Έτοιμα τα μενταγιόν μας
Καλοφόρετα!
17 Νοέμβρη 2016
Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ’ τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες. Και μένουν σ΄αυτή, τι… άλλο; Ντενεκεδάκια. Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια. Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ’ ένα σκουπιδότοπο κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία, για να μένουν μόνα τους και να ‘χουν την ησυχία τους.
Τα ντενεκεδάκια που μένουν εδώ έχουν περίεργα ονόματα: Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Σοφός, Οκέυ-μπαμ-μπαμ. Ο Σαρδέλας είχε πριν τον πετάξουν σαρδέλες, η Μηλίτσα είχε κομπόστα μήλο, ο Βουτυρένιος βούτυρο, ο Οκέυ-μπαμ-μπαμ είχε κόκα-κόλα κι ο Σοφός είχε μέσα του καφέ.
Ζούσαν όλα πολύ ευτυχισμένα στην Ντενεκεδούπολη, ώσπου μια μέρα…
Η συνέχεια στο κουκλοθέατρό μας …
Οι κυρίες επί το έργον
Θερμό χειροκρότημα και πολλές ευχαριστίες στις κυρίες:
Δάφνη, Θεοδώρα και Μάρθα.
Και του χρόνου !
17 Νοέμβρη
ΨΩΜΙ
ΠΑΙΔΕΙΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Ντενεκεδούπολη ( το τραγούδι )
Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη
είσαι ωραία, τρανή
Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη
σε αγαπάμε πολύ.
Ντενεκεδένιος ήλιος
και τσίγκινα βουνά
λαμαρινένιες στέγες
και χάλκινα στενά.
Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη
είσαι ωραία, τρανή
Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη
σε αγαπάμε πολύ.
Τα μικρά ντενεκάκια
σα μείνουν αδειανά
βρίσκουν εδώ σπιτάκια,
φίλους, πάλι δουλειά.
Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη
είσαι ωραία, τρανή
Ντενεκεδούπολη, Ντενεκεδούπολη
Στίχοι: Ευγενία Φακίνου
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Ντενεκεδούπολη
Ντενεκεδούπολη : Παραμύθι της Ευγενίας Φακίνου, Εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία
που είναι φτιαγμένη από ντενεκέδες.
Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια.
Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ΄ένα σκουπιδότοπο
κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία.
που είναι φτιαγμένη από ντενεκέδες.
Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια.
Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ΄ένα σκουπιδότοπο
κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία.
Έχουν περίεργα ονόματα Σαρδέλας,
(Ο Σαρδέλας είχε πριν τον πετάξουν σαρδέλες)
Μηλίτσα,
(η Μηλίτσα είχε κομπόστα μήλο)
Βουτυρένιος,
(ο Βουτυρένιος είχε βούτυρο)
Σοφός,
(ο Σοφός είχε μέσα του καφέ)
Οκέυ μπαμ μπαμ
(ο Οκέυ μπαμ μπαμ είχε κόκα κόλα)
Ζούσαν όλα πολύ ευτυχισμένα στην Ντενεκεδούπολη,
ώσπου μια μέρα ένας ντενεκές, ο Λαδένιος
ώσπου μια μέρα ένας ντενεκές, ο Λαδένιος
Τα ντενεκεδάκια σκέφτονται, τι μπορούν να κάνουν για τον διώξουν.
Ο Βουτυρένιος, προτείνει να του το ζητήσουν ευγενικά.
Φυσικά δεν πετυχαίνει τίποτε.
Ο Οκέυ μπαμ μπαμ, προτείνει να τον γαργαλήσουν.
Το μόνο που καταφέρνει; να γίνει Αρχιγαργαλητής!!!
Στο τέλος Μηλίτσα και Σαρδέλας, με το ανοιχτήρι των κονσερβοκουτιών, τον κάνουν …
ΠΙΤΑ, ΠΙΤΑ,ΠΙΤΑ
Μαζεύτηκαν τότε όλα τα ντενεκεδάκια της Ντενεκεδούπολης και ζητωκραύγαζαν
Ζήτω! Ζήτω!
(Πολύ ωραία ιστορία. Αξίζει να την διαβάσετε)
Ταξιδεύουμε με ένα κομμάτι πηλό …
Το ταξίδι με τον πηλό, μόλις ξεκίνησε!
Χρυσάνθεμα στον κήπο μας
Τα Χρυσάνθεμα είναι τα λουλούδια που κυριαρχούν σε κήπους και μπαλκόνια την περίοδο Οκτωβρίου – Νοεμβρίου.
Ονομάζονται και «αγιοδημητριάτικα» καθώς όταν γιορτάζει ο άγιος Δημήτριος (26 Οκτωβρίου) βρίσκονται στο φόρτε της ανθοφορίας τους.
Η ποικιλία χρωμάτων που μπορεί να συναντήσει κανείς στα χρυσάνθεμα είναι πραγματικά εντυπωσιακή ενώ τα φύλλα τους έχουν ένα όμορφο σκούρο πράσινο χρώμα και είναι πριονωτά.
Όμορφα λουλούδια φθινοπωρινά
γέμισαν οι κήποι όλο ευωδιά
Κόκκινα, κίτρινα, ροζ , θαλασσιά
γέμισε ο κήπος με κρόσια χρυσά.
Φτιάχνουμε το παζλ της ΕΙΡΗΝΗΣ
ΕΙΡΗΝΗ για ΜΕΝΑ
ΕΙΡΗΝΗ για ΜΕΝΑ και για ΣΕΝΑ
ΕΙΡΗΝΗ για ΜΑΣ
ΕΙΡΗΝΗ για ΟΛΟ τον ΚΟΣΜΟ
ΕΙΡΗΝΗ σε ΟΛΗ τη ΓΗ
Παρέλαση φαντάρων και νοσοκόμων
Και του χρόνου!
Χρόνια Πολλά
Της πατρίδας μου, η σημαία
Της πατρίδας η σημαία
έχει χρώμα γαλανό
και στη μέση χαραγμένο
έναν κάτασπρο σταυρό.
Κυματίζει με καμάρι
Δεν φοβάται τον εχθρό
σαν τη θάλασσα είναι γαλάζια
και λευκή σαν τον αφρό.
Ασπρογάλανο πανί
( Κείμενο από το ανθολόγιο του νηπιαγωγείου )
Mιλούσανε δυο νεράιδες:
— Τι σημαία να δώσουμε σ’ αυτή τη χώρα; είπαν κι έδειξαν την Ελλάδα.
— Ας ρωτήσουμε την ίδια, είπε η μια.
— Ας ρωτήσουμε, συμφώνησε και η άλλη.
Βρήκαν την Ελλάδα να λούζεται σε μια καταγάλανη θάλασσα και να στεγνώνει κάτω από έναν ολόλαμπρο ήλιο.
— Κυρά, κυρά αρχόντισσα, κυρά μας παινεμένη, Ελλάδα δοξασμένη, τι χρώμα θέλεις να ‘χει η σημαία σου;
— Να ρωτήσω τα παιδιά μου, είπε η Ελλάδα.
Τα μισά παιδιά της ζούσαν στη στεριά, παιδεύονταν με τη γη και τα βουνά.
— Κυρά, κυρά αρχόντισσα, κυρά μας παινεμένη, Ελλάδα δοξασμένη, σκληρός ο τόπος. Και η δουλειά σκληρή. Μα άσπρα περιστέρια οι ψυχές μας. Γι΄ αυτό άσπρη, ολόασπρη τη θέμε τη σημαία μας.
Τα ‘γραψε τα λόγια αυτά σε χρυσόδετο τεφτέρι η Ελλάδα.
— Ας πάω τώρα να ρωτήσω και τ’ άλλα μου παιδιά, τα παιδιά της θάλασσας, είπε η Ελλάδα.
Τα βρήκε να παλεύουν με τα δίχτυα. Να τα τραβούν με κόπο, γιατί ήταν γιομάτα απ’ ασημένια λαχταριστά ψάρια.
— Κυρά, κυρά αρχόντισσα κυρά μας παινεμένη, Ελλάδα δοξασμένη, εμάς οι ψυχές μας είναι δοξασμένες στο γαλανό νερό. Τούτη η θάλασσα η μεγάλη, που μας δίνει χαρά και ζωή, θέλουμε να χωρέσει τη σημαία μας.
Τα ‘γραψε και τούτα τα λόγια η Ελλάδα σε χρυσόδετο τεφτέρι και το ‘δωσε, το τεφτέρι, στις νεράιδες.
— Έτσι να γίνει, είπαν εκείνες.
Και τότε μέσα από την αφρισμένη θάλασσα βγήκε τ’ ασπρογάλανο πανί κι απλώθηκε σε ουρανό και γη. Κείνη την ώρα ο ήλιος άστραψε, έσκυψε, φίλησε το πανί και το φίλημά του έγινε ένας ολόχρυσος σταυρός.
— Η σημαία μας, είπε η Ελλάδα. Η σημαία για τα παιδιά της στεριάς, για τα παιδιά της θάλασσας.