ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΧΟΛΕΙΟΥ - ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ

cropped ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΜΠΟΥ 1

Μήνας: Νοέμβριος 2025

ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ

Οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς

 

δεν είναι πολυτέλεια

image 3

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση,

διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

Πολλές φορές θα χρειάστηκε να χαρακτηρίσουμε έναν συνάνθρωπό μας. Λέμε: «ο/η… έχει καλούς τρόπους συμπεριφοράς και είναι ευγενικός». Τον άνθρωπο αυτόν όλοι τον εκτιμούν, τον συμπαθούν και προσπαθούν να τον μιμηθούν. 

Γονείς και καλοί τρόποι συμπεριφοράς

   Η διδασκαλία των καλών τρόπων συμπεριφοράς είναι θεμελιώδες καθήκον και υποχρέωση των γονέων πρώτα και κατόπιν του σχολείου. Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διδάξουν στα παιδιά τους ότι πρέπει να συμπεριφέρονται μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και γενικά στην κοινωνία με ευγένεια, δηλαδή να έχουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς. Η διδασκαλία της αρετής αυτής, λέγουν οι Ψυχολόγοι, πρέπει να αρχίζει από τη βρεφική ηλικία και πρέπει να τελειώνει (;) όταν ωριμάσουν τα παιδιά.

   Από τις πρώτες μέρες της ζωής του, τα παιδιά παρατηρούν τους ενήλικες, έστω και ασυνείδητα, και καθώς μεγαλώνουν, υιοθετούν τα πρότυπα συμπεριφοράς τους, ορισμένα πρότυπα που βλέπουν στην οικογένεια. Μέχρι να γίνει ένα παιδί δύο ή τριών ετών, μπορούν οι γονείς να ακούσουν από αυτό να πει απλά «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και «αντίο». Φυσικά, μιλάμε για παιδιά που μπορούν να μιλήσουν μέχρι αυτή την ηλικία.

   Η πιο αποτελεσματική διδασκαλία των καλών τρόπων συμπεριφοράς είναι το παράδειγμα των γονέων. Αν οι γονείς χρησιμοποιούν ευγενικά λόγια στην καθημερινότητά τους, αν σκέφτονται τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους, τα παιδιά τους μαθαίνουν τους καλούς τρόπους αρκετά γρήγορα. Όταν μια τέτοια συμπεριφορά γίνεται αποδεκτή στην οικογένεια, το παιδί απλώς την υιοθετεί. Δυσκολίες προκύπτουν όταν οι ίδιοι οι γονείς ξεχνούν να δείξουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς, αν και απαιτούν καλούς τρόπους και τήρηση των καθιερωμένων οικογενειακών κανόνων από τα παιδιά τους. Για παράδειγμα, οι γονείς περιμένουν από τα παιδιά τους να πουν «ευχαριστώ» και «παρακαλώ» και να προσφερθούν να μοιραστούν, αλλά οι ίδιοι δεν το κάνουν πάντα.

   Αργότερα στο καθήκον τους αυτό οι γονείς έχουν ως βοηθούς τους το σχολείο και άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στη διαπαιδαγώγηση των νέων. 

Γιατί πρέπει να τους διδάξουμε

   Οι γονείς και όλοι μας δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς, εκτός από την ενίσχυση της αρμονικής κοινωνικής συνύπαρξης, συμβάλλουν επίσης στην οικοδόμηση του χαρακτήρα και των αξιών των παιδιών. Ακόμα οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς βοηθούν τα παιδιά να προετοιμαστούν για την ενηλικίωση, όπου η κοινωνική εθιμοτυπία είναι απαραίτητη  σε επαγγελματικές και κοινωνικές περιστάσεις.

ΑΝΗΣΥΧΗΤΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΒΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

Ανησυχητική αύξηση

της νεανικής παραβατικότητας

image

Τὰ στοιχεῖα ποὺ ἔρχονται στὴ δημοσιότητα σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν πατρίδα μας, εἶναι ἄκρως ἀνησυχητικά:

«Τὸ φαινόμενο τῆς βίας ἀνηλίκων ἔχει λάβει ἐκρηκτικὲς διαστάσεις σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Σὲ διεθνὴ μελέτη (…) περίπου 75% τῶν ἐφήβων ἀνέφεραν συμμετοχὴ σὲ “βία μεταξὺ ὁμοτίμων” τὸ προηγούμενο ἔτος. Ἐνῶ σὲ μιὰ ἀντίστοιχη μελέτη πρώιμης ἐφηβείας (10-14 ἐτῶν) τὸ 26% τῶν ἀγοριῶν καὶ τὸ 18% τῶν κοριτσιῶν ἀνέφεραν ὅτι εἶχαν διαπράξει κάποια μορφὴ βίας κατὰ τοὺς προηγούμενους ἕξι μῆνες. (…)

Καὶ στὴν Ἑλλάδα τὸ τοπίο εἶναι ζοφερό. Σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τῆς ΕΛ.ΑΣ., ἡ νεανικὴ παραβατικότητα, ἰδίως κατὰ τὸ 2023 καὶ τὸ 2024, παρουσιάζει ἰδιαίτερα ἀνησυχητικὴ αὔξηση, μὲ ἐκτόξευση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν σοβαρῶν περιστατικῶν σωματικῆς βίας, μείωση τοῦ ὁρίου ἡλικίας στὴν ἐμπλοκὴ σὲ παραβατικὲς συμπεριφορές, συχνότερη ἐμπλοκὴ καὶ τῶν κοριτσιῶν καὶ ἐπαναληπτικότητα στὴ συμπεριφορὰ τῶν δραστῶν. (…)

“Ἡ ψυχικὴ ὑγεία τῶν ἀνηλίκων βρίσκεται σὲ κρίσιμο σταυροδρόμι, καθὼς ἡ κοινωνικὴ πραγματικότητα χαρακτηρίζεται ἀπὸ αὐξανόμενη πίεση, ἀνισότητα καὶ ἀβεβαιότητα. Οἱ ἀλλαγὲς στὸ οἰκογενειακό, σχολικὸ καὶ ψηφιακὸ περιβάλλον διαμορφώνουν ἕνα πεδίο συνεχοῦς ψυχοκοινωνικοῦ στρές. Ἡ οἰκονομικὴ ἀνασφάλεια, ἡ ἐκπαιδευτικὴ ὑπερφόρτωση καὶ ἡ διαρκὴς σύγκριση μέ­σῳ τῶν μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης ἐνισχύουν τὴν αἴσθηση ἀνεπάρκειας, ρευστό­τητας τῆς ταυτότητας καὶ ἀποξένωσης”, ἐξη­γεῖ ὁ κ. Στέλιος Στυλιανίδης, ψυχίατρος – ψυχαναλυτής, ὁμότιμος καθηγητὴς Κοινωνικῆς Ψυχιατρικῆς στὸ Πάντειο. “Παράλληλα, ἡ βία μεταξὺ ἀνηλίκων τείνει νὰ μετατοπίζεται ἀπὸ τὴ φυσικὴ στὴ διαδικτυακὴ μορφή, μὲ φαινόμενα ὅπως ὁ ἐκφοβισμὸς καὶ ἡ ψηφιακὴ διαπόμπευση”. (…) “Ἡ ὑπερβολικὴ ἐνασχόληση μὲ τὸ Διαδίκτυο, παράλληλα μὲ ἄλλες κοινωνικὲς ἐξελίξεις, μειώνει καθοριστικὰ τὴν ἐπιρροὴ καὶ τῆς οἰκογένειας καὶ τῆς ἐκπαίδευσης. Κι ἐκεῖ ἴσως βρίσκεται μιὰ οὐσιαστικὴ αἰτία τῆς σύγχρονης βίας τῶν νέων”» («kathimerini.gr» 1-11-2025).

Υποστηριζόμενο από blogs.sch.gr & Θέμα βασισμένο στο Lovecraft από τον Anders Norén

Αλλαγή μεγέθους γραμματοσειράς
Αντίθεση