Αυτή την εβδομάδα υποδεχτήκαμε την Άνοιξη και το Μάρτη. διαβάσαμε την “Κατεργαριά του Μάρτη”.

Η ΚΑΤΕΡΓΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

Στα πολύ παλιά χρόνια ο Μάρτης ήταν ο πρώτος μήνας του έτους. Μια κατεργαριά όμως που έκαμε σε βάρος των άλλων μηνών που ήταν τα αδέλφια του στάθηκε αιτία για να του πάρει την πρωτοκαθεδρία ο Γενάρης.

«Μια φορά κι έναν καιρό αποφασίσανε οι δώδεκα μήνες να φτιάξουνε κρασί σε ένα βαρέλι ώστε να μπορούν να πίνουν όποτε τους ερχόταν η όρεξη.

Έτσι λοιπόν είπε ο Μάρτης:

– Εγώ θα ρίξω πρώτος μούστο στο βαρέλι για να γίνει κρασί και ύστερα ρίχνετε κι εσείς.

– Καλά, ρίξε εσύ πρώτος του είπαν οι άλλοι.

Ετσι και έγινε. Έριξε πρώτα εκείνος στο βαρέλι το μούστο και ύστερα ακολούθησαν και οι άλλοι μήνες.

Όταν λοιπόν ζυμώθηκε ο μούστος και έγινε το κρασί, είπε πάλι ο Μάρτης.

– Εγώ που έριξα πρώτος το μούστο, πρώτος θ’ αρχίσω και να πίνω.

-Βέβαια, είπαν οι άλλοι, έτσι είναι το σωστό.

Έτσι λοιπόν τρύπησε το βαρέλι στο κάτω μέρος, και άρχισε να πίνει, ως που ήπιε όλο το κρασί και δεν άφησε ούτε στάλα. Κατόπιν ήρθε η σειρά του Απρίλη να πάει να πιεί κρασί. Πηγαίνει και τοβρίσκει άδειο. Θυμώνει, το λέει στους άλλους. Τ’ ακούνε εκείνοι θυμώνουνε και σκέφτωνται τι να κάνουν. Συμφωνούν όλοι λοιπόν να τον τιμωρήσει ο Γενάρης που ήταν και ο μεγαλύτερος αδελφός. Τον πιάνει λοιπόν ο Γενάρης και του τραβάει ένα γερό χέρι ξύλο. Του αφαιρεί και το πρωτείο που είχε, να αρχίζει δηλαδή το έτος κάθε Μάρτη, και έγινε να αρχίζει το έτος από το Γενάρη.

Από τότε όταν ο Μάρτης θυμάται το παιχνίδι που έκανε στα αδέλφια του και τους ήπιε όλο το κρασί, γελάει και ο καιρός ξαστερώνει. Όταν πάλι θυμάται το ξύλο που έφαγε κλαίει και βρέχει».

Η παράδοση, που με μικρές παραλλαγές τη συναντάμε και αλλού είναι αιτιολογική και σκοπεύει στην εξήγηση της ακασταστασίας του καιρού που συνήθως χαρακτηρίζει το Μάρτη.

Μάθαμε την παροιμία

“Μάρτης είναι νάζια κάνει,

πότε κλαίει και πότε γελάει”.

Την εξηγήσαμε και φτιάξαμε μάι μεγάλη κούκλα του Μάρτη που από τη μια γελάει όταν έχει καλό καιρό και από την άλλη καλέι όταν έχει άσχημο καιρό.

Από τα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι γιορτάζουν τον ερχομό της άνοιξης με διάφορες εκδηλώσεις και κυρίως τραγουδώντας “τα χελιδονίσματα”

Τα χελιδονίσματα είναι ένα αρχαιοελληνικό έθιμο που γινόταν στη γιορτή των Ανθεστηρίων και ήταν στην ουσία ένα μελωδικό καλωσόρισμα της άνοιξης. Οι ”χελιδονιστές” ήταν συνήθως μικρά παιδιά αλλά και ενήλικες και επικαλούνταν με το τραγούδι τους τα χελιδόνια, να έρθουν στον τόπο τους και μαζί με αυτά να έρθει η άνοιξη και η ανθοφορίες

ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΕΣ