ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΚΑΜΠΟΥ ΧΙΟΥ

Ο έπαινος στην ανατροφή του παιδιού

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση,

διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

 Δεν υπάρχει άνθρωπος, όσο καλλιεργημένος ή πνευματικός κι αν είναι, που να μην αισθάνθηκε ευχαρίστηση ή ικανοποίηση, όταν άκουσε τους άλλους να τον επαινούν. Αν αυτό είναι βέβαιο για μας τους μεγάλους ισχύει πολύ περισσότερο για τα μικρά παιδιά.

Αναγκαίος για τα μικρά παιδιά

   Όπως το παιδί έχει ανάγκη από αγάπη, φροντίδα, τροφή κλπ. έτσι έχει ανάγκη κι από τον έπαινο των γονέων, των δασκάλων και των συνανθρώπων του. Ο έπαινος είναι ένας από τους πιο βασικούς τρόπους με τους οποίους δείχνουμε την επιδοκιμασία μας και καλλιεργούμε την αυτοπεποίθηση και την αίσθηση του εαυτού των παιδιών μας. Ως γονείς, πρέπει να επαινούμε τα παιδιά μας, για να ενισχύσουμε την αυτοεκτίμησή τους και να ενθαρρύνουμε την καλή συμπεριφορά τους.

   Πρέπει γονείς να γνωρίζουν ότι ο έπαινος δεν πρέπει να είναι απλώς ένα συχνό κομπλιμέντο, αλλά ένα συνειδητό εργαλείο που χρησιμοποιείται σωστά και την κατάλληλη στιγμή. Χρησιμοποιώντας τον έπαινο, δείχνουμε στο παιδί μας πώς να σκέφτεται και να μιλάει θετικά για τον εαυτό του.

   Ο έπαινος βοηθάει το παιδί να μάθει πώς να αναγνωρίζει πότε τα πάει καλά και πότε όχι και να νιώθει ικανοποίηση για τον εαυτό του. Είναι απαραίτητος στο παιδί γιατί  το βοηθάει να αναπτυχθεί και να πιστέψει στον εαυτό του και να βελτιώσει την αυτοεκτίμησή του.

Περισσότερα

Τι πρέπει να αποφύγετε

στην ανατροφή του παιδιού σας

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση,

διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

Αφορμή για να γραφεί το άρθρο αυτό έδωσαν ανακοινώσεις από αρμόδιες υπηρεσίες που είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες. Οι ανακοινώσεις έλεγαν: «Το φαινόμενο της βίας ανηλίκων έχει λάβει εκρηκτικές διαστάσεις σε όλο τον κόσμο. Σε διεθνή έρευνα που έγινε βρέθηκε ότι περίπου 75% των εφήβων ανέφεραν συμμετοχή σε “βία μεταξύ συνομηλίκων τους” το προηγούμενο έτος. Ενώ σε μία αντίστοιχη μελέτη πρώιμης εφηβείας (10-14 ετών) το 26% των αγοριών και το 18% των κοριτσιών ανέφεραν ότι είχαν διαπράξει κάποια μορφή βίας κατά τους προηγούμενους έξι μήνες. (…)

   Στην Πατρίδα μας σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛ.ΑΣ., η νεανική παραβατικότητα, ιδίως κατά το 2023 και το 2024, παρουσιάζει ιδιαίτερα ανησυχητική αύξηση, με εκτόξευση του αριθμού των σοβαρών περιστατικών σωματικής βίας, μείωση του ορίου ηλικίας στην εμπλοκή σε παραβατικές συμπεριφορές, συχνότερη εμπλοκή και των κοριτσιών και επαναληπτικότητα στη συμπεριφορά των δραστών. (…)

  Επίσης σύμφωνα με τα στοιχεία της ΠΟΕΔΗΝ, μόνο στα δύο παιδιατρικά νοσοκομεία της Αττικής – «Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού» – διακομίζονται κάθε χρόνο 800 έως 850 ανήλικοι, τραυματισμένοι από συμπλοκές μεταξύ παιδιών σε σχολεία, πλατείες και δρόμους. Από αυτούς, περίπου 200 περιστατικά προέρχονται από ενδοσχολικές συμπλοκές.

