάλογο με την αμοιβή από τα κάλαντα, δίνοντας ευχές για ευημερία και ευγονία.

Και από το ηλιακό μας σύστημα και τον δικό μας γαλαξία… οδηγηθήκαμε με τη φαντασία μας σε έναν άλλο μακρινό γαλαξία, που υπήρχε ο πλανήτης Μπε και γνωρίσαμε έναν από τους κατοίκους του, τον Φλέρυ!

“Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μικρός εξωγήινος, ο Φλέρυ και ζούσε σε έναν πλανήτη που λεγόταν Μπε και που βρίσκεται σε έναν άλλο γαλαξία μακριά από τον δικό μας γαλαξία. Ο Φλέρυ πήγαινε συνέχεια βόλτα στο διάστημα με τον ιπτάμενο δίσκο του. Πολλές φορές τρώει και κοιμάται μέσα στον ιπτάμενο δίσκο του και όταν νυστάζει χασμουριέται.

Ο Φλέρυ θέλει να εξερευνήσει κι άλλους πλανήτες. Πότε πάει μόνος του και  πότε με τους φίλους του. Όμως μια μέρα χάθηκε και γκρίνιαζε. Και οι γονείς του και οι φίλοι του τον έψαχναν. Μετά έκλαιγε. Έτσι σταμάτησε σε έναν πλανήτη και πήρε τους γονείς του τηλέφωνο και οι γονείς του ήρθαν και τον πήραν και πήγαν σπίτι τους.

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!”

Την ιστορία τη δημιούργησαν οι μαθητές! Την υπαγόρευσαν στην νηπιαγωγό, πληκτρολόγησαν, με τη βοήθειά της, το κείμενο στον υπολογιστή και ζωγράφισαν τις εικόνες!

Και το βιβλιαράκι μας είναι έτοιμο!

Το τοποθετήσαμε στη βιβλιοθήκη μας μαζί με το πρώτο βιβλίο “Ο Δεινόσαυρος και το σχολείο”, που είχαμε δημιουργήσει στην αρχή της χρονιάς!

Αυτό το κοριτσάκι, που ήρθε στο νηπιαγωγείο μας, κουβαλώντας και την Αλφαβήτα, θέλει πολύ να γίνει φίλη μας και να μας μάθει τα γράμματα!!  Και έχει όχι ένα, μα πολλά  παράξενα ονόματα! Εκείνη μας ζήτησε να της το αλλάζουμε κάθε φορά που θα μαθαίνουμε κι ένα καινούργιο γράμμα! (Τα σύμφωνα, γιατί τα φωνήεντα τα έχουμε όλα μάθει από «τις φωνές του χειμώνα»)! Κι όταν μας παρουσίασε το Β, την είπαμε « Βίκη» για αρχή και μαντέψαμε πολύ σωστά ότι το αγαπημένο της φαγητό είναι τα «βατραχοπόδαρα», το αγαπημένο της ζώο ο «βάτραχος», το αγαπημένο της παραμύθι «η Βασίλισσα του χιονιού», οι πιο καλοί της φίλοι ο Βαγγέλης και η Βασιλική, το αγαπημένο της χρώμα « το βιολετί!!», (απίστευτα γρήγορα το φώναξε ένας μαθητής μας!), το αγαπημένο της λουλούδι η «βιολέτα» κ.α. Και τώρα τη λέμε «Γίκη» και της αρέσει το γάλα και έχει και μια γάτα και όμορφες γαρυφαλιές, διαβάζει τα τρία μικρά γουρουνάκια κ.ο.κ

Έτσι παίξαμε και ένα παιχνίδι, για να την κάνουμε να χαρεί που μαντεύαμε τα παράξενα, μα και αστεία ονόματά της, βάζοντας μπροστά κάθε φορά ένα διαφορετικό φώνημα, όπως θα την βαφτίζουμε σύμφωνα με το γράμμα που θα μας παρουσιάζει! ΝΙΚΗ, ΚΙΚΗ,ΜΙΚΗ,ΛΙΚΗ,ΠΙΚΗ, ΡΙΚΗ,ΖΙΚΗ, ΦΙΚΗ, ΧΙΚΗ κ.α. Και συμφωνήσαμε να βρίσκουμε και να γράφουμε κάθε φορά ποιό φίλο, ζώο φαγητό, τραγούδι, χρώμα, παραμύθι, παιχνίδι, λουλούδι θα προτιμά, ανάλογα με το όνομα που θα της δίνουμε! Πιστεύουμε πως χαιρόμαστε πολύ τη συντροφιά της και την παρακαλούμε να μείνει κοντά μας ώσπου να τελειώσουν τα μαθήματα και να πάμε όλοι μαζί για μπάνιο, κουβαλώντας και τις αξέχαστες εμπειρίες μας απ’ αυτήν και τα παιχνίδια της!

Οι μαθητές έπαιξαν στην τάξη ένα μικρό θεατρικό για τον καιρό από το βιβλίο της Ειρήνης Γενειατάκη Αρβανιτίδη: “Καθημερινές Δραστηριότητες στο νηπιαγωγείο” ΑΘΗΝΑ 1981

1^ος  τηλεθ/της:

Kάθε βράδυ στην Τ.V

Στέκουμε με προσοχή

Τον καιρό ν’ ακούσουμ’ όλοι

Στα χωριά μα και στην πόλη.

Ας πατήσω το κουμπί.

Άραγε τι θα μας πει;

Μια και είχαμε  λιακάδα

Και στη βόρεια Ελλάδα!

            Τηλ/στής:

Στο δελτίο του καιρού

Η Κατίνα Κουτουρού

Τώρα μας ενημερώνει

Τι καιρός μας ξημερώνει!

Αν θα κάνει κρύο ή ζέστη

Τώρα δα θα μας το πει.

Χιόνι, συννεφιά, χαλάζι

Ή πολλή πολλή βροχή!

      Μετεωρ/γος: 

Σήμερα χιόνια πολλά

Είχαμε στα ορεινά

Και τα βαρομετρικά μας

Εθολώσαν τα μυαλά μας

Τώρα γι’ αύριο τον καιρό

Όπως πάντα θα σας πω

Συννεφιά βλέπω στο χάρτη

Για την Κρήτη και τη Σπάρτη

Ένα Χ στην Αφρική κι ένα Υ εκεί

σαν εχθροί έχουνε σμίξει

και μπουνιές έχουν αρχίσει!

Άργος και Κεφαλονιά

Βρέχονται για τα καλά

Στα πελάγη το βραδάκι

Θα φυσήξει βοριαδάκι.

Πάμε τώρα στα Μποφώρ!

             2^ος τηλεθ/της:

Πάει το’ χασε αυτή

Πού την είδε τη βροχή;

Μα παράθυρο δεν έχει

για να δει αν έξω βρέχει;

Ας πατήσω το κουμπί

Στο κανάλι τ’ αποκεί

Οπωσδήποτε θα βγάλει

τη βροχή με το τσουβάλι!

                  Τηλ/στρια:

Τι καιρό είχαμε χθες

Πέρσι και αντιπροχθές

Θα μας πει ο επιστήμων

Συννεφιάς- Παντελεήμων!

             Μετεωρ/γος: 

Φίλοι μου, ζέστη πολλή

Είχαμε στην Αφρική

Μα και σ’ όλη την Ελλάδα

Μας παλάβωσ’ η λιακάδα!

Κύμα ψύχους δυστυχώς

Έρχεται ολοταχώς

Που θα μας επηρεάσει

Και τον ήλιο θα σκεπάσει!

Αψού, ου! Νάτο, δε σας το’ πα εγώ

Πάλι θα συναχωθώ

Και θα είμαι επομένως,

αδειούχος ο καημένος!

