Τό Χριστιανικόν Πρότυπον
Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Οἱ ἄνθρωποι ἀλληλοεπηρεάζονται. Ἄλλοτε συνειδητὰ καὶ ἄλλοτε ἀσυνείδητα. Ἐπηρεάζονται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἡλικία τους. Οἱ νέοι ὅμως περισσότερο, γιατί εἶναι ἀνώριμοι, δὲν ἔχουν ἐμπειρίες καὶ οἱ γνώσεις τους εἶναι περιορισμένες. Τὸ φαινόμενο εἶναι ἀνησυχητικό, γιατί ὑπάρχει σύγχυση στὰ πρότυπα. Ποιοὺς πρέπει νὰ μιμοῦνται;
Εἶναι εὔκολο νὰ διακρίνει κανεὶς τὸ ἀληθινὸ πρότυπο, ὅταν στὴν κοινωνία προβάλλονται ὡς πρότυπα ἄνθρωποι μὲ ἄθλια ζωή, πού εἶναι παραδείγματα πρὸς ἀποφυγήν; Προφανῶς εἶναι δύσκολο, ὄχι ὅμως ἀδύνατο. Ὑπάρχουν πρότυπα γιὰ ὅλες τὶς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ ἄνθρωποι μὲ ξεχωριστὴ προσωπικότητα, μὲ πολλὰ χαρίσματα, μὲ ἦθος, μὲ μεγάλη ἐμπειρία στὸν ἐπαγγελματικὸ χῶρο, ποὺ μποροῦν νὰ βοηθήσουν καὶ νὰ ἐμπνεύσουν. Ὅμως ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ τὸ πρότυπο ποὺ ὅταν τὸ μιμηθεῖ κανείς, διαμορφώνει χριστιανικὸ ἦθος, ξεκαθαρίζει τὶς ἰδέες του, βάζει στόχους στὴ ζωή του, προοδεύει καὶ γίνεται ἕνας καλὸς ἄνθρωπος, παρόλο ποὺ, εἶναι μέλος μίας ὑποβαθμισμένης πνευματικὰ κοινωνίας καὶ προσπαθεῖ νὰ βοηθήσει καί, χωρὶς νὰ τὸ ἐπιδιώκει, γίνεται καὶ αὐτὸς πρότυπο στοὺς συνανθρώπους του.
Εἶναι κοινὴ διαπίστωση ὅτι στὴν ἐποχή μας τὰ πρότυπα σχεδὸν ἔχουν ἐξαφανιστεῖ. Πολλαπλασιάστηκαν, δυστυχῶς, οἱ ἐγκληματικὲς συμπεριφορὲς καὶ ἡ κοινωνία εἶναι σὲ χαμηλὸ ἐπίπεδο. Δὲν ὑπάρχει φόβος, λείπουν οἱ ὁδοδεῖκτες καὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι βυθισμένοι στὴ δυστυχία καὶ ἂς ἰσχυρίζονται ὅτι «ζοῦν καλά». Προφανῶς «ζοῦν καλά», γιατί δὲν ἔχουν γευθεῖ τὸ καλύτερο. Βρίσκονται σὲ νάρκη, ὅπου τὰ ἐνδιαφέροντά τους γιὰ κάτι διαφορετικὸ καὶ ἀνώτερο εἶναι τόσο μειωμένα, ποὺ σχεδὸν δὲν ὑπάρχει καμία ἐλπίδα ὅτι κάποτε αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι θὰ ἀνανήψουν καὶ θὰ ἐπιλέξουν γιὰ τὴ ζωὴ τους ἠθικὲς ἀξίες.