“Δεν έχω πόδια,
μα έχω αισθήματα.
Δεν μπορώ να δω,
αλλά σκέφτομαι όλη την ώρα.
Αν και δεν ακούω,
θέλω τόσο να μιλήσω με τους άλλους.
Γιατί με βλέπει ο κόσμος σαν να μην αξίζω τίποτα,
σαν να μην μπορώ να μιλήσω ή να σκεφτώ;
Αφού μπορώ …
σκέψεις σαν εσάς να κάνω για τον κόσμο αυτόν που ζω“.
Coralie Severs, 14 ετών, Ηνωμένο Βασίλειο
Η ημέρα αυτή δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία. Αρκεί όμως η μια μέρα;
O στόχος ενός καλύτερου σχολείου είναι να καλλιεργήσει το πλαίσιο στο οποίο να γίνεται αποδεκτή η διαφορετικότητα. Η διαφορετικότητα δεν είναι πρόβλημα, χρειάζεται όμως ποιοτική βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος.
Με την καθοδήγηση από την οικογένεια και το σχολείο το παιδί μαθαίνει από μικρή ηλικία την κοινωνική δικαιοσύνη. Οι μικρές ηλικίες έχουν τη δεξιότητα να αποδέχονται το διαφορετικό. Να μπαίνουν στη θέση του άλλου με ενσυναίσθηση και να κατανοούν πως:
Όλοι είμαστε διαφορετικοί, μοναδικοί ακόμη και ίδιοι.
Οι εκπαιδευτικοί & οι μαθητές /τριες του σχολείου μας τιμώντας και πάλι την ημέρα αυτή συζήτησαν, προβληματίστηκαν, ζωγράφισαν και εξέφρασαν προσωπικές εμπειρίες και απόψεις. Η ψυχολόγος Ελένη Χατζηγιαννακίδου πρόβαλε βίντεο με θέμα τις διάφορες μορφές αναπηρίας και χάρη της ιδιότητας της άγγιξε το συναίσθημα των μαθητών και βοήθησε στο να προετοιμαστούν για την αποδοχή της διαφορετικότητας σε μεγαλύτερη ηλικία. Συνεπώς, έγινε μια ουσιαστική προσπάθεια πρόληψης και των συμπεριφορών σχολικού εκφοβισμού διότι με την ενημέρωση είναι ευκολότερο για τα παιδιά να αποδεχτούν τον διπλανό τους.
Η δράση του σχολείου εντάσσεται στο μάθημα «Εργαστήρια Δεξιοτήτων» ως προς τους θεματικούς κύκλους “Ενδιαφέρομαι και ενεργώ – Κοινωνική Συναίσθηση και Ευθύνη” στην υποθεματική “Συμπερίληψη: Αλληλοσεβασμός, Διαφορετικότητα”.
Η Δ/ντρια
Μαρίνα Χαρισοπούλου