            3^ος τηλεθ/της: 

Τέλος πάντων ο καιρός

Θα’ ναι σήμερα υγρός

Κι αν δε βρέξει, θα χιονίσει

Ή ο ήλιος θα μας ψήσει!

 4^ος τηλεθ/της: 

Ζέστη έχει τρομερή;

Κρύο θα μας πουν αυτοί!

Το τζιτζίκι έξω σκάζει;

Θα σου πουν αυτοί χαλάζι!

          5^ος τηλεθ/της:

Έχουμ’ αίθριο καιρό;

Τούτοι λένε παγετό!

Μας πεθαίνει η υγρασία;

Και μας λένε ξηρασία!

6^ος τηλεθ/της:

Σαν η θάλασσα γυαλί

Είναι ήρεμη πολύ,

Τρικυμία τούτοι βλέπουν

Και μποφώρ πολλά προβλέπουν!

7^ος τηλεθ/της: 

Ξέρω μια συνταγή

Σίγουρη και πρακτική

Τον καιρό να βλέπετ’ όλοι

Στο χωριό μα και στην πόλη:

Μόλις θέλω τον καιρό

Βγαίνω και ψηλά κοιτώ!

Αν βραχώ θα πει πως βρέχει

Κι αν καώ πως ήλιο έχει!

Γρήγορα και στο λεπτό

Ξέρω αμέσως τον καιρό

Το χεράκι μου απλώνω

Το μαζεύω, το τεντώνω!

Έτσι όταν βρέχει εγώ

Την ομπρέλα μου κρατώ

Κι όταν ήλιο έχει πάλι

Προστατεύω το κεφάλι!

         8^ος τηλεθ/της: 

Κάντε το, λοιπόν κι εσείς

Για να είστε ασφαλείς

Κι αφήστε την τουβούλα

  Να παρλάρει σαν χαζούλα!

Με αφορμή τα παιχνίδια μας για τον χρόνο, τους μήνες  και τις εποχές, αλλά και στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Προγράμματος Σχολικών Δραστηριοτήτων «Μύθοι, μύθοι, παραμύθι», διαβάσαμε το λαϊκό παραμύθι “Η Κυρα – Καλή και οι 12 μήνες”.

Τόσο πολύ άρεσε στα παιδιά, ώστε δήλωσαν και την επιθυμία να το παίξουν!

Χωρίς λοιπόν να χάσουμε χρόνο, αρχίσαμε να σχεδιάζουμε το… σενάριο και τη… σκηνοθεσία!

Πόσοι είναι οι ήρωες της ιστορίας;

Μετά από σκέψη, κάποιος μαθητής απάντησε: 12, αναφερόμενος στους μήνες!

“Όχι 12” πετάχτηκε ένας άλλος, “αλλά 13, γιατί είναι και η Κυρα – Καλή”!

“14 είναι, γιατί υπάρχει και η Κυρα – Κακή!!!” φώναξε ένα κοριτσάκι

Και η έντονη συζήτηση – διαφωνία συνεχίστηκε, προσθέτοντας και τον παππού τον Χρόνο και τα… 4 παιδιά του που είναι οι εποχές.

Αφού καταλήξαμε στους ήρωες που θα υποδυθούν τα παιδιά, κατανεμήθηκαν οι ρόλοι και δύο κορίτσια υποδύθηκαν την Κυρα – Καλή και την Κυρα – Κακή. Επιπλέον, μια ομαδούλα παιδιών ετοίμασε χρυσά φλουριά από πλαστελίνη για την Κυρα – Καλή και μια άλλη ομαδούλα ετοίμασε φίδια για την  Κυρα – Κακή.

Και η ιστορία ξεκίνησε:

Σε ένα μικρό χωριό, πριν πολλά-πολλά χρόνια, ζούσε μια γυναίκα η κυρά –Καλή. Ήταν χειμώνας κι έκανε κρύο. Έτσι, η κυρά-Καλή, σηκώθηκε το πρωί και πήγε στο δάσος να μαζέψει ξύλα για το τζάκι της. Εκεί που περπατούσε, ο ουρανός άστραψε και μια ξαφνική μπόρα ξέσπασε, βρίσκοντάς την αφύλαχτη. Για καλή της τύχη όμως, εκεί παραδίπλα, υπήρχε μια καλύβα που ποτέ άλλοτε δεν την είχε προσέξει. Λες κι εμφανίστηκε μαγικά εκείνη τη στιγμή. Χωρίς να το σκεφτεί και πολύ, πλησίασε και χτύπησε την πόρτα. Της άνοιξαν αμέσως και μπήκε μέσα. Στο καθιστικό, ένα μεγάλο τζάκι έκαιγε για τα καλά και μπροστά του καθότανε ένας συμπαθητικός γέρος με μια άσπρη μακριά γενειάδα. Γύρω του υπήρχαν δώδεκα όμορφα παλικάρια. Τα τρία φορούσαν γούνες, τρία είχαν στα μαλλιά τους στεφάνια από λουλούδια, τρία είχαν στεφάνια από στάχυα και τα τρία τελευταία φορούσαν στεφάνια από σταφύλια.
 Η κυρά-Καλή τα έχασε μα δεν φοβήθηκε.

Καλώς την κυρούλα…κάτσε να ξαποστάσεις.

…της είπαν τα παλικάρια με μια φωνή!

Α! Σας ευχαριστώ καλά μου παιδιά!

…απάντησε η κυρά-Καλή κι έκατσε δίπλα στο τζάκι.

Πιάσαν την κουβέντα και κάποια στιγμή ο γέροντας τη ρώτησε:

Ποιο μήνα αγαπάς περισσότερο; Ποιος είναι ο καλύτερος απ’ όλους;

Η κυρά-Καλή, αφού το σκέφτηκε για λίγο, απάντησε με ευγενική και καλοσυνάτη φωνή :

Όλοι οι μήνες του χρόνου είναι καλοί και ευλογημένοι. Όλοι έχουν τις χάρες τους και τις ομορφιές τους. Για παράδειγμα, ο Γενάρης φέρνει τα χιόνια και τα παιδιά βγαίνουν έξω να παίξουν μαζί του και να φτιάξουν χιονάνθρωπους. Ο Φλεβάρης φέρνει την αποκριά κι όλοι μασκαρεύονται ζητώντας από τους άλλους να τους αναγνωρίσουν. Ο Μάρτης φέρνει τα χελιδόνια, προάγγελοι της  Άνοιξης και του καλοκαιριού. Ο Απρίλης την Πασχαλιά, την μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης και ο Μάης τα λουλούδια που κάνει όλη την πλάση να μοιάζει με πολύχρωμο πίνακα ζωγραφικής. Ο Ιούνης τα χρυσά τα στάχυα και ο Ιούλης τα θαλασσινά τα μπάνια. Αχ… κι ο Αύγουστος μας δίνει φρούτα καλοκαιρινά, δροσιστικά και απολαυστικά. Κι έπειτα ο Σεπτέμβρης φέρνει τρύγο και χαρά. Ο Οκτώβρης τις βροχές που ζητάει η γης να ξεδιψάσει κι ο Νοέμβρης τις ελιές, το πιο παρθένο αγαθό. Ε κι ο Δεκέμβρης τέλος, τι χαρά, τις μεγάλες τις γιορτές, κάλαντα και παιδικές φωνές! Γι’ αυτό σας λέω… όλοι οι μήνες είναι καλοί κι ευλογημένοι!

    

Ο γέροντας έκανε ένα νεύμα στα παλικάρια κι εκείνα βγήκαν από το δωμάτιο κι υστερα από λίγο γύρισαν κρατώντας ένα δεμάτι ξύλα και ένα βελούδινο πουγγί.

Κυρούλα αυτά είναι για σένα…ξύλα για το τζάκι σου και αυτό το πουγγί που θα το ανοίξεις μόνο όταν φτάσεις στο σπίτι σου και κλείσεις καλά πρώτα την πόρτα. Καλό δρόμο να ‘χεις!

Η κυρά-Καλή τους ευχαρίστησε και τους αποχαιρέτησε παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής. Όταν έφτασε στο φτωχικό της, έκλεισε την πόρτα, άνοιξε το πουγγί και τι να δει!!! Ήταν γεμάτο με χρυσά φλουριά!
 Σε λίγο καιρό το φτωχικό της κυρά-Καλής έγινε ένα καινούριο όμορφο σπίτι. Φυτεμένο γύρω-γύρω με δέντρα, θάμνους και λουλούδια. Ζούσε ευτυχισμένη με τα παιδιά της και περνούσαν όλοι πολύ καλά. Κι επειδή ήταν καλόψυχη γυναίκα, φρόντιζε να μοιράζει τη χαρά της και τα υπόλοιπα λεφτά της σε όσους συγχωριανούς της είχαν ανάγκη.

Μια γειτόνισσά της βλέποντας αυτές τις αλλαγές τη ρώτησε με κακία:

Τι συμβαίνει με σένα; Πού βρήκες εσύ φτωχιά γυναίκα τόσα λεφτά; Μπας και τα κλεψες;

Η κυρά-Καλή έκατσε και της τα εξιστόρησε όλα, με το νι και με το σίγμα.
 Η γειτόνισσα ήταν πλούσια και δεν είχε ανάγκη, όμως ζήλεψε και χωρίς να χάσει καιρό ξεκίνησε την επόμενη μέρα το πρωί για το δάσος. Αφού έφτασε στην καλύβα, χτύπησε την πόρτα και της άνοιξαν τα παλικάρια.

Καλημέρα θείτσα…πέρασε να ξαποστάσεις και να σε φιλέψουμε.

Κακή, ψυχρή κι ανάποδη…

τους απάντησε θυμωμένη και συνέχισε στο ίδιο ύφος…

Ξυλιάσανε τα χέρια μου και πάγωσαν τα πόδια μου μ΄ αυτό τον κακό καιρό.

Παρόλα αυτά, έκατσε δίπλα στο τζάκι και πιάσαν την κουβέντα. Κάποια στιγμή ο γέροντας τη ρώτησε:

Για πες μου να χαρείς, ποιό μήνα αγαπάς περισσότερο; Ποιός είναι πιο καλός;

Όλοι τους είναι χάλια…πάρτον τον έναν και χτύπα τον στον άλλο! Κανέναν δεν αγαπώ. Ο Γενάρης με παγώνει με τα χιόνια και ο Φλεβάρης με ζαλίζει με τα καρναβάλια του που έρχονται όλοι στο σπίτι και ζητάνε να βρω ποιοί είναι μασκαρεμένοι. Ο Μάρτης φέρνει χελιδόνια και κουτσουλάνε τις αυλές και ο Απρίλης μου φέρνει αλλεργία, φτερνίζομαι και γεμίζω σπυριά. Ο Μάης φέρνει τα λουλούδια, τρέχουν τα παιδιά, φωνές παντού…μου παίρνουνε τ’ αυτιά. Ο Ιούνης φέρνει δουλειές, μπελάδες, ….τρέχα να θερίσεις και τον Ιούλη ν’ αλωνίσεις…ούφ…
Ιούλης κι Αύγουστος τι ζέστη! ιδρώτας, μπάνια … άμμο παντού, καύσωνας, μύγες και κουνούπια. Σωστή φρίκη!
 Ο Σεπτέμβρης πάλι; Τρύγος, κούραση… α πα πα πα… Και τον Οκτώβρη πιο πολλές δουλειές, έρχονται οι βροχές, με τρελαίνουν οι βροντές κι οι αστραπές! Ο Νοέμβρης στρώσε- ξέστρωσε, ψάξε μάλλινα, στρώσε χαλιά και κάνε υπομονή για να αντέξεις του Δεκέμβρη το μπελά: καλικάντζαροι, γλυκά, δώρα, κάλαντα και πάει ο παράς!

Ο γέροντας έκανε ένα νεύμα στα παλικάρια και εκείνα αφού βγήκαν από το δωμάτιο, επέστρεψαν μετά από λίγο φέρνοντας στην κυρά το δεμάτι με τα ξύλα και το πουγγί.

Ορίστε! Αυτά είναι για σένα. Ξύλα για το τζάκι και αυτό το πουγγί που θα το ανοίξεις μόνο όταν φτάσεις στο σπίτι σου, μα μην ξεχάσεις πρώτα να κλείσεις καλά καλά την πόρτα!

 …της είπαν τα παλικάρια κι η κυρά έφυγε γρήγορα-γρήγορα και χωρίς να χαιρετήσει κανέναν. Μόλις έφτασε στο σπίτι, πέταξε το δεμάτι με τα ξύλα έξω από την καλύβα και κρατώντας σφιχτά το πουγγί έτρεξε στο σπίτι της. Πρώτα έκλεισε και μαντάλωσε τα παραθύρια και την πόρτα και μετά αναποδογύρισε το πουγγί περιμένοντας να ξεχυθούν τα χρυσά φλουριά. Μα αυτό ήταν γεμάτο φαρμακερά φίδια που απλώθηκαν στο σπιτικό της. Έτσι πήρε ένα μάθημα για τον κακό της τρόπο και τα απαίσια λόγια της ενώ η κυρά-Καλή έζησε ευτυχισμένη κι αγαπημένοι με όλους.

  

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!

Επίσης, είδαμε το παραμύθι και στον Ηλεκτρονικό Υπολογιστή, στο YouTube:

   

Για να αποχαιρετιστούμε με τον πιο γλυκό τρόπο, λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία για τα Χριστούγεννα, αποφασίσαμε σήμερα να φτιάξουμε κουραμπιέδες!

Συγκεντρώσαμε τα υλικά, πλύναμε καλά τα χεράκια μας, σηκώσαμε και τα μανίκια μας και στρωθήκαμε στη δουλειά:

Αρχικά, σε μια λεκανίτσα ρίξαμε το αλεύρι με το Baking Powder:

Κατόπι λιώσαμε το βούτυρο, το ανακατέψαμε με το μίξερ για να αφρατέψει και το ρίξαμε μέσα στο αλεύρι:

Μέσα στο  μίγμα προσθέσαμε άχνη ζάχαρη και βανίλια.

Και αρχίσαμε να ζυμώνουμε!

Μετά αρχίσαμε να πλάθουμε κουραμπιεδάκια με τα δυο μας τα χεράκια!

Και ήρθε η ώρα να τα τοποθετήσουμε στα ταψιά και να τα πάμε για ψήσιμο στον καλό μας κύριο Γιώργο (ο οποίος μας είχε βοηθήσει να φτιάξουμε και ψωμί, αν θυμάστε!)

Και μέχρι να ψηθούν… ανυπομονούσαμε και όλο κοιτάζαμε το ρολόι στον τοίχο μέχρι να έρθει η ώρα που θα βγουν από τον φούρνο…

Και επιτέλους, κάποτε ψήθηκαν!

Οι κυρίες πασπάλισαν τους κουραμπιέδες με άχνη ζάχαρη ενώ εμείς… ήδη τους απολαμβάναμε είτε με ζάχαρη είτε… σκέτους, προτού ακόμη προλάβουν να τους πασπαλίσουν!

Ευχόμαστε σε όλους καλές γιορτές!