   Συνολικά, σε όλη τη χώρα, πάνω από 2.000 ανήλικα παιδιά προσέρχονται κάθε χρόνο στα νοσοκομεία μετά από περιστατικά ξυλοδαρμού. Από αυτά, περίπου 400 σχετίζονται με βία εντός σχολείων. Ορισμένα παιδιά έχουν νοσηλευτεί σε ΜΕΘ, ενώ, σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ, ορισμένα παιδιά κατέληξαν μετά από τέτοια περιστατικά.

   Είναι φυσικό κάθε λογικός άνθρωπος να αναρωτηθεί «ποιος ευθύνεται για όλα αυτά τα αποτελέσματα;» Πολλοί είναι οι υπεύθυνοι, αλλά οι βασικοί υπεύθυνοι είναι κυρίως οι γονείς. Οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του παιδιού. Μέσα στην οικογένεια δημιουργούνται οι βάσεις και τα θεμέλια και κτίζονται το οικοδόμημα της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του παιδιού. Η οικογένεια είναι η κύρια πηγή ανάπτυξης της προσωπικότητας ενός παιδιού ενώ όλοι οι άλλοι παράγοντες, σχολείο, κοινωνία κλπ. συμπληρώνουν την όλη προσπάθεια.

   Πολλές φορές στην ανατροφή του παιδιού παίρνουν μέρος, εκτός από τους γονείς, ο παππούς με τη γιαγιά και άλλα πρόσωπα που συγκατοικούν μαζί τους. Όλοι αυτοί θα πρέπει να ακολουθούν πιστά το παράδειγμα των γονέων και να μην παρεκκλίνουν κάνοντας ή υποχωρώντας στα θελήματα του παιδιού.      

   Πολλοί γονείς είτε από άγνοια, είτε από παθολογική αγάπη ενώ θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν ευτυχισμένα και χαρούμενα και να γίνουν επιτυχημένα στη ζωή τους με την συμπεριφορά τους και τις εκδηλώσεις τους κάνουν μεγάλο κακό στα παιδιά τους και έχουν τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτό που επιδιώκουν και θέλουν.   

Περισσότερα

Οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς

δεν είναι πολυτέλεια

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση,

διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

Πολλές φορές θα χρειάστηκε να χαρακτηρίσουμε έναν συνάνθρωπό μας. Λέμε: «ο/η… έχει καλούς τρόπους συμπεριφοράς και είναι ευγενικός». Τον άνθρωπο αυτόν όλοι τον εκτιμούν, τον συμπαθούν και προσπαθούν να τον μιμηθούν. 

Γονείς και καλοί τρόποι συμπεριφοράς

   Η διδασκαλία των καλών τρόπων συμπεριφοράς είναι θεμελιώδες καθήκον και υποχρέωση των γονέων πρώτα και κατόπιν του σχολείου. Οι γονείς έχουν υποχρέωση να διδάξουν στα παιδιά τους ότι πρέπει να συμπεριφέρονται μέσα στην οικογένεια, στο σχολείο και γενικά στην κοινωνία με ευγένεια, δηλαδή να έχουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς. Η διδασκαλία της αρετής αυτής, λέγουν οι Ψυχολόγοι, πρέπει να αρχίζει από τη βρεφική ηλικία και πρέπει να τελειώνει (;) όταν ωριμάσουν τα παιδιά.

   Από τις πρώτες μέρες της ζωής του, τα παιδιά παρατηρούν τους ενήλικες, έστω και ασυνείδητα, και καθώς μεγαλώνουν, υιοθετούν τα πρότυπα συμπεριφοράς τους, ορισμένα πρότυπα που βλέπουν στην οικογένεια. Μέχρι να γίνει ένα παιδί δύο ή τριών ετών, μπορούν οι γονείς να ακούσουν από αυτό να πει απλά «ευχαριστώ», «παρακαλώ» και «αντίο». Φυσικά, μιλάμε για παιδιά που μπορούν να μιλήσουν μέχρι αυτή την ηλικία.

   Η πιο αποτελεσματική διδασκαλία των καλών τρόπων συμπεριφοράς είναι το παράδειγμα των γονέων. Αν οι γονείς χρησιμοποιούν ευγενικά λόγια στην καθημερινότητά τους, αν σκέφτονται τους άλλους εκτός από τον εαυτό τους, τα παιδιά τους μαθαίνουν τους καλούς τρόπους αρκετά γρήγορα. Όταν μια τέτοια συμπεριφορά γίνεται αποδεκτή στην οικογένεια, το παιδί απλώς την υιοθετεί. Δυσκολίες προκύπτουν όταν οι ίδιοι οι γονείς ξεχνούν να δείξουν καλούς τρόπους συμπεριφοράς, αν και απαιτούν καλούς τρόπους και τήρηση των καθιερωμένων οικογενειακών κανόνων από τα παιδιά τους. Για παράδειγμα, οι γονείς περιμένουν από τα παιδιά τους να πουν «ευχαριστώ» και «παρακαλώ» και να προσφερθούν να μοιραστούν, αλλά οι ίδιοι δεν το κάνουν πάντα.

   Αργότερα στο καθήκον τους αυτό οι γονείς έχουν ως βοηθούς τους το σχολείο και άλλους παράγοντες που εμπλέκονται στη διαπαιδαγώγηση των νέων. 

Γιατί πρέπει να τους διδάξουμε; 

   Οι γονείς και όλοι μας δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς, εκτός από την ενίσχυση της αρμονικής κοινωνικής συνύπαρξης, συμβάλλουν επίσης στην οικοδόμηση του χαρακτήρα και των αξιών των παιδιών. Ακόμα οι καλοί τρόποι συμπεριφοράς βοηθούν τα παιδιά να προετοιμαστούν για την ενηλικίωση, όπου η κοινωνική εθιμοτυπία είναι απαραίτητη  σε επαγγελματικές και κοινωνικές περιστάσεις.

Περισσότερα

Η ευσυνειδησία και η συνέπεια μειώνονται μεταξύ των νέων

Από το «Μαμά Μπαμπάς και Παιδιά»

Ποια χαρακτηριστικά της προσωπικότητας ενός παιδιού ή εφήβου προβλέπουν καλύτερα την υγεία, την οικονομική άνεση και την ευτυχία που θα απολαμβάνει πολλά χρόνια αργότερα; Ας υποθέσουμε, στα 35 του χρόνια; Είναι ο μέσος όρος των βαθμών του; Η δημοτικότητα; Η ​​συναισθηματική σταθερότητα; Όχι. Τα χαρακτηριστικά που προβλέπουν καλύτερα τη μελλοντική του ευημερία είναι η εντιμότητα, η ειλικρίνεια και ο αυτοέλεγχος, η ικανότητά του δηλ. να διαχειρίζεται τα του εαυτού του με σωφροσύνη και να λειτουργεί με βάση αρχές. ⁽¹⁾

Οι ψυχολόγοι συνδυάζουν την ειλικρίνεια και τον αυτοέλεγχο σε ένα ενιαίο χαρακτηριστικό της προσωπικότητας που ονομάζουν «ευσυνειδησία». Εδώ και δεκαετίες, οι μελέτες που παρακολουθούν τη πρόοδο των παιδιών δείχνουν ότι τα παιδιά και οι έφηβοι που έχουν ευσυνειδησία και αυτοέλεγχο έχουν καλύτερη υγεία και επιτυγχάνουν μεγαλύτερη οικονομική άνεση και ευτυχία ως ενήλικες. Ακόμη και οι σχολικοί βαθμοί, η δημοτικότητα και η συναισθηματική σταθερότητα έχουν μικρότερη προγνωστική δύναμη για τα επιθυμητά αποτελέσματα στη ζωή σε σύγκριση με αυτό το χαρακτηριστικό.

Ωστόσο σημειώνεται δραματική μείωση της ευσυνειδησίας μεταξύ των εφήβων και των νεαρών ενηλίκων τα τελευταία 10 χρόνια. Σε γενόμενη -στις ΗΠΑ- μελέτη για το θέμα ⁽²⁾, η οποία περιεγράφηκε στους «Financial Times»⁽³⁾, διαπιστώθηκε ότι οι νέοι είναι σήμερα πολύ λιγότερο ειλικρινείς και αυτοελεγχόμενοι από ό,τι ήταν μόλις πριν από μια δεκαετία. Είναι επίσης πιο νευρωτικοί. Ο εκνευρισμός είναι το αντίστροφο της συναισθηματικής σταθερότητας, επομένως είναι και λιγότερο σταθεροί συναισθηματικά. Είναι ακόμη λιγότερο συγκαταβατικοί, λιγότερο συνεννοήσιμοι και λιγότερο εξωστρεφείς. Διαπιστώνεται ακόμη, δραματική μείωση στο ποσοστό των νέων που δηλώνουν ότι είναι σε θέση να οργανώσουν σχέδια και να τα υλοποιήσουν, ενώ υπάρχει αύξηση στο ποσοστό των νέων που λένε ότι αποσπώνται εύκολα από το στόχο τους και είναι απρόσεκτοι.

Περισσότερα

Οι νέοι σταματούν το ποτό! Γιατί;

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Πάντοτε ἡ νεανικὴ ἡλικία, καλοί μου φίλοι, ἰδιαίτερα δὲ ἡ ἐφηβεία, ἦταν συνδεδεμένη μὲ τὴν κατανάλωση τοῦ ἀλκοόλ. Στὶς ἐξόδους, στοὺς τόπους διασκέδασης, στὸ ξενύκτι, στὰ πάρτι, στὶς σχολικὲς ἐκδρομὲς καὶ στὶς χοροεσπερίδες. Εἶχε νὰ κάνει ὄχι μόνο μὲ τὴν ψυχαγωγία, ἀλλὰ καὶ μὲ τήν… ἀντίδραση καὶ τὴν ἐπανάσταση! Ὄχι πιὰ σήμερα! Ποὺ τί παρατηρεῖται πλέον; Μὰ τοῦτο τὸ ἀπίστευτο: Μία συνεχὴς μείωση τοῦ ἀλκοὸλ ἀπὸ τὴ νέα γενιά! Εὐχάριστο, θὰ πεῖτε. Ὅμως δὲν εἶναι! Καὶ νὰ γιατί…

*   *   *

  Ἀλλ’ ἂς δοῦμε κατ’ ἀρχὰς τί ἀκριβῶς συμβαίνει…

Πρῶτο. Σύμφωνα μὲ ἔγκυρες στατιστικὲς ἡ κατανάλωση ἀλκοὸλ ἀπὸ τοὺς νέους μειώνεται συν­εχῶς. Τουλάχιστον σὲ εὐρωπαϊκὸ ἐπίπεδο οἱ νέοι ξοδεύουν πλέον λιγότερα χρήματα γιὰ ἀλκοόλ. Σὲ βαθμὸ ποὺ πολλοὶ ἔφθασαν νὰ μιλοῦν «γιὰ μία νέα τάση ποὺ ξεκίνησε πρὸς τὴ ζωὴ μὲ νηφαλιότητα»!

Δεύτερο. Ὑπολογίζεται ὅτι ἡ μείωση αὐτὴ τῆς κατανάλωσης ἀλκοὸλ ἀπὸ τοὺς νέους ἄνω τῶν 15 ἐτῶν, ἔχει ξεκινήσει ἀπὸ τὸ 2000 κι ἐντεῦθεν καὶ μάλιστα παγκοσμίως, σύμφωνα μὲ τὸν Π.Ο.Υ.

Ἰδιαίτερα στὴν Εὐρώπη ἡ κατανάλωση αὐτὴ μειώθηκε ἀπὸ 12 λίτρα ποὺ ἦταν τὸ 2000, σὲ 9,5 λίτρα τὸ 2020 (μείωση 21%). Στὴν Ἑλλάδα ἡ μείωση εἶναι ἀπὸ 8,3 λίτρα σὲ 6,3 λίτρα ἀντίστοιχα, δηλαδὴ 24%, ποὺ εἶναι καὶ ἡ μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες!

Τρίτο. Πολλοὶ ἀποδίδουν τὴν μείωση αὐτὴ στὶς δυσχερεῖς οἰκονομικὲς συνθῆκες πού, σύμφωνα μὲ τὸ περιοδικὸ Fortune, «οἱ νέοι τῆς Εὐρώπης δὲν φαίνεται ὅτι θὰ ἐπιστρέψουν στὴν ἔντονη κοινωνικὴ ζωὴ σύντομα». Ὅμως αὐτὸ δὲν ἔχει νὰ κάνει μόνο μὲ τὶς χῶρες ποὺ ἔχουν τὴν ὅποια οἰκονομικὴ ὕφεση, ἀλλὰ καὶ μὲ ἄλλες καθ’ ὅλα ἀνθηρὲς οἰκονομικά. Ἔχει νὰ κάνει ἀκόμη καὶ μὲ τὶς ΗΠΑ, σύμφωνα μὲ ἔρευνα τῶν καταναλωτῶν ἀπὸ τὸ NCSolutions.

Ἄλλοι πάλι κάνουν λόγο στὴ στάση πολλῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν, οἱ ὁποῖες ἔχουν ἐφαρμόσει μία σειρὰ ἀπὸ πολιτικὲς μείωσης τῆς κατανάλωσης ἀλκοόλ, ὅπως φορολογία, ἀπαγόρευσης διαφημίσεων κ.λπ. Ὅμως, σύμφωνα μὲ τὸν ΟΟΣΑ, ἡ ἀποτελεσματικότητα τῶν μέτρων τους αὐτῶν παρεμποδίζεται ἀπὸ τὴν κακὴ ἐφαρμογή τους καὶ στοὺς περιορισμένους πόρους ποὺ διαθέτουν.

Περισσότερα

Τό ἄγχος τῶν ἐκπαιδευτικῶν ἐπηρεάζει τούς μαθητές;

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση,

διδασκάλου – Ειδικού Παιδαγωγού

῞Ενα ἐπακόλουθο τοῦ τεχνικοῦ πολιτισμοῦ καί τῆς μεγαλομανίας τῶν ἀνθρώπων εἶναι τό ἄγχος. ῎Αγχος, ὅπως ἔχει τό μεγαλύτερο μέρος τῶν συνανθρώπων μας, ἔχουν καί οἱ ἐκπαιδευτικοί. Τό ἄγχος τῶν ἐκπαιδευτικῶν δέν ἐπηρεάζει μόνον τήν συμπεριφορά τῶν ἰδίων ἀλλά καί τῶν μαθητῶν τους. Οἱ ἔρευνες πού ἔγιναν ἔδειξαν ὅτι: «ἡ ψυχική κατάσταση τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ δημιουργεῖ ἕναν ἀόρατο σχεσιακό δεσμό μεταξύ τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ καί τοῦ μαθητή. Τό ἄγχος τῶν ἐκπαιδευτικῶν ὄχι μόνο δημιουργεῖ   ἀρνητική ἀτμόσφαιρα στήν τάξη ἀλλά ἐπηρεάζει τήν ψυχολογία τῶν μαθητῶν, τήν διαχείρηση τῆς τάξεως, τήν μετάδοσι τῶν γνώσεων ἀλλά καί τήν ἀπόδοσι τῶν μαθητῶν». 

Τί εἶναι τό ἄγχος;

   Πολλοί εἶναι οἱ ὁρισμοί πού δόθηκαν ἀπό τούς ἐπιστήμονες γιά τό τί λέμε ἄγχος. Μερικοί εἶναι: 

1. ῾Ως άγχος νοεῖται «ἡ δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση πού συνεπάγεται τήν αἴσθηση φόβου ἤ καί τρόμου, ὡς ἀπάντηση σέ ἕναν κίνδυνο ἄγνωστης ἤ μή ἀναγνωρίσιμης σέ μεγάλο βαθμό πηγῆς» (Μάνος, 1997).
2. Σύμφωνα μέ τόν Οἰκονόμου (1994) «ἄγχος εἶναι ἕνα αἴσθημα ἐσωτερικῆς δυσφορίας πού ἔχει τίς ρίζες του σέ μία μή συγκεκριμένη ἐσωτερική ἀπειλή, μέ ἀποτέλεσμα, ἀφοῦ δέν εἶναι συγκεκριμένη, ὁ ἄνθρωπος  δέν μπορεῖ νά τήν ἀντιμετωπίσει καί νά τήν ἀποφύγει καί ἔτσι ὑπάρχει ἡ πιθανότητα νά ὁδηγηθεῖ ἀκόμα καί στήν ἐξουθένωση».

Περισσότερα

Παιδικό άγχος

του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση,

διδασκάλου, Ειδικού Παιδαγωγού

Τα σχολεία άνοιξαν τις πόρτες τους για να υποδεχθούν τους μαθητές τους. Οι εκπαιδευτικοί, όλων των βαθμίδων, με ανανεωμένες τις δυνάμεις και την όρεξή τους άρχισαν να παραδίδουν μαθήματα στους μαθητές τους, με λύπη όμως διαπιστώνουν ότι ορισμένοι μαθητές τους, όχι μόνον τα πρωτάκια του Δημοτικού ἤ μαθητές της πρώτης Γυμνασίου, αλλά και άλλων τάξεων, έχουν μία όχι φυσιολογική συμπεριφορά μέσα στην τάξη και στο διάλειμμα. Την διαπίστωση των εκπαιδευτικών έρχονται να την επιβεβαιώσουν και  γονείς οι οποίοι παρατηρούν ότι κάτι έχει αλλάξει στην συμπεριφορά του παιδιού τους τον τελευταίο καιρό και το ακούνε να κάνει παράπονα για όλα και για όλους. Παραπονιέται π. χ. ότι το πονάει το κεφάλι, το στομάχι, το τρώει (έχει κνίδωση) όλο του το σώμα, δεν έχει όρεξη να φάει, βλέπει τρομακτικά όνειρα και εφιάλτες, πολλοί μαθητές του Νηπιαγωγείου ή των πρώτων τάξεων του Δημοτικού βρέχουν το βράδυ το κρεββάτι τους κλπ. ʹΟλα τα παραπάνω συμπτώματα οδηγούν τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να καταλάβουν ότι τα παιδιά αυτά έχουν άγχος.

Όλοι μας αναγνωρίζουμε ότι, όπως οι περισσότεροι μεγάλοι στην ηλικία υποφέρουν από το άγχος, το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τα μικρά παιδιά. Είναι λοιπόν το παιδικό άγχος μία αντίδραση του οργανισμού του παιδιού για τις διάφορες καταστάσεις που αντιμετωπίζει στην καθημερινή του ζωή.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι ένα μικρό παιδί δεν μπορεί να μας πει με λόγια αυτό που αισθάνεται, γιατί, ίσως, να  μην έχει την αναπτυξιακή ωριμότητα ή το λεξιλόγιο για να πει στους μεγαλύτερούς του «φοβάμαι», «ανησυχώ», «νιώθω πίεση».

Το παιδικό άγχος συχνά δεν «φωνάζει» — αντίθετα, ψιθυρίζει μέσα από μικρές καθημερινές αντιδράσεις. Και αν αυτές οι αντιδράσεις αναγνωριστούν έγκαιρα, το παιδί μπορεί να δεχτεί την κατάλληλη υποστήριξη προτού χρειαστεί ψυχολογική παρέμβαση. Όπως συμβαίνει σε πολλές πτυχές της ψυχικής υγείας, έτσι και εδώ, η πρόληψη και η έγκαιρη παρέμβαση σώζουν.

Οι μεγαλύτεροι, γονείς ή εκπαιδευτικοί, θα καταλάβουν ότι ένα παιδί έχει άγχος από τα συμπτώματα που βλέπουν ότι το τυραννούν. Η παρατηρητικότητα των γονέων του και η ευαισθησία του δασκάλου του είναι εξαιρετικά σημαντικές για την πρώιμη αναγνώριση των συμπτωμάτων άγχους. Αυτοί οι δύο θεμελιώδεις φορείς — το σπίτι και το σχολείο — είναι τα βασικά περιβάλλοντα στα οποία το παιδί εκδηλώνει το άγχος του μέσα από τη συμπεριφορά, το συναίσθημα ή το σώμα του.

Περισσότερα