Πίσω μου ένα παλιό ακορντεόν

μου γνέφει δειλά να σκύψω πάνω του,

οι ήχοι που βαθιά στο χθες ανάσταινε, να ακουστούν ξανά.

Σκύβω με τρυφερότητα μην το πονέσει η παρουσία μου

κι η ανάσα της πόλης που φέρνω απ? έξω.

Ο ήχος ακούγεται βραχνός, ο ήχος δε στάζει μέλι.

Το ακορντεόν γρήγορα αγκομαχά, μα δεν το βάζει κάτω.

Ώσπου στις νότες τις στερνές, το κύκνειο άσμα του?

διακόπτεται απότομα.

Το χαϊδεύω απαλά κι άθελά μου σκουπίζω ένα καυτό δάκρυ?