Αγαπητοί γονείς,

Κάθε μέρα, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, ακούμε για ένα νέο περιστατικό βίας ανηλίκων.

• Παιδιά που μαχαιρώνουν συμμαθητές τους.
• Παιδιά που κλειδώνουν εκπαιδευτικούς μέσα στο σχολείο.
• Παιδιά που χτυπάνε συμμαθητές τους και τους καταγράφουν με το κινητό τους (που οι ίδιοι οι γονείς τους το αγοράζουν, με χίλιες προφάσεις…)
• Παιδιά που κάνουν ή λένε ό,τι τους κατέβει στο μυαλό χωρίς συναίσθηση του τι κάνουν ή ποιες συνέπειες μπορεί να έχει αυτό στον/στη συμμαθητή/τριά τους ;
• Παιδιά που δεν σέβονται κανέναν και τίποτα.

Και το ερώτημα πια δεν είναι «τι έγινε πάλι;»

Το ερώτημα είναι: πού είναι οι γονείς;

Γιατί η ευθύνη δεν είναι πια μόνο στο σχολείο!

Ας μιλήσουμε καθαρά! Όχι με επιτιμητική πρόθεση, αλλά διαισθανόμενοι την ανάγκη για εγρήγορση των γονέων.

Οι εκπαιδευτικοί λοιπόν έχουν όρια. Νομικά, παιδαγωγικά, ανθρώπινα. Τι μπορούμε να κάνουμε οι εκπαιδευτικοί σε τέτοιες περιπτώσεις;

• Παρατήρηση
• Επίπληξη
• Ενημέρωση γονέα
• Σύγκληση συλλόγου
• Αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος (στη Β/θμια)

Τέλος!

Δεν μπορούμε: να βάλουμε περιορισμούς, να αγγίξουμε τις πραγματικές «ευαίσθητες χορδές» του παιδιού, να επιβάλουμε συνέπειες που πονάνε πραγματικά…

Αυτά είναι δουλειά των γονιών!!!

Και τι κάνουν πολλοί γονείς (όχι όλοι φυσικά, ευτυχώς) σήμερα;

Ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Πολλοί γονείς:

• είναι βυθισμένοι στα κινητά τους
• στα social media
• στις δουλειές τους
• στις προσωπικές τους απολαύσεις
• σε παράλληλες σχέσεις, εγωκεντρισμό…

Και τα παιδιά; Στον αυτόματο πιλότο. Τα μεγαλώνει ο Θεός που έλεγαν και οι παλιοί…

Απαιτούν μόνο ένα πράγμα οι (περισσότεροι δυστυχώς) γονείς:

 καλούς βαθμούς. (Ποιον άραγε κοροϊδεύουν όσοι επιθυμούν ή απαιτούν «καλούς βαθμούς», ενώ κατά βάθος γνωρίζουν ότι τα παιδιά τους δεν τους αξίζουν, για να καυχώνται μετέπειτα στους φίλους τους;)

• Όχι χαρακτήρα.
• Όχι αξίες.
• Όχι σεβασμό.
• Όχι όρια.

Αρκεί «να φαίνονται όλα καλά…».

Ο γονιός ξέρει (ή πρέπει να ξέρει…) το κουμπί του παιδιού του, αλλά δεν θέλει να το “πατήσει”. Ο γονιός ξέρει:

• πού πονάει το παιδί του
• τι σημαίνει στέρηση κινητού
• τι σημαίνει όχι PlayStation και διαδίκτυο
• τι σημαίνει πραγματικός περιορισμός
• Ότι το παιδί αντιγράφει συμπεριφορές. Τι περιμένουν όταν οι ίδιοι αντί να μιλάνε καθημερινά και να καθοδηγούν τα παιδιά τους «αφοσιώνονται» στο κινητό τους δίνοντας και στα παιδιά τους (μιλάμε για παιδιά Δημοτικού…) από ένα για να «απασχοληθούν» και να τους αφήσουν ήσυχους γιατί «έχουν δουλειά»;

Αλλά δεν τολμά!

Γιατί;

• βαριέται τη σύγκρουση;
• φοβάται να μη «στεναχωρήσει» το παιδί;
• θέλει την ησυχία του;
• θέλει να είναι «φίλος», όχι γονιός;

Και μετά έρχεται στο σχολείο θυμωμένος, απειλητικός, αλαζονικός. Η απαξίωση των εκπαιδευτικών ξεκινά από το σπίτι!

Όταν ο γονιός λέει στο παιδί:

•  «Τι σου είπε ο δάσκαλος; Θα έρθω στο σχολείο, θα δεις τι θα γίνει!»

Όταν λέει:

•  «Θα πάω εγώ να τον κανονίσω τον δάσκαλο»

Όταν υποτιμά: τις γνώσεις μας, τον ρόλο μας, την αξιοπρέπειά μας τότε (ακόμα και άθελά του) μαθαίνει στο παιδί πώς να μας φέρεται γιατί ό,τι και να γίνει “θα τους περιποιηθεί” ο γονιός του…

Και μετά απορούν (αν απορούν κιόλας…) γιατί το παιδί: ειρωνεύεται, απειλεί, δεν σέβεται, ξεπερνά κάθε όριο…

Στο τέλος ποιος πληρώνει το τίμημα;

•  Το παιδί.
•  Ο ίδιος ο γονιός.
•  Η κοινωνία ολόκληρη.

Γιατί το παιδί που δεν έμαθε όρια:

• δεν αντέχει την αποτυχία
• δε σέβεται καμία αρχή
• δεν αποδέχεται συνέπειες
• γίνεται επικίνδυνο για τους άλλους και για τον εαυτό του!

Ώρα να ειπωθεί η αλήθεια!

• Το σχολείο δεν μπορεί (και δεν πρέπει) να υποκαταστήσει την οικογένεια.
• Ο εκπαιδευτικός δεν είναι ούτε αστυνομικός, ούτε γονιός.
• Η διαπαιδαγώγηση ξεκινά από το σπίτι.

Αν οι γονείς δεν μάθουν (διά του παραδείγματος βέβαια) στα παιδιά:

•  σεβασμό
•  όρια
• ευθύνη
•  συνέπειες

τότε κανένα σχολείο δεν θα μπορέσει να τα σώσει!

Και κάτι τελευταίο:

Οι γονείς που σήμερα απαξιώνουν τους εκπαιδευτικούς, αύριο θα κληθούν να διαχειριστούν μόνοι τους τα παιδιά που οι ίδιοι άφησαν χωρίς πυξίδα.

Και τότε, δυστυχώς, θα είναι αργά…!!!

Από τη διεύθυνση του σχολείου