Πολωνία, 3-9/5/2026
Για κάποιους από εμάς ήταν η πρώτη φορά που ταξιδεύαμε στο εξωτερικό, για άλλους η πρώτη φορά που «πετούσαν» με αεροπλάνο και για τους περισσότερους η πρώτη φορά «ταξίδι με φίλους» ή καλύτερα «ταξίδι χωρίς γονείς»! Εντάξει, υπήρχαν φυσικά και κάποιοι που ήταν ήδη κοσμογυρισμένοι!



Επτά (7) λοιπόν ολόκληρες μέρες περάσαμε στην Πολωνία μόνοι μας ή μάλλον σχεδόν μόνοι μας, είχαμε εννοείται και τους καθηγητές μας να μας συνοδεύουν, τον Διευθυντή μας τον κύριο Δεληγιάννη και τις κυρίες Λαζαρίδου, Μουζούρη και Παπαδοπούλου. Με γεμάτες βαλίτσες, τσάντες, τσέπες και ένα χαμόγελο μόνιμα κολλημένο στο πρόσωπό μας φτάσαμε μια ωραία Κυριακή στην Κρακοβία που μας περίμενε ηλιόλουστη και καλοκαιρινή γεμάτη κόσμο… Και μας μάγεψε από την πρώτη στιγμή! Τι να πρωτοθυμηθώ… την κρουαζιέρα στον επιβλητικό Βιστούλα την «χρυσή ώρα», το εντυπωσιακό κάστρο Βάβελ με τον φύλακα δράκο του που απειλούσε τους εχθρούς με τη φλεγόμενη ανάσα του, την υπαίθρια συναυλία κλασικής μουσικής με τα ηλικιωμένα ζευγάρια που χόρευαν βαλς, τα πικ νικ στις όχθες του ποταμού, την πανέμορφη μεσαιωνική πλατεία της Κρακοβίας, τις εκκλησίες, τα μουσεία, τα γραφικά στενά, τα νοστιμότατα πολωνικά pierogi και zapienkaka και φυσικά πως να ξεχάσω τα ελληνικά τραγούδια που ακούστηκαν δυνατά στο υπαίθριο πάρτυ της μεσαιωνικής πλατείας και ξεσήκωσαν μικρούς και μεγάλους, Έλληνες και μη σε ένα μεγάλο κύκλο χορού!





















Με βαριά καρδιά την Τρίτη αποχαιρετήσαμε την Κρακοβία για να μεταφερθούμε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς. Τα χαμόγελα μας γρήγορα πάγωσαν, η μνήμη έτρεξε πίσω στις μαύρες σελίδες του 2ου Παγκόσμιου πολέμου και έμεινε εκεί να αναρωτιέται συνεχώς «μα γιατί;». Δε νομίζω ότι θα ξεχάσω ποτέ τα σκυμμένα κεφάλια με τα δακρυσμένα μάτια πολλών συμμαθητών μου, μόλις βρεθήκαμε στην πύλη του στρατοπέδου κάτω από την επιγραφή “ARBEIT MACHT FREI”. Οι καρδιές ράγισαν κάτω από το βάρος της ιστορίας. Η φρίκη ολόγυρα, να τη μαρτυρά κάθε σπιθαμή των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Βλέπω τώρα ξανά κάποιες φωτογραφίες από εκείνη τη μέρα και αποφασίζω πως δε θα τις ξανακοιτάξω… μήπως και ξορκίσω το κακό, μήπως όλα αυτά μείνουν για πάντα θαμμένα στο παρελθόν.


Αργά το βράδυ της ίδιας μέρας κουρασμένοι και προβληματισμένοι φτάσαμε στον τελικό μας προορισμό, στο Siemianowice Slasky, τακτοποιηθήκαμε στο μικρό μας ξενοδοχείο και ανυπομονούσαμε τόσο να ξημερώσει για να βρεθούμε στο σχολείο των φίλων μας που πέρσι τέτοιο καιρό τους φιλοξενούσαμε εμείς στο δικό μας σχολείο.


Η Τετάρτη ήταν μια τόσο όμορφη μέρα! Τι θερμή υποδοχή που μας επιφύλαξαν όλοι στο σχολείο μικροί και μεγάλοι… Αγκαλιές, φιλιά και δάκρυα πολλά αλλά αυτή τη φορά ήταν δάκρυα χαράς. Τι αξέχαστη στιγμή! Να έχεις φίλους στο μικρό Siemianowice, σε μια γωνιά της Πολωνίας που χαίρονται τόσο πολύ που σε βλέπουν και σε υποδέχονται με τόση αγάπη!


Ύστερα κύλησαν όλα τόσο γρήγορα… ξενάγηση στο σχολείο, κοινά μαθήματα, αθλητικές δραστηριότητες, υπαίθρια πάρτυ, πικ νικ στο δάσος, επίσκεψη στο Πλανητάριο, βόλτα στο Katowice, bowling, φαγητό παραδοσιακό πολωνικό στην καντίνα του σχολείου και οι μέρες να τρέχουν και οι πολωνοί φίλοι μας να μας ψάχνουν και τα απογεύματα, να θέλουν να μας ξεναγήσουν παντού, να μας δείξουν την πόλη τους, τα πάρκα τους, να δοκιμάσουμε τις γεύσεις τους και να φτάνει η ώρα για καληνύχτα και όλοι να ανυπομονούμε να ξημερώσει για να ανταμώσουμε πάλι!












Πόσες φωτογραφίες βγάλαμε όλοι μαζί, πόσες αστείες πόζες πήραμε, πόσο γελάσαμε και πόσο όμορφα κύλησαν οι μέρες…



Την Παρασκευή το απόγευμα ήρθε η ώρα του αποχαιρετισμού και κανένας δεν ήταν έτοιμος γι’ αυτό. Αγκαλιαστήκαμε και δώσαμε πολλές υποσχέσεις πως δε θα χαθούμε, πως θα ξαναβρεθούμε στην Ελλάδα ή στην Πολωνία, πως θα τους περιμένουμε στη χώρα μας για καλοκαιρινές διακοπές, πως θα μιλάμε στο ίνσταγκραμ συχνά και θα λέμε τα νέα μας συνέχεια…



Και ύστερα ήρθε το Σάββατο και φύγαμε. Πήραμε στις αποσκευές μας ψώνια, δώρα, ενθύμια και στις καρδιές μας όλη την αγάπη που μας έδωσαν σε αυτό το σχολείο, σε αυτή τη μικρή πόλη της μακρινής Πολωνίας.
Τώρα που τα γράφω όλα αυτά λίγο συγκινούμαι αλλά και λίγο χαμογελάω… ξέρω πως μπορεί να μην ξαναβρεθούμε ποτέ ξανά όλοι μαζί αλλά σκέφτομαι ότι ίσως και να ανταμώσουμε μετά από χρόνια σε κάποιο άλλο πρόγραμμα Erasmus+, ποιος ξέρει… Ίσως βρεθούμε φοιτητές πια σε κάποιο πανεπιστήμιο στο εξωτερικό και τότε ψάξουμε εκείνη την τελευταία φωτογραφία που βγάλαμε όλοι μαζί αγκαλιασμένοι, με τα χέρια μας ψηλά και τη σημαία που ζωγραφίσαμε μαζί, σφιχτά κρατημένη στα χέρια μας για να θυμηθούμε όλα αυτά που μας ενώνουν…

Γ.Μ.