Ο πόνος

που κάποτε μας φόβιζε,

ο πόνος

που μας έκανε και πονούσαμε φριχτά,

ο πόνος

που τα μάτια μας πλημμύριζε με κλάματα,

ο πόνος

ο παιδικός των πρώτων μας των χρόνων,

ο πόνος

ο ανθρώπινος μας ξέχασε κι αυτός.

Αμέριμνος κοιμάμαι?

Ξάφνου? τραγούδια, χοροί, παιχνιδίσματα, φωνές ακούγονται

και με ξυπνούν.

Τρομάζω. Τι να? ναι άραγε;

Στο ίδιο μου το σπίτι, στη μυστική μου τη φωλιά,

στο απόμερο λημέρι μου, στο άντρο μου το φτωχικό

τραγούδια, χοροί, παιχνιδίσματα και φωνές να ακούγονται;

Τι να? ναι άραγε;

Ποια φοβερή συμφορά μου χτυπά την πόρτα,

για άλλη μια φορά ζητά να με ξεσηκώσει;?

Γυρίζω πλευρό·

δεν πα να πνιγούν οι άχρηστοι!

Τίποτα αλήτες του δρόμου θα? ναι!

Η απελπισία με κυκλώνει σήμερα.

Μοιάζω αδύναμος για οτιδήποτε

μπροστά στο αηδιαστικό της χαμόγελο

που πλαταίνει,

όσο το άβουλο κορμί μου χώνεται βαθιά μέσα στην αγκαλιά της.

Το άγγιγμά της σήψη, μούχλα και θάνατο αποπνέει,

ώσπου λιπόθυμος, βορά σ? αυτήν προσφέρομαι,

θυσία ανώφελη για να καταβροχθίσει.

Αλίμονο? οι πανίσχυρες μασέλες της φριχτά με αφανίζουν?

Και χάνομαι,? κατρακυλώ? και πέφτω

εκεί που χέρι ανθρώπινο ποτέ του δεν θα φτάσει.

Αγχώνομαι πολύ.

Φοβάμαι μη γεράσω γρήγορα.

Παύω να το σκέφτομαι?

Αγχώνομαι όμως περισσότερο:

Φοβάμαι μήπως δε γεράσω!

Ο πιο πιστός μου φίλος κι ο θανάσιμος εχθρός μου.

 Το μοναδικό παρών στα πολλά μου απών.

Η κρυφή καταφυγή μου κι ο ανήλεος κυνηγός μου.

Η πρώτη μου αμφιβολία κι η στερνή μου πίστη.

Το καθαρό της φως μέσα στο πηχτό σκοτάδι.

Η καυτή ανάσα της στο στεγνό δωμάτιο.

Η ανακούφιση από την παρέα της.

Το μαγικό της σφύριγμα στην τρελή ησυχία,

που με καλεί να της ανοίξω την πόρτα?

Όλη κι όλη η λιγοστή ζωή μου

μέσα στα ανέκφραστα πρόσωπά της.

Η δίψα του έρωτα που σβήνει στο άγγιγμά της.

Το αξεπέραστο δίχτυ της το ξετύλιξε

και νήμα το? κανε, πάνω του να βαδίσω.

Ο μαύρος ίσκιος μου αχώριστος για πάντα?

Η περήφανη μοναξιά μου?

Ερωτικό απόψε το κάλεσμα του ανέμου.

Φωνές άγνωστες μέσα στην πρόσκαιρη νύχτα.

Και κρύο? που κάνει τα σώματα να πάλλονται

σαν τα αδύναμα φύλλα των δέντρων.

Ο υγρός τοίχος ευλογεί τη σαπίλα που μας ντύνει

κι εύχεται κι άλλες τέτοιες νύχτες.

Εμείς, ανήμποροι, χαμογελούμε κάτω από το μάταιο νυχτερινό φως.

Ερωτικό απόψε το κάλεσμα του ανέμου,

το στεγνό του φιλί θα μας αποκοιμίσει.

Η παγωμένη του όμως αγκαλιά

πέρα, μακριά από εδώ θα μας ταξιδέψει.

Κι αλίμονο? θα βγούμε από τη μέση? λίγο πριν τα χαράματα.

Αν μπορούσα να πετάξω,

θα? φτανα μέχρι το γαλάζιο του ουρανού,

θα το τρυπούσα

και θα καλημέριζα τους αγγέλους με ένα παιδικό τραγούδι.

Ξαναγυρίζω πίσω στα παλιά σοκάκια,

στα καλντερίμια που δεν πέρασα

(κι έμεινα απ? έξω να συλλογίζομαι? τι άραγε να κρύβουν;)

και στο παιδάκι, που για να μεγαλώσει,

με παράτησε?

Λίγες θολές εικόνες,

σαν την αστραπή με ξαφνιάζουν.

Βαθιά θαμμένες μέσα μου

μοιάζουν να χάνονται,

κάτω από το βαρύ πέλμα του χρόνου.

Σκύβω από το ανοιχτό παράθυρο?

Δειλά οι ψιχάλες καταλήγουν στο νωπό έδαφος.

Μαζί τους θα μπλεχτεί και θα ποτίσει το χώμα

κι ένα δάκρυ,

που κατάφερε να γλιστρήσει

απ? τα πονεμένα μου μάτια.

?Ξαναγυρνώ πίσω στα παλιά σοκάκια, στο Ναύπλιο?

Γουργουρίζει ο βοριάς

πίσω από τις φαρδιές μας πλάτες.

Μας σπρώχνει μπροστά,

όμως το βήμα μας βαρύ, σχεδόν ασήκωτο

ανοίγεται στο δρόμο.

Φονικές υποψίες μας κυκλώνουν

και μας φράζουν τη στράτα.

Μοιάζουν να λένε

πως ο φονιάς ανάμεσά μας βρίσκεται.

Ο φονιάς; Ανάμεσα στον όχλο με τους αθώους;

Κι όλοι εύχονται?

το μοιραίο?

αν γίνεται, τυφλό να τους προσπεράσει.

Πίσω μου ένα παλιό ακορντεόν

μου γνέφει δειλά να σκύψω πάνω του,

οι ήχοι που βαθιά στο χθες ανάσταινε, να ακουστούν ξανά.

Σκύβω με τρυφερότητα μην το πονέσει η παρουσία μου

κι η ανάσα της πόλης που φέρνω απ? έξω.

Ο ήχος ακούγεται βραχνός, ο ήχος δε στάζει μέλι.

Το ακορντεόν γρήγορα αγκομαχά, μα δεν το βάζει κάτω.

Ώσπου στις νότες τις στερνές, το κύκνειο άσμα του?

διακόπτεται απότομα.

Το χαϊδεύω απαλά κι άθελά μου σκουπίζω ένα καυτό δάκρυ